Prof. Dr. İsmail Üstel'in güzel bir yazısı:
"Onlarla resimli ansiklopedi sayfalarında tanışmış; belgesel filmlerde izledikçe, hayranlık duymaya başlamıştım buzkıran gemilerine?
Yapıldıkları malzemeler ve üretim teknolojileri konusunda bilgi sahibi değilim. Bununla beraber, ne işe yaradıklarını biliyorum: Buz tabakalarını kırarak yol açıyor; böylece, buzlar arasında sıkışıp kalmş olan gemileri tekrar özgürlüklerine kavuşturuyorlar. İtiraf edeyim ki, şu buzkıran gemilerini kıskanıyorum. Hemcinslerini dış çevre koşullarına tutsaklıktan kurtaran bu öncüler, kavramsal anlamda da yüceliyor giderek gözümde.
Geriye dönüp yaşantımın kilometre taşlarında gezindiğimde, geçit vermeyen psiko-sosyal buz kütlelerinden oluşan labirentlerde bana rehberlik etmiş olan dostlarmı anımsıyorum. Donmuş ve dondurucu insan ilişkileri zemininde bana yol açmış olanlar geçiyor gözümün önünden birer birer. Kültürel buzlanmadan dolayı manevra yeteneğimi yitirdiğim anlarda, yaşam buzulları karşısında kendimi çaresiz duyumsadığım dönemlerde imdadıma koşanları hatırlıyorum. Şimdi çok daha iyi anlıyorum ki, o bilge insanlar benim için birer buzkıran gemisiydiler aslında?
Ben buzlar arasında çırpınıp dururken, yolumu aydınlatmışlardı hiçbir karşılık beklemeksizin. Buzdan duvarlar yükselirken etrafımda, özverili desteklerini esirgememişlerdi o duvarlar arasında güvenli bir yol açabilmek için. Yaşam coşkumun donup kaldığı yaşam kesitlerimde içtenlikle koşmuşlardı yardımıma.
Eminim ki, sizin de elinizden tutan buzkıran gemileriniz olmuştur yaşamın dondurucu soğuklarında donakaldığınızda. Dahası, kendi başınızın çaresine bakabilecek duruma geldiğinizde, kenara çekilmeyi de bilmişlerdir alçakgönüllülükle?
Bu konuda bir iç hesaplaşma yapmaya (dilerseniz, "öz duruşma" diyelim) ne dersiniz?
Acaba bizler başkaları için buzkıran gemisi oluyor muyuz? İnsanların yoluna çıkan buzdağlarına çarpmamaları konusunda onlara destek oluyor muyuz? Buz kütleleri tarafından köşeye sıkıştırılmış insanların bu açmazdan kurtulabilmeleri için beynimizi ve yüreğimizi seferber ediyor muyuz? Buz tutmuş insan ilişkileri kıskacında bunalanlara yönelik somut adımlar atıyor muyuz? Buz kesmiş yürekleri ısıtmak üzere harekete geçiyor muyuz? Bu konudaki niyet ve beceri sermayemiz yeterli mi?..
Gerek özel yaşantımızı, gerekse iş yaşamımızı ilmek ilmek dokuyan insanlara ve insan ilişkilerine can gözünüzle bakınız bir kez. Buzullar cenderesinde sıkışp kalmış birileri olmasın aralarında sakın!..
Üzerinde "bıkkınlık, ylgınlık, usanmışlık, umutsuzluk, psikolojik erozyon, çaresizlik, kaygı, misyonsuzluk, yarınsızlık, dirençsizlik, tükenmişlik, çöküntü" yazan buz kütleleri, dört bir taraftan sıkıştırıyor olmasın onları!..
Esas olan, insanlar daha uçsuz bucaksız buz çöllerinde kaybolmadan onlara destek olabilmek. Yaşam becerilerini önceden güçlendirmek. İç dünyalarını elden geldiğince zenginleştirmek. Ayrıca, başkaları için gerektiğinde buzkıran gemisi olalım olmasına da, onların yollarından ne zaman çekilmemiz gerektiğini de unutmayalım. Bir insanın yol almasını kolaylaştırmak, onun rotasını belirlemeye kalkışma hakkını vermez bize doğal olarak...
Buzkıran gemisinin kimin icadı olduğunu bilmiyorum. Ancak, şunu çok iyi biliyorum ki, "psiko-sosyal buzkıran gemisi" olabilmek için mucit olmak gerekmiyor. Bu geminin temel malzemesi, duyarlılık - farkındalık. Üretim teknolojisinin esası, empati - özveri - hoşgörü.
Bu kavramlar, üzerinde çalışılması gereken cevherler olarak var elbette beynimizde ve yüreğimizde. Bir kuyumcu özeniyle kendimizi işleyelim yeter ki?"
Prof. Dr. İsmail Üstel
Düşündürücü. Kimler için buzkıran gemisiyiz ya da bizim buzkıran gemilerimiz kimler? Buzları mı kırıyorlar yoksa buzlar mı yaratıyorlar? (Bu yazıyı gönderen arkadaşım Yener' e teşekkürler. özduruşma yapmamı sağladığı için)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder