Viva La Muerte!!!

2012-01-08T21:36:00.001+02:00

Uzun zamandır yazmıyordum biliyorum. Yazmaya değer bir şey olmadığından değil, yazdıklarımın bana iyi gelmediğinden. Halbuki yazdıkça dökülürdü zihnimdeki kuru yapraklar yeni yemyeşillerine yer açmak için. Ruhumdaki kir pas süzülür giderdi. Öyle bir dönemden geçti ki, yazdığım kelimeler canımı acıtmaya başladı. İşte bu yüzden uzak durdum ondan.

Şimdi ciğerlerimi dolduran tertemiz bir nefes umudun etkisiyle serinliyorum. Hani olur ya kendinizi çok iyi, çok mutlu hissettiğinizde bunu başkaları görüp de onu sizden çalmasın diye tedirgin olursunuz, işte öyle bu duyguyu kaybetmemek için kimseciklerle paylaşmasam da nazar değmese diye uğraşıyorum.

Yüreğimdeki eski yükleri, bana acı verse de sakladıklarımı, sanki hayatıma anlam katan sadece onlarmış gibi, bir çocuk misali sakladıklarımı döktüm şehrin ortasından geçen nehire. Etime, tenime işlemişler kolay olmadı bu yüzden koparıp atması. Kanıksanmış varlıklarına ihtiyaç duyulan keneler gibi ayıklamam gerekti bir bir. Ama bitti, kanımı emen, yüreğimi tüketen bu kambur yok artık. Bir bahar yeli esiyor onun yerinde şimdi, bu zemherinin ayazına rağmen.

Şahıslardan olaylardan bağımsız bir iyilik hali bu. Sanki kötü cadının yaptığı büyünün laneti süresini doldurdu da ortadan kayboldu gibi. Ya da kendi yarattığım girdaptan kurtuldum gibi. Ya da artık ay bulutların ardına saklanmak yerine parıl parıl geceye yakamozlar gönderiyor gibi.

Hazırım gelecek günlerin getireceği mutlu haberlere, hayatıma yön verecek sevinçli olaylara ve beni tamamlayacak, içimi ferahlatacak dostlara. Artık hazırım ve bu gün bunun için bu yaşamın kıyısında adımımı atıyorum denize doğru.

Yokum artık ve kara bulutlara da müsaadem yok!!

Resimler

2011-03-08T13:17:00.015+02:00

Eski bir resim buldum bu gün
Bir köşesinden içeri girdim
Sen bir yerde duruyorsun, ben bir yerde...

Dokunmak istedim sana
Başka insanlar var içinde
Sen biriyle konuşuyorsun ben biriyle

Resimler, resimler, resimler
Zamanımı çalmış gibi
Resimler, resimler, resimler
O anımı almış gibi
Resimler, resimler, resimler
Devamı varmış gibi...

Eski bir resim buldum bu gün,
Bir köşesinden içeri girdim,
Bir şeylere gülüyorsun belli değil.
Neredeyiz unutmuşum
Yanında oturmuşum
Ne bir tarih, ne bir mekan
Belli değil...

Resimler, resimler, resimler

Zamanımı çalmış gibi

Resimler, resimler, resimler,

O anımı almış gibi

Resimler, resimler, resimler,

Devamı varmış gibi...

Şarkı: Grup Gündoğarken- Resimler

Tortellini

2011-02-26T23:13:00.014+02:00

Biz zamane kadınları, işten güçten vakit bulunca sosyal aktivite olsun diye çikolata yapım kursu, makarna yapım kursu vs gibi burjuvazi olaylara meylediyoruz. İşte katıldıklarımızdan biri de tortellini nasıl yapılır kursu idi. Kurs dediğim de 2 saatlik uygulamadan ibaret tabiki. Şimdi bu kursun içinde usta şef ve bizim haricimizde menapoz teyzeler olunca stresli bir ruh halinde yaptık yapacağımızı (hor gördüğümden demedim vallahi, sonumuzun ne olacağı belli mi?)Sonunda da o kadar yapmamıza rağmen kuş kadar pişirip önümüze konulunca bi hevesin kursakta kalması durumu yaşadık.

Sizde de olur mu bilmiyorum ama bende bazen şey oluyor. Hani basit ama hoş bişey görünce "aman ne var iki kumaş parçası, yaparız onu kendimiz" ya da " aman ne var canım biz daha iyisini yaparız bence" fikrine kapılıyorum. İşte böyle bir ruh hali içinde "tortellinide ne var canım biz daha iyisini yaparız" fikriyle çıktık yola. Sabah işe giderken bi elime laptopu diğerine oklava, merdane, tencere vs alıp akşam için hazırlıklara başladım. İş çıkışı gerekli malzemeleri de aldıktan sonra diğer arkadaşların kas ve iman gücü ile tortellinimizi yaptık.

Tortellini de ne ola ki aslında işte mantının kabacası bi de sosyetiği altı üstü :))

Burası yemek tarifi blogu olmadığı için tarif vermeyeceğim ama katılımcı arkadaşlarımın ellerine sağlık der, kurstan daha iyi yapıp hem de karnımızı bir güzel doyurduğumuzu, yanına da zevkli sohbetimizi eklediğimizi beyan ederim :)) Tortellini bahane, keyif şahane :)))

ÇANTADA KEKLİK

2010-11-19T20:49:00.020+02:00

Birçok durumda kullandığımız bir deyim bu “çantada keklik”. İngilizcesi “piece of cake” olup, deyimler sözlüğüne göre bir şeyin elde edilmesine kesin gözüyle bakıldığında, baştan kazanılmış sayıldığını anlatmak için kullanılan deyim diyim ben size. Şimdi bu deyimin iyi çağrışımları da var kötü çağrışımları da. Fakat biz hatun cinsine genellikle kötü öğretilmişliği vardır. Bu yüzden çantada keklik olmamak adına binbir dalavere çevirmeyi, olmadığımız gibi görünmeyi, görünmediğimiz gibi olmayı hak biliriz. Ee easy come, easy go gibi haydan huya kısacık bir yolculukta keklik misali düz ovada avlanmamak için elbette bu çaba. Çünkü neden? Çarçabuk çantaya atılan kekliğin kanadını bağlarlar, sonra da başka keklik ararlar. Böyle öğretildi bize. Buradaki bahiste kekliğin kadın cinsini temsil ettiğini, özellikle Türk tipi baseni dolgun, 1.50 ile 1.60 cm arası, hanım bir görüntüye sahip olduğunu gözden kaçırmamışsınızdır. (Resimlerini görünce bizim eski komşu Fatma teyzeyi çağrıştırdı bana.) Ayrıca bu görüntüye pek de hoş olmayan ilginç bir sesi ekleyince hak verdim çantada keklik olmanın kötü bir şey olduğunu söyleyenlere. Keklik fanatiklerini, keklik sesini dinlendirici bulanları, internet üzerinde keklik videoları paylaşanları da görünce tepki almamak için bu kuş türüne çok dokunmasam iyi olacak sanırım. Benim asıl anlatacağım konu keklik değil aslında, çantalar. Her ne kadar çantaya atılan kekliklere benzetilse de kadınlar bence zamane kadınları tanımak için çantalara bakılmalı. Nasıl mı? Şöyle ki:

Sırt çantası tipi: Bu kadın türünün varlık amacı hayat boyu bir takım şeyleri kendilerine yük edinmektir. Kendilerinden vazgeçen bu tip kadınlar varlıklarını ailelerine, eşlerine, çoluk çocuğa armağan ederler. Birinin annesi, birinin karısı, birinin kızı olarak anılırlar dolayısıyla. Genellikle hayatlarındaki mutluluk ve üzüntü sebepleri de kendilerinden bağımsızdır bu yüzden. Kocalarının tuttuğu takımı tutar, onların sevdiği şeyleri sever sevmediklerinden hoşlanmazlar. Yük edindikleri için, bir zaman sonra kendilerinin yük olarak görülmesi muhtemeldir, yazık. Beylere tavsiye, böyle bir kadın sizin hayatınızda ise kıymetini bilin ama biraz onun da kendini tanıması, kendine ait beğenileri olması için onu teşvik edin, yazıktır günahtır.

Çok gözlü günlük çanta tipi: Bu gruba ait kadınlardan beklentiler yüksektir kapasiteleri yüksek olduğu için. Çoğunlukla iş hayatında aktif olarak rol aldıkları, aynı anda ev hayatını da idare edebildikleri için zamanlarını başarılı bir şekilde planlayabilir ve hayatlarında dengeleri yerine koyabilmek için bir düzen oluşturabilirler. Yalnız bu türde de şöyle bir risk vardır. O çantanın içine bir çok şey konulabilir ama neyin hangi gözde olduğu bir unutulursa, hayat eziyete dönüşebilir. Çok gözlü günlük çanta tipi bir eşe ya da kız arkadaşa sahipseniz, onun koltuk altında taşıdığı karpuzların bir kısmını da siz taşımalısınız ki hayatınızın şaftı kaymasın, bir cinnete sebep olmayın.

Tek gözlü günlük çanta tipi: Yukarıda bahsi geçen tipe göre bu tür herhangi bir düzen nizam intizam oluşturma çabası yerine, noolursa olur gibi bir kaygısızlık içinde olabilir. Olayların karmaşası onları çok ilgilendirmez çünkü onlar aradıkları şeyi bulana kadar bir başkası zaten o görevi üstlenir (koca ya da erkek arkadaş gibi). İş başa düştüğü durumlarda, sorunlara çözüm bulunması gereken anlarda gelmiş geçmiş her şey ortaya dökülüverir. Bunu hisseden beyler de zaten gayet gönüllü olarak vazife bilinciyle hareket etme güdümlüdür. Bu yüzden bu kadın tipi ile birlikte olan beyler ellerini taşın altına koyacaklarını unutmamalıdırlar.

Abiye el çantası tipi: En akıllı bulduğum kadın tipidir. Vitrin kısmı gayet afilli görünen bu tür zaten yatırımı da bu yönde yapar. İç kapasiteleri (ruhsal/zihinsel) oldukça dar göründüğü için pek fonksiyonel olmadıkları sanılır amma velakin bu tür zaten cüzdan anahtar vs gibi şeyleri taşımak için yanlarında bir beyefendi bulundururlar, akıllı saymam da bu sebeptendir. Zaten afilli görüntüleri, ayakkabılara ve beyefendilerin kravatlarına olan uyumları yüzünden tercih edildikleri için beklentilerin fazla olmaması gerekir. Eğer böyle bir partneriniz var ise yapmanız gereken şey onun ihtiyaçlarını eksik etmemek, kendisinden çok fazla şey beklemeden yanınızda salınmasına müsaade etmektir.

Bu türlerin dışında gözden kaçırdığım kategoriler de sizin aklınıza gelir umarım...

Kıssadan hisse: Kekliğe değil çantaya bakmak lazım! Çünkü bir çanta seçersen bir hayat seçersin!! :)

AYAKKABILAR VE ERKEKLER

2010-09-05T01:56:00.009+03:00

Biz zamane kadınları, ayakkabılar ile kurduğumuz duygusal bağın erkekler ile kurduğumuz ilişkiler ile oldukça benzerlik gösterdiğini biliriz. Amma velâkin bunu fark etmeyen bol miktarda erkek olduğunu tahmin ediyorum aslında. Ne umduğumuzu ve hangi pencereden baktığımızı anlayabilmek için bir ayakkabı alışverişimizi biraz daha dikkatle incelemeleri yeterli olacak aslında. Bu benzerliğin farkına henüz varmamış bayanlar ve “kadınlar ne ister?” bir türlü anlayamayan beyler için, geçtiğimiz günlerde iki arkadaşımın ayakkabı alışverişi sırasındaki diyalogunu örnek olarak verebilirim. Etik açıdan kendilerinin rızası alınmış ve bu diyalogun bir muammanın aydınlatılması için veri olarak kullanılacağı konusunda zatıâliler bilgilendirilmiştir. Katılımcılarımızın cümleleri aynen söylendiği gibi hiçbir değişiklik yapılmadan nakledilmiş ve hemen akabinde yorumlanmıştır.

Ortam: Büyük bir alışveriş merkezindeki ayakkabı mağazalarından birincisi…
A: Ya bulamadım bir türlü istediğim gibi…
(Biz kadınlar, bazı istisnalar hariç, genellikle gönlümüze göre, kafamızda yarattığımız cinsten bir hayat arkadaşı, sevgili bulamadığımızdan sık sık dertleniriz. Var olanlar, eski aşklar hep bir kusur barındırır ya da zaten eski oldukları için bizde bir memnuniyetsizlik hissi yaratır. İstisna olarak adlandırdığım gruptaki bayanları tebrik etmem mi gerekir, yoksa aslında onların da rol yaptıklarından şüphelenmem mi gerekir kesin olarak söylemem için daha derin araştırmaya ihtiyaç duyuyorum.)

Ortam: İkinci mağaza
A: Bak görüceksin, bu mağazaya giricem, aşık olucam, işte bu diycem ve alıcam!
(Genellikle kapıldığımız bir yanılgı ve hayalcilik örneği. Aslında içinde naif bir umut da barındıran bu yaklaşım, bizi geçmişin harabelerinden sağsalim kurtaran bir can simidi görevi görür. Umarız ki hayallerimizin adamı, Bay Doğru, bir gün büyülü bir tesadüf ile apansız karşımıza çıkacak ve hiçbir şüpheye mahal vermeden bizi sürükleyecek. Umut dünyası işte.)

B: Nah bulursun! Sürekli o değil, bu değil…!
(Aramızdan bazıları olaya gerçekçi yaklaşmayı tercih eder. Daha önce bahsettiğim memnuniyetsizliğin ya da ince eleyip sık dokumanın fayda etmediğinin ve yalnızlık getirdiğinin farkındadırlar sanırım.)
A: Bak bu hoşmuş aslında. Ama bunun topuğuyla birleşim yeri çok ucuz duruyor.
(Olası adaylar arasından beklediğimiz fiziksel, sosyal, mesleki kriterlere uygun olanları seçmeye çalışırız ama onlar da yüreğimizi titretmediği için yine de eğreti bir his bırakır bizde.)

Ortam: İlk mağazaya geri dönülür.
A: Aaaa bu ayakkabıyı daha önce denememiştim.
B: Eee kapalı tokasız bi ayakkabı almıcak mıydın sen? Bu açık tokalı???
A: Sevdim bunu alıyorum.

(Katılımcılar ayakkabılar ve erkekler arasındaki bağı çözdüklerinden yoruma mahal bırakmayan aşağıdaki cümleleri kendileri bizzat sarfederler.)

B: Aşık olucağını düşündüğün yerde bulamadın ayakkabıyı, ama ilk girdiğin mağazada daha önce dikkatini çekmeyen ayakkabıyı denedin, seni rahat ettirdiğini görüp sevdin. İlerde kocanı da böyle seçiceksin sen. Kapalı ve tokasız alıcam diye yola çıkıp, açık ve tokalı ayakkabı alıp çıktın. Bradd Pitt diye yola çıkıp kel ve göbekli birini sevmek gibi bişey.

(Oldukça yerinde bir tespit. Genellikle romantik filmler ve mutlu sonlarla şişirilmiş hayallerimizin aslında gerçekten hayal olduğunu idrak ettiğimiz noktadır bu. Kimi yakışıklı, kimi zengin, kimi iyi kariyer sahibi olan adayların hayrını göremedikten ve yürekte yaralar ve bereler ile olay mahallini terk ettikten sonra, aslında yolculuğa ilk başladığımız yere döner, o zamanlar burun kıvırdığımız adayların bizim için güvenli olduğunun farkına varırız. Eh artık dik inişler çıkışlar ya da macera değil de duygusal anlamda bize konfor sağlayacak zaat-ı muhterem en iyi seçimdir. Ama aklımızın bir köşesi o maceraya takılır mı, takılır. Velâkin o takılan köşe gerektiği şekilde itinayla törpülenebilir.)

Gelecekte yapılması öngörülen araştırma alanları:
1-Dimyata pirince mi gitmeli yoksa evdeki bulguru mu ekonomik kullanmalı?
2- Evdeki bulgur işlenmeli midir, değişik şekillerde servis edilip denendiğinde optimum verim alınması mümkün müdür?
3- Dimyat şehrinin Mısır’ın kuzeyinde olduğu göz önüne alınırsa, memleketten umut kesilip arayışların uluslararası boyuta mı taşınması gereklidir?
4- Ya da “deneME-yanılMA artık” metodu mu kullanılması caizdir?

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Gitmek mi zor, dönmek mi?

2010-07-31T00:09:00.022+03:00

Şöyle bir koca kışın keşmekeşi, siniri stresi omuzlara bir dünya yükü gibi çöküp belinizi büktükten sonra, hayal ettiğiniz yosun kokusuna kavuşunca bir derin nefes alıp şükretmekten başka ne gelir elden.

İşte böyle bir ahval içinden sıyrılıp kendimizi Çıralı denen cennette bulunca ben de şükrettim. Bir tarafta başı bulutlara dokunan dağ, eteğinde teknelere yarenlik eden huzurlu bir deniz olunca, ruhum damla damla dinginledi, parça parça döktü içinde biriken çakıl taşlarını. Öyle plansız, programsız, rezervasyonsuz gidip böyle güzel bir yere demir atmış olmak da ayrı bir güzel geldi açıkçası. Elbette ki bunda hasbel kader kapısında kendimizi bulduğumuz Porto Ceneviz Pansiyon'un da payı bolca mevcut (bilahere bassedeceğim buradan).

Antalya, Kemer'e bağlı Çıralı Doğu Likya yürüyüş yollarının merkezi imiş. Şimdiki zamanda caretta tosbalarının üreme yerlerinden biri olduğundan mütevellit koruma altına alınmış hatta tarihi ve ekolojik güzelliklerinden ötürü sit alanı ilan edilmiş.

Öyle sessiz sakin ki Çıralı, biz şehir insanlarının alışık olmadığı türden kendi iç sesini duyabileceği bir mekan. Bu yüzden, ilk günlerimizde telefonlarımızı sessize alıp fısıltıyla konuşmaya başlamışız farketmeden. Sahilden gelen biraz yüksek bir kahkaha sesine "cık cık cık"layıp gözleri devirerek bakmamız da bundanmış elbette.

Deniz keyfi bir yana, sahil boyunca sıralanmış lokanta ve kafelerde biraz gölgelenmek, bir tur tavla atıp keyiflenmek mümkün. Geldiğimiz ilk günden itibaren merkez üssü bellediğimiz Kütle Restaurant işletmeci ve görevlilerine de samimiyetleri ve nazımızı çekmelerinden dolayı teşekkürü bir borç bilirim.

Kaldığımız süre boyunca müdavimi olduğumuz diğer bir mekan da sahilin sonunda bulunan Dion Bar'dı. Hafta içi bir gitar ile usul usul canlı müzik yapan tek yer olmasından dolayı gittiğimiz ve daha sonra işletmecisi Hüseyin Bey'in leziz yemekleri ve hoş sohbeti ile demir attığımız bu mekanı öyle kanıksadık ki, müzisyen Kadir Beyin sahnesine el koyup, sazı sözü ele almışlığımız da oldu afbuyrun.

Çıralı'da yapılabilecek güzel şeylerden biri de yat turuna çıkıp, kara yoluyla ulaşılamayan koyların serin sularına kendinizi bırakmak.

Ayrıca Olympos'a oldukça yakın Çıralı. Kıvrılan dolambaçlı yoldan araba ile tırmanıp tekrar aşağı inerek gitmektense, tarihi kalıntıların üzerinden sahil boyunca yürüyerek Olympos'a ulaşmak daha mantıklı. Fakat gidişte gayet keyifli gelen bu yol, Olympos eğlencesi ve alkol etkisiyle dönüşte eziyete dönüşebilir uyarmadı demeyin. E böyle hissedince Olympos sahilinde denize karşı uyuyan insanları da daha bir iyi anlıyor insan. Olympos demişken, Kaktüs Bar'dan bahsetmemek olmaz. Gayet salaş bir mekan olmasına rağmen Bomba Etkisi adlı grubun sahne aldığı bu mekanda oldukça kaliteli reggae ve balkan müzikleri dinlemek, dans etmek mümkün. (eh mümkün olunca yaptık tabi biz de) Fakat, Olympos'u gençlere bırakıp, Çıralı'ya geri dönmek arzusu yaşlanmakta olduğumuz gerçeğini biraz gözümüze sokmadı değil.

5 yıldızlı otellerde, mesai usulü, saat bilinciyle koşturarak tatil yapmaktan sıklınca öyle bir güzel geldi ki Çıralı. Dediğim gibi oldukça plansız gidip kapı kapı gezip kalacak pansiyon arar iken sadece 2 gece için Porto Ceneviz Pansiyon'da yer bulduk, geri kalan günler için de başka bir otelde yer ayırttık. Gel gör ki, burada kalıp çıkış yaptıktan sonra diğer tarafa gidince bir içimiz burkuldu, bir içimiz acıdı, acil işimiz çıktı bahanesiyle oradan ayrılıp pansiyon sahibi Kadir Bey'e el pençe divan bizi geri alması için ricada bulunduk. Şükür ki odaları varmış, hem de cibinlikli süit oda, bu da keyfimize kaymak oldu.

Porto Ceneviz, Kadir Bey ve eşinin yaz kış kaldıkları ve işlettikleri butik otel kıvamında, yeşillik içinde ahşap bir pansiyon. Odaların içindeki ahşap heykeller de bu mekana ayrı bir tarz katıyor. 6 odası bulunduğundan dolayı gelen müşterileri sanki eş dostları misafirliğe gelmiş gibi ağırlıyor Kadir Bey ve ona yardımcı olan Hakan Bey. Böyle bir samimiyeti size de yansıttıkları için, kendinizi evinizde hissediyorsunuz.

Bir dolunay gecesini pansiyonun bahçesinde ateş başında Kadir Beyin gitarı eşliğinde geçirmek ve bir yandan ateşin kızıl cazibesi, diğer yandan dolunayın büyüsü biraz da şişede uzun süre kalamayan meyin etkisi ile sabahlamak size ne ifade eder bilmem ama benim ruhumu tazeledi.

Aslında Porto Ceneviz'den bu kadar bahsetmeyip de kendime saklasaydım daha mı iyi olacaktı acaba? Biraz bencilce belki ama sanki başkası gidip de ballandıra ballandıra anlatırsa kıskanacakmışım gibi hissetmedim değil. :) Hakan Bey, Kadir Bey ve eşine biz şehir insanlarına katlandıkları için ve böyle güzel bir mekanı yaşattıkları için çok teşekkür ederim.

Özetle, bir dolunay akşamı aklımızı ve yüreğimizi Çıralı'da bırakarak döndük şehrin zorunluluklarına. Üzerinden bir hafta geçmesine rağmen kumsadaki boş şezlongların çağırdığını duyuyorum sanki. Carettelara selam olsun... İlk fırsatta yine buluşmak umuduyla..

Not: Çiğdem Hanım ve oğlu Uzay'ın da kulakları çınlasın :)))

Kapılar ve Pencereler

2010-06-28T00:38:00.013+03:00

Çok kapılar kapattık geçmişe dair. Sımsıkı kilitledik hem de kimseler girmesin içeri diye, girip de içerideki harabeyi görmesin diye. Sevindiğimizde ardına kadar açtık da kapılarımızın kanatlarını, acıtıldığımızda zilimizi bile söktük kendimizi içeri hapsederek.

Bir o kadar kapı da bizim yüzümüze kapandı. Umutsuzca önünde dolanıp durduk bir aralıktan içeri süzülebilmek için. Ziline bastık, tokmağını vurduk içeriden “kim o” diyen bir ses duymak için, hiç ses gelmedi. Hatta gelen sesler de kesildi tedirginlikle kimi zaman.

Her ne kadar böyle hüzünlü çağrışımları olsa da kapıların, benim için biraz da hayalleri barındırır kapılar ve hayatları. Arkasında yaşanan hikâyeler yazabilirim kapılara bakarak, aşklar, acılar, mutluluklar, ayrılıklar düşleyebilirim. Sihirli ormanlara açılan kapılar olabilir bunlar, aklınızdan geçen gitmek istediğiniz yere açılan kapılar. Kapkara bir boşluğa da açılabilirler, göz kamaştırıcı bir ışığa da. Gülümseyen bir yüz açabilir o kapıyı çaldığınızda ışıl ışıl gözlerle ve hasretle, titreyen eller ve süzülen gözyaşları da. Bu yüzden gizemlidir kapılar.

Ama pencereler kapılarla yarışamaz. Çünkü pencereler hayale mahal vermez gösteriverir içini dışını. Fakat pencerelerin de bir karakteri vardır. Sardunyalarla süslenmiş mütevazı hayatları anlatır pencereler. Yalnızlığa ortak kediler yer tutar pencere pervazlarında. Cumbalar gizler güzel gözleri. Kimi zaman çırılçıplak yansıtıverir içindeki duvarların rengini, bazen de delikişi dantellerle, el örgüsü perdelerle gizler ardındakini ta ki akşam çöküp de içeriden gelen ışık aydınlatana kadar evin içini.

Böyle duygusal ve sembolik bir bağım var kapılar ve pencerelerle. Sadece içimde çınlayan soru şu bu sıra: Çekip perdeleri, kilitlemeli mi kapıları yoksa gün ışığına izin verip, paspasın altına mı bırakmalı anahtarı?

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

ÖTEKİ’NE MEKTUPLAR

2010-02-04T13:17:00.013+02:00

30 Mayıs
Merhaba, senin izine ulaştığıma çok sevindim. Nedendir bilmiyorum ama sana anlatmak istediğim, yazmak istediğim birçok şey var hayata dair, aşka dair. Hele bir vakti gelsin diyorum, hani bir fasıla oturunca üstatlar önce bir peşrev geçer sonra fasıla başlar ya onu bekliyorum.Kendine iyi bak.

1 Haziran
Merhaba,

Anlatmak istediklerinin yanında umarım benim de hayata dair biriktirdiğim cümlelerimi dinlersin.

2 Haziran
Hem de zevkle, dinlerim.Seçtiğin sözcükler kısada olsa yazdığın cümleler çok seçici, hani insanı alıp sürükleyecekmiş gibi bir his yaratıyor.Çok önceleri söylediğim daha doğrusu sorduğum bir soru vardı dostlara.Hayatın anlamı nedir?Aşk nedir?Nedir sence?

3 Haziran
Umut merhaba,
Yazdığın sorularla daha uzun cümleler bekliyorsun benden sanırım. Öyle olsun. Zor sorular sormuşsun. Arkadaşlarından bunlara cevap alabildin mi bilmem ama bir kaç cümlem var bunlara dair.
Hayatın anlamı konusunda benim de çok kafa yormuşluğum ve aramışlığım var. Hala da arıyorum aslında. Çünkü aradıkça insan olabiliyorum sanırım. Biliyorum ki hayat sadece alınan iki nefes değil. Bu iki nefes arasında neler yüklediğin ruhuna hayat demek asıl. Edindiğin amaç hayatı anlamlı kılan. Kimisine göre ulvi amaçlar bunlar vatan gibi, özgürlük gibi. Ama illa ki böyle olması da gerekli değil. Ertesi gün çocukların karnını doyurmak için sofraya ekmek koyabilmek de hayatın anlamı bazen. Demem o ki yeryüzündeki insan sayısı kadar anlamı var hayatın. Bunların içinden senin seçtiğin anlam ne diye sorarsan eğer orası başka. Ben neyi seçtim biliyor musun? Bir adım kalsın geriye. İşte o vakit anlamlı oluyor hayat. Hayatlarına bilerek ya da bilmeyerek müdahil olduğum insanların üzerinde olumlu bir izim kalsın. Yoldaş, öğretmen, kardeş, abla, dost, evlat her ne olursa olsun bu sıfat, gün gelip “nasıl bilirdiniz?” diye sorulduğunda “iyi bilirdik” diyebilecek birçok kişi olsun isterim. İşte bunu başarabilmek için çaba göstermek benim hayatımın anlamı… Zor biraz değil mi?
Aşka gelince…
Bu, hayatın anlamını çözümlemekten daha zor galiba. Çözdükçe daha beter düğüm olan bir şey çünkü. Dengeleri şaşırtan, yeri geldiğinde yedi kat göğe çıkaran, yedi kat kör kuyulara atan bir şey. Bir kere sevdaya tutulmaya gör, ateşlere yandığının resmidir ama işin ilginci bu ateşin üzerine yalın ayak gidersin de gıkın çıkmaz. Mutlu aşk var mıdır yok mudur bilmem bunu şairler tartışadursun. Benim arzu ettiğim aşk, tamamlayıcı bir duygu. Aşk doğası gereği kendinden vazgeçmeyi getiriyor, karşındakini kendinden öte, kendinden ziyade görmeyi. İşte böyle bir durumda, karşındakinin kendinden vazgeçeceğinden hiçbir şüphen yokken, onun vazgeçmesine müsaade etmiyorsan, aksine var olmasını sağlayabiliyorsan, yani birbirini besleyebiliyorsan duygusal anlamda, hayatına bir şeyler katabiliyorsan, işte aşk o zaman aşk galiba. Diğer türlüsü zaten sömürüye girer sanırım, karşındakini kendin gibi şekillendirmeye. Sonucunda da karşılaştığın tablo aynadaki yansıman olur haliyle, bu da sevmek aşık olmak için bir sebep bırakmaz ortada. Dedim ya tamamlayıcı olmalı diye. Ufkunu açmalı özetle.
Her neyse. İşte bunlar sorularının cevapları. Uğraştım biraz doğru kelimeleri seçeyim diye, bu cümleler korkutmasın seni ama.
Aynı soruların cevaplarını senden de duymak isterim. Sen nasıl tanımlıyorsun hayatın anlamını ve aşkı?
Kendine iyi bak
Arzu

4 Haziran
Sana da merhaba Arzu,

Arzu=Umut tesadüf mü acaba bu isimler?Benim arzularım senin umutların olabilir mi? Diyorum ya sende alıp sürükleyen bir şeyler var. Adını bilmediğim bir tılsım.Hayatın anlamı konusundaki düşüncelerini çok beğendim.İnsanların hayatlarına girip bir katalizör etkisiyle ve de tam kimin ihtiyacı varsa o zaman dilimi içinde, onların hayatlarını daha verimli daha anlamlı kılabilmek ve de onların hayatlarından çıkabilmek sanki hiç yokmuşsun gibi...

Hayatı anlamak belki bir ömür sürse de ve de her insan için değişse de insanoğluna dair karmaşık duygular 12 yy da Yunan filozoflar tarafından çözümlenmiş.Ağaca benzetmişler, ya sağlam bir ağaç gibisindir ya da içi çürümüş, kurtlanmış, hastalanmış bir ağaç. İnsanın içine kurt düşmeyegörsün içten içe yer durur ya da sağlam bir çınar gibi serinletirsin gölgenin düştüğü yerde.Ve de derler iyi insandı hep serinletirdi...

Aşka gelince; biraz cam kırıklarına benzer şeffaf beyaz görünen cam, kırık yerlerinden bakınca ışığın kırılmasıyla yeşile dönüşür. Aşk, o yeşili camın ön yüzeyinden görebilmektir.

Yıllar önce ünlü bir tiyatrocuyla senin yaşadığın şehirde bir meyhanede karşılaşmıştım. Onlar dostlarıyla bir masaya oturmuşlar, biz de yan masada müdavim idik, hiç aşık oldunuz mu diye sordu heyecanlı bir kız.O da evet diye yanıtladı.“Bir ormanda gezen ceylan idim bir avcı vurdu beni aşkı o zaman tattım ve vurulduğum yerde dönüp duruyorum.”Meğer ceylanlar vurulduğu yerin etrafında dönerlermiş… Uzağa gidemezlermiş...Öyle ya benim senin şehrinden kopamama sebebim bu olsa gerek.

5 Haziran
Selam,

İsimler tesadüf mü bilemem. İlahi kurgu nasıl işliyor akıl ermiyor çünkü. Ama bu tesadüfler hayatı güzel kılıyor. Ağaç benzetmesi çok doğru ve güzel. Ben ağaç olsam salkım söğüt olurdum galiba. Aşk mevzusunda da, tadı damakta kalınca o tadı arıyor insan. Sende de bir tadı damakta kalmışlık var sanırım. Zor bir soru da benden sana. "Kimsin?" bize yakıştırılan bir sürü sıfat bir, sürü ünvan var. Bunları bir kenara koyduğunda sen kimsin?

Arzu

6 Haziran
Şu anda her nerede ne yapıyorsan, biraz sonra dalacaksın anlamsızca düşüncelere, belki çok yorucu bir gündü yorgunluğunun arasında gözlerin dalıp gidecek bana...Belki de çok keyifli bir gündü ve hâlâ onun tadı damağındaydı ve tadın arasında bir an aklın dalacak bana...

1. Perde

Ben kim miyim?Ben, senin içindeki ötekiyim, hani sessizce konuştuğun bir karar vermek zorunda kaldığında yol ayrımında seni bir yerlere sürükleyenim. Okulda, yolda, trende yalnızken usul usul konuştuğunum. Markette ya da kalabalık bir toplantının içinde, kalabalıklar arasında koşup sığındığın içindeki ötekiyim, aşkım.
Yıllar önce bir tren yolculuğu yapmıştım. Akşamüstü binmiştim trene. Yalnızdım. Yemekli vagona geçtim ızgara bir şeyler yanına rakı istemiştim bozkırın ortasında manzaraya bakarak ilerliyorduk. Gece oldu bozkırda gece lacivert bir renk almıştı ve kırmızı abajurlarını yakmıştı yemekli vagon. Benim içimde aşk (o zamanlar aşkı bilmiyordum) oturmuş karşımda oturan çiftle sohbet etmeye başlamıştım. Konsolos emeklisi bir beyefendi, eşi de ona benzer bir meslek sahibiydi. Dışarıda gece, elimizde rakı, kırmızı loş bir ışık, trenin tekerleklerinden gelen tıkıdık sesleri. Birbirlerine olan aşklarını anlatmışlardı. Hanım o zamanlar başkasıyla evliymiş aşkı uğruna boşanıp Fransalara konsolosun yanına kaçmış. Söylemişti ki; “eğer gerçek aşkı bulamazsan genç adam yaşlılığın, çok keyifsiz çok sönük geçecek. Eğer bulabilirsen onu eğilip alma cesaretini göster zira bu cesareti gösteremeyene aşk gelmez.Aşk için 6 milyarda bir şansın var bulana dek dünyayı dolaş insanlar tanı...”Sonra bir filimden bahsetmişti. “Before the Rain” izle demişti bu filmi muhakkak. Ve ekledi;çember bir daire değildir aslında.Ne dersin???Bir çember mi olmalı insan daire mi?

7 Haziran
Zaman asla ölmez ve çember bir daire değildir aslında evet.Umut, bir yanım gerçekten içimdeki öteki olmanı diliyor, bir yanım inanılmaz endişe içinde. Bundan bir kaç sene önce, varlığı belirsiz, kimliği ya da yüzü olmayan içimdeki o dediğin ötekine bir hikâye yazdım ben. Söz verdim ya sana açık olacağıma dair, işte en savunmasız, en aciz halimle "kimim" sorusuna benim cevabım orada. Oku bakalım benim tan vakti düşlerimi... O içimdeki ötekiyle bağlantımı bir tek bu hikâye de görebilirsin.

Arzu

8 Haziran
Arzu, merhaba tan vakti düşlerine teşekkürler.İnanır mısın tüylerim diken diken okudum yazdıklarını ve tutmasaydım eğer kendimi iki damla gözyaşı dökecektim. Atlayıp yanına gelmek, ellerini öpmek, yüzünü dudaklarını öpmek istedim, sımsıkı sarılmak, hiç konuşmadan yanında olmak istedim. Kafka’nın Bulantı kitabına gittim geldim. Bir otel odasında yaşadığı yanılsamalarla gerçek hayat arasındaki sıkışmışlığı bulantı ile anlatıyordu.Zannederim senin yaşadığın duygu ile Kafka aynı duyguları yaşamış. Bir zamanlar buna benzer düşünceleri yaşamıştım ruhumuzun hastalıkları bir seninle. Tüylerim ürperdi, niye biliyor musun?Bir çınar altında nihavent dedim sana; sen huzur dedin (içsel bir isteğin) ve tan vakti dileğinmiş. Aşk dedim, şeffaf camlarda yeşili görebilmektir; rengini anlatmışsın tan vakti düşünde yeşil bir ormanda çiğ damlalarıBen senin içindeki ötekiyim dedim, hakikaten içindeki ötekiyi anlatmışsın yıllar önce tan vakti düşlerindeArzu, o sen misin yıllardır arayıp da bulamadığım öteki yarım mısın? Ve senin duyduğun endişeyi şimdi bende duymaya başladım...Niye mi? Dinle bak.

2.perde

Sen kimsin dedin ya gerçek ben;Bir Ocak sabahı gözlerini dünyaya açmış, 4 yaşına kadar anne sütünü bırakamamışİlkokul yıllarında pilot olmak istermiş, yüksek binalardan şemsiye ile atlayıp paraşütçülük oynarmışorta-lise-üniversite hızlı geçmişaşkı da yaşamış sevmeyi de, sevilmeyi de, ama içindeki boşluk hiç dolmamış.Sonra olmayacak öyle yalnız yaşamak, yıllardır yalnız uyanmak aynı yatakta, tek başına kahvaltı vs vs. Hep tek başına....Bir sabah, traş olurken ayna karşısında evlenmeye karar verdi Umut.Ve evlendi, hala evli, hala içindeki boşluk büyümekte.

Hani senin yazdığın gibi,

bir ev satın alabilsin ama ya yuva?

bir eş bulabilirsin, ama mutluluğu zor,

seks satın alabilirsin ama ya aşkı?

İşte tam da burada alıp sürükledin beni buralara kadar.Ve seninle mektuplaşmaya başladıktan sonra fırtınalar kopmaya başladı içimde...Ve senin mavi hırkalı resmin aldı aklımı başımdan.

Arzu, senden çok etkilendim ve bu etki kolay geçecek gibi değil. Ve zannederim seni tanıdıkça ve de sen beni tanıdıkça birbirimizden kopma ihtimalimiz çok zayıf. Her merhaba yeni bir başlangıç, şimdi sen merhaba diye başlayan bir mektup atacaksın bana düşündüklerini yazacaksın ya da hiç yazmayacaksın. Sabırsızlıkla bekleyeceğim... Her nerede isen kendine iyi bak

9 Haziran
Umut,

Bir tan vakti düşü daha görmüş bu kadın. " …neden bir türlü içinde bulunduğum zamana ait hissetmiyorum da hep farklı bir gerçeklik bekliyorum? Neden kabullenemiyorum? Olanı değil olmasını istediğimi yaşamaya çalışıp neden hep hayal kırıklığıyla kendime işkence ediyorum? Üzgünüm."(tan vakti düşleri, bölüm xıı) Bu 2.perde, yine yanılsamalara daldığımı vurdu yüzüme. Az önce okudum mektubunu ve sanki daha narkozdan yeni çıkmış gibi uyuşmuş ya da öyle sarhoş olup da akşamdan kalma acı bir tat ve baş dönmesi gibi bir his bıraktı bana. İşte benim baş başa kaldığım, kendime söylediğim en yegane cümlem "yine düşle gerçeği karıştırdın aptal!!!" (bölüm x) kendime kızgın, kendime kırgın. Sanırım bu sebepten, ölene dek tan vakti düşleriyle kalacak bu kadın bir tek ve beyhude umut ederek. Gerçi iyi bilecekler kendisini. Ne teselli.

Teşekkür ederim bu tan vakti düşü için Umut. Bu seferki gerçekten çok gerçekçiydi, inanmak istemedim değil.

Kendine her daim iyi bak.

Arzu

10 Haziran
Arzu,

Bir düş değil, gerçeğin tam kendisi bu kez yaşadığın,düşlerinle ördüğün, içindeki ötekinin gerçek yazıları bunlar.Elbette zorluklar var, elbette imkânsızlıklar var, ama içindeki öteki hep yoluna devam ediyordu kuş cıvıltılarıyla yeşil bir ormanda...Aşk kendinden vazgeçmektir... Öyle midir ki, bunca şair hep bunu anlattılar şiirlerinde, hikâyelerinde?Ve bunu öğrenmek için bile yaşamaya değmez mi bu yaşayacaklarımız? Şöyle bir sana yazdıklarıma baktım, niye bu kelimeleri seçmişim, niye bu cümleleri kurmuşum niye içindeki ötekiyim demişim hiç bir açıklaması yok.Sadece senin mavi hırkalı resmine baktıkça aklıma gelenlermiş. Ki senin yazdıklarınla bunların bu kadar örtüşmesi...

Arzu, seni gördüğüm için, senin yazılarını okuduğum için ve senin ruhuna dokunabildiğim için ve beni alıp içimdeki fırtınalarını kopardığın için teşekkürler... İyi ki varsın... ve ben sana aşık olabilirim... her ne yaşanacaksa ve olacaksa...
Umut

11 Haziran
Çok örselendim çok. Çok kırıldım. Yorgundum çok. Yüreğimin ortasına koca bir diken saplandı. Çekip çıkarsam kan revan kalacaktım biliyorum. Durduğu zaman ise ince ince sızlıyordu her saniye. Toz duman göz gözü görmüyordu yüreğimde. Daha iyi. Gördüğüm yüzler, gördüğüm gözler ruhuma batıyordu çünkü. Öyle savunmasızdım, öyle savunmasız! Saklamıyordu maskelerim de beni artık. Kabuğunu kaybetmiş bir kaplumbağa gibi kavruluyordum karanlığın ateşinde. Kapkaraydı gece kapkara. Umutsuz kaldığımda bana yol göstersin diye biriktirdiğim şehir ışıklarını tükettim. Gönlüme huzur versin diye sakladığım köpüklü dalgaların sesi bile çınlamıyordu kulaklarımda. Kapkaraydı gece kapkara. Ve keskin bir sessizlik. Ürpertici, sinir bozucu bir sessizlik. Az sonra büyük bir patlama olacakmış gibi, bir fırtına kopacakmış gibi bir sessizlik. İnceden inceden sızladı yüreğim. Ve kan tadı hissettim damağımda. Kapkaraydı gece kapkara...

Bunları tükettim ben Umut. Bunlar yetti bana da arttı bile. Daha fazlasına mecalim yok! Daha fazla tan vakti düşüne ihtiyacım yok! Her şeye hep biraz erken ya da hep biraz geç kalmaktan bıktım! Zamansız olmaktan bıktım!! Var olmadığını ve olmayacağını bile bile hayallere kapılmaktan usandım!!! Ne istiyorsun benden? Zarlar atılmış, seçimler yapılmış. Hayat seçimlerden ibaret değil mi? Ve yaptığımız bu seçimlerin sonucunu yaşamıyor muyuz acısıyla tatlısıyla?

Bir adım kalsın geriye. İyi bilirdim de geç.

15 Haziran
Sevgili Arzu,
Yazdıklarını okuyalı oluyor biraz zaman, diyorum ya çok tesir altında kalıyorum senin yazdıklarının. Bugün güneş tepeye varmak üzere, yazın habercisi tembel bir köpek yatmış kaldırıma hareketleri gayet yavaş. Kuşlar mırıldanıyor yazın neşesini, doğada bir hareketlilik, yaşamın sevinci...Bırak artık şu kapkara geceyi, ormanı, bak gökyüzüne mavi.Bak denize mavi.Bak dostluğa mavi.Mavi senin hırkan.Bana bak sözüm mavi, umutlu ve sevecen.Bırak geçmişinde sana ızdırap çektirenleri, düşünme bile geçmişte yaşadıklarını.Yarınına bak rengi mavi.

Hayal et.Binmişsin bir ada vapuruna püfür püfür rüzgâr esiyor, senin üzerinde bir uzun etek rüzgârda serinleten ayaklarında açık pabuçların rahat.Adaya varınca hiç acele etmeden, yürüyerek geçmeli sokaklardan, sabun kokulu bir ada pansiyonunda beyaz çarşaflarına yatağın uzanmalı saatlere takılmadan.Denize inmeli kumsalda alabildiğine uzanmalı sıcak kumların üzerinde.Ve hayat dediğin mutlu ve mesut saatleri yaşamaktır belki de. Bir merhaba diyecektim, vurdun kanıma işledin.Senden istediğim bir şey yok, kendi içimdeki yolculuğumda bir es verdim karşıma sen çıktın... Güneşli günler dileğimle...

23 Haziran
Sevgili Arzu,

Görüşmeyeli nasılsın iyisindir umarım.Beni soracak olursan bende iyiyim, tek tasam seninle mektuplaşamamak.Geçen gün aklımdan çıkmadın, merak ettim seni.Bir dostumla çınar altında oturmuş tavla oynuyorduk, soğuk biramı yudumlarken aklımda sen vardın.Bizim buralar hep bildiğin gibi sıcak, deniz, güneş ve dostluk var. Gözümde tütüyorsun, senin kelimelerini çok özledim.

24 Haziran
Merhaba Umut,

Teşekkür ederim mektubun için. Gayet iyiyim. Güzel havanın tadını çıkarıyorum dostlarımla. Bilmiyorum sizin oraları. Deniz yok burada ama kokusu burnumda, dört gözle tatili bekler oldum artık.

25 Haziran
Sevgili Arzu,

İyi haberlerini aldığıma çok sevindim.Tatile ne zaman çıkıyorsun?Biliyorsun ki Arzu, hayal kurmadan yaşamak istediklerin yaşanmıyor,bir hayal benimkisi seninle birlikte zaman geçirebilmenin hayalleri,kendine iyi bak ve bana yaz lütfen,

Öteki....

26 Haziran
Merhaba Umut,
Temmuz sonuna doğru başlıyor tatilim güneye doğru. Bu arada, daha önce yazdığın bir şeye takıldım ve iyi de oldu sanırım. "yarına bak mavi" demiştin. Evet, birinin bunu bana hatırlatması gerekiyordu galiba. Hayaller olmadan umut edemiyoruz. Düşlere devam bu yüzden ayakta kalmaya sebep. Sen de kendine iyi bak.Sana yazmaya devam edip etmeme konusunda tereddütlüyüm.

7 Temmuz
Merhaba Arzu,

Öncelikle kusura bakma seyahatte idim, yazamadım sana.Temmuz ayı güzel bir ay olacak zira seninle görüşme ihtimalimiz var. Kaygılarını anlayabiliyorum bana yazıp yazmama konusunda. Lakin yaz bana derim, zira düşünceler duygular paylaşıldıkça anlam kazanıyor ve yenileniyor ruh. Seni benim kadar anlayabilecek ve sana cevap verecek başka biri yok buna inan. Ben senin öteki yüzünüm zamansız gelen. Dün akşam şöyle hayal ettim.Bir akşamüstü ıhlamur kokulu bir caddede yürüyordum, insanlarda yorgun bir telaş, beyaz pembe zakkum çiçekleri ıhlamur kokularıyla karışmış neşe veriyordu. Cadde boyunca yürüdüm biraz ve akşam olmuş seninle buluşmak için nehir kıyısına iniyordum. Belki hayaller gerçek olur kim bilir...

8 Temmuz
Merhaba tekrar Umut,

Nasıl bu kadar kesin yargıda bulunuyorsun "seni benim kadar anlayabilecek ve sana cevap verecek başka biri yok buna inan. Ben senin öteki yüzünüm zamansız gelen." derken? Ben kendimden bile bu kadar emin değilim.

9 Temmuz
Tekrar merhaba derken, umarım bir süredir mektuplaşmadığımız için tekrar kelimesini kullanmışsındır.

Sana da merhaba ay yüzlü güzel.Ben senin içindeki ötekiyim diyorum ya; elbette seni senden başka, benden başka kimse anlayamaz.Satır aralarını iyi okumak gerek, bir ömür geçiyor da insanlar birbirini anlayamıyor. Niye mi? Öyle hesaplar peşindeler ki ve de gurur ve egoları... Anlamak değil, bencilce yaşamak peşindeler.Oysa sen benim için sözünle duruşunla hep aradığım öbür yarıma benziyorsun. Ne elde etmek istediğim bir kadın, nede bir heyecan değilsin. Seni tanımak senin aklına sorular sormak için sabırsızlanıyorum.Camdaki yeşili arıyorum senin yansımalarında ve de aşkı, imkansızlıklar içinde. Hoşçakal.

15 Temmuz
Merhaba Umut,

Ne yazacağımı bilemediğim için yazmadım bir süre. Gerçi hâlâ da bilmiyorum. İnsanlar birbirini anlamıyor evet bahsettiğin sebeplerden ötürü. Birbirlerini dinlemek için sabır ya da vakitleri de yok.Bencilce biraz. Böyle bencil hesapların içinde olamadım hiç. Olsam daha mı mutlu olurdum acaba diye düşünmüyor değilim.

16 Temmuz
Merhaba ay yüzlüm,

Mutluluk uçan kuşun kanadında ürkütürsen tutamazsınyaşam bir seçim, yaptığımız bu seçimlerden pişmanlık duymadan bencilce davranmadan yaşayabilme cesaretini göstermek galiba.Hani senin dik duruşun gibi. Bu hafta gelebilirim her gün mailine bak. Seni merak içinde özlüyorum.

20 Temmuz
Merhaba Umut,

Tatile çıktım sonunda. Keyfim yerine geldi. Arınıyorum dertten tasadan, ruhuma güneş damlıyor. Her gün postamı kontrol etme fırsatım olmayacak sanırım. Arzu

21 Temmuz
Akşam seni rüyamda gördüm kalabalık bir barda tek başına bir masada oturmuşsun, saçlarını topuz yapıp toplamışsın, öyle güzeldin ki…Ve ben seni arıyordum, Arzu’yu tanıyor musunuz diye sorup soruşturuyordum, seni gösterdiler masaya oturdum, sende hiç şaşkınlık yok, hoş geldin dedin.Hoş geldin hayatıma, seni çok bekledim dedin... Sana iyi tatiller, yaşamak güzel şey, umutlu bir şey, keyfinin yerinde olmasına sevindim. Sen yok iken senin şehrinde, bir haftalığına orada olacağım, sen döndüğünde de senin için tekrar gelirim.

29 Temmuz
Merhaba Umut,

Kürkçü dükkânına geri döndüm, miskin, yavaş ve iç seslerimi durdurabildiğim bir tatilden sonra geri dönüş zor geldi. Ben yokken burada keyifli vakit geçirmişsindir umarım. Rüyan ilginçmiş bu arada. Seni merak etmiyor değilim, hâlâ bir tan vakti düşüne bakıyorum.

3 Ağustos
Merhaba ,

Haftanın ilk günü senden mail almak sürpriz oldu ve de hoş bir tebessüm. Görebilsen tebessümümü, hala dudaklarımda.Aslında ay yüzlüm; insan nereye giderse gitsin yüreğini de yanında götürdüğünden, mekânın, toprağın, tesiri geçince yine kendi kendiyle, kendi iç sesiyle (ötekiyle) kalıyor. Ve eminim ki sen de tatilin boyunca hep benimle birlikteydin farklı yansımalarda.Sen yokken yoğun bir hafta geçirdim orada ve aslında olmanı çok isterdim, zira seni görmek, seninle sohbet etmek bana iyi gelirdi eminim.Hayal et göreceksin, hayallerine çok yakın bir yüz ve ruhla karşılaşacaksın.Bir düşünsene ay yüzlüm, daha ne yüz yüze tanışmışlığımız var ne de sesimizi duyduğumuz, bakışımızı gördüğümüz; hal böyleyken aramızda oluşan bağa ne demeli? Seni çok özledim, hoş geldin kürkçü dükkânına...

4 Ağustos
Nereye gidersek kafamızı da götürüyoruz elbette Umut. Kavafis'in bir şiiri var bilirsin belki. "Başka bir şehir bulamazsın, başka bir sokak bulamazsın, bu şehir arkandan gelecektir, sen yine aynı sokakta dolaşacaksın." Teşekkür ederim sana. Dediğin gibi hiç görmediğim bir insana dair böyle yakın hissetmek ilginç geliyor gerçekten. Sanki tüm sırlarımı tüm zaaflarımı, tüm kötülüklerimi endişe etmeden sana anlatabilirmişim gibi bir duygu içindeyim. Bu da beni korkutmuyor değil elbette getirebileceği hayal kırıklıkları sebebiyle. Bir yanım gündüz bir yanım gece özetle.

Kendine iyi bak Mr. Öteki.

Arzu

5 Ağustos
Ezginin günlüğünden çok keyif alarak dinlediğim bir şarkıdır, İsrailli Kavafis’in sözlerine enstrümanların yüklediği tınıyla başka başka diyarlara duygulara dalar insan. Ve gün gelip de 50 60 yaşlarını görür isek, sen bir de şunu düşüneceksin; “Umut ne çok överdi güzelliğimi ve beni ne çok anlardı.” Yanından geçip giden ve de hayatından çıkıp giden onlarca insanın içinden belki de bir beni düşüneceksin saçlarına aklar düştüğü o yaşlarında.Arzu, tüm sırlarını, tüm zaaflarını, tüm kötülüklerini dinlemeye, yaşamaya hazırım.Ve bize ait sırlarımızı, bize ait kimseyle paylaşamadığımız aşkımızı yaşamaya da hazırım, bize ait hikâyemizi birlikte yazmaya...

6 Ağustos
Hazırsın, bana dair bir çok şeye hazırsın ve çok eminsin. Nasıl yapıyorsun bunu? Ve neden? Seni merak ediyorum.

Arzu

7 Ağustos
Nedenini bilmiyorum sadece bir his.Galiba seninle o ilk buluşmamızda oturup ta dizdize başlayınca sohbete, hayatımızın belki de bir dönemecinde oturmuş konuşuyor olacağız, ya farklı girdaplarda beraber döneceğiz ya da ayrılacağız.Seni özlüyorum...

Umut

8 Ağustos

Vakti zamanında çok da iyi tanımadığım bir adam bana demişti ki "sürüklenmeyi seviyorum." Dehşet tepki vermiştim insan nasıl sürüklenir diye. Kürekler her daim elinde olmalı insanın diye. Ne çocukmuşum. Çünkü ben de küreklerimi salmışım derin sulara çoktan, sürükleniyorum.

Arzu

9 Ağustos
Ay yüzlüm kafam karıştı biraz.

Sen sürükleniyordun da, ben sen sürüklenirken çıktım karşına da birlikte mi sürükleneceğiz?Yoksa durulmuştun da benimle birlikte sürüklenmeye başladın?Hayat çoğu kez planlamadığımız gibi akıyor veya planlıyorsun da hep umulmadık farklı şeyler yaşanıyor. Çünkü malzeme insan. İnsan olunca da duygular ihtiraslar bazen bir bakış bazen bir duruş planı bozuyor. Ve aslında yaşanmadık duygular insanı girdaba sokuveriyor. Bu işte de, evde de normal ilişkisinde de böyle oluveriyor.Bazıları kürekleri salıveriyor bundan haz duyuyor, bazıları kürekleri elinde mücadele ediyor. Eğer kendinle barışık isen, hayatın her durumundan zevk alabiliyorsan, salıveriyorsun kürekleri nasıl olsa her ne durum çıkarsa ortaya çözüyorsun, mutlusun, yoluna devam ediyorsun. Aksi durumda hep kaygı hep sıkıntı. (Senin de kürekleri salmana sevindim) Özel bir soru; şu vakti zamanında çok da iyi tanımadığın adam ne oldu? Ve hala tesiri üzerinde mi? Niye mi merak ettim?Bazen insanın hayatına bir başka insan girer ve sanki ihtiyacımız olan şeyi bize gösterir ve çıkıp gider, onun görevi bitmiştir ve bizler pek çok şeyi bu yeni öğrendiğimiz her ne ise onunla çözeriz.

Çok önceleri büyük bir imparatorluğun kralı varmış. Bu kral okumaya, yeni şeyler öğrenmeye çok meraklıymış. Yazarlara, düşünürlere ve onların yazdıklarına değer verirmiş. Günlerden bir gün kral bütün okuduğu ve kütüphanelerde bulunan bütün kitapları toplayıp yakamaya karar vermiş. “Artık yeter başkasının yaşadığı hikâyeleri başkasının düşündüğü fikirleri öğrenmek okumak istemiyorum kendi fikirlerimi yazmak istiyorum” diye toplatmış bütün kitapları ve yakmış.Sonrasında bir dağ evine söylediklerini yazacak eli kalem tutan bir yazıcı kadın ve hizmetini görecek hizmetçileri ile gitmiş yerleşmiş. Günler günleri aylar ayları kovalamış. Kral her gün yazıcı kadın ile çalışıp kitap yazıyormuş ve kral her şeyini tüm aklını bu kadına anlattığı için kadın ile kral arasında bir aşk, şimdiye kadar hiç hissetmedikleri bir duygu oluşmaya başlamış. Meğerse hiç karşılıksız kendini tüm sırlarını tüm hayatını anlatmak ve onu karşılıksız dinlemek aşkın kapısını açarmış. Ve kral ile yazıcı kadın bu aşkı yaşamaya başlamış. Sonra bir gün haber gelmiş, kadının bir yakını hastalanmış dağ evinden onu ziyarete gitmesi gerekiyormuş. Ve gitmiş kadın.Kral bu ayrılığa dayanamamış yokluğunu gider gitmez anlamış. Kar yağdığında dağ evinin yolları kapanırmış aylarca ve öylede olmuş. Bir kar, bir fırtına, her yer kapanmış. Kral bu ayrılığa daha fazla dayanamamış ve hastalanmış, yollar açılıp da kadın gelesiye kadar kral çoktan ölmüş. Ve geldiğinde yazıcı kadın, anlamış ki aşkı bulunca ne ihmale gelir ne de başıboş bırakmaya.

Seni çok çok öpüyorum, özlüyorum.

Umut

10 Ağustos
Sevgili Bay Öteki,

Sürükleniyorum derken kastettiğim sana doğru bir akıntı var bu kıyıda, küreklerimi boşluyorum. Ama senin durumunu düşününce, küreklere sarılıp akıntıya karşı mücadele etmeye mi başlamalıyım diyorum. Benim de kafam karışık biraz. O çok tanımadığım adam, bir arkadaş meclisinde sohbet sırasında söylemişti bu cümleyi. Daha sonra da ne gördüm kendisini ne de ortak bir paylaşımım oldu. Ama söylediği tek cümle kafama kazınmış, beni düşündürmüş çok.

Arzu

12 Ağustos
Sevgilim Bayan Arzu,

Sürükleniyorum diye kastettiğin duyguna gönülden katılıyor ve daha derinlere sürüklenmen için seni destekliyorum. Senin aklının da kafanın da tez zamanda berrak olmasını diliyorum. Ve hatta bunun bir an önce olması içinde sana doğru gelme planları yapıyorum. Haftaya bugünlerde seninle oturmuş ve ilk kez görüşmenin verdiği heyecanla dudaklarımızda titrek bir kaç söz ve de gözlerimizde o çok beklemenin yaydığı ışık ile ellerimiz kenetlenecek ve belki de ruhumuz...Bana sorarsan şimdiden plan yap nede olsa misafirin sayılırım, hem beni bekle hem de kendini beni beklemeye yavaş yavaş alıştır.Ben seni özlemeye alıştım bile. Sakın unutma seni özleyen biri var bu dünyada.

Umut

14 Ağustos
Heyecanlandım...

17 Ağustos
Günaydın Arzu Hanım,

Yeni başlayan gün, yeni başlayan arkadaşlıklar, yeni başlayan dostluklar, yeni başlayan aşklar hep heyecan verici.Aynı gökyüzü altında ayrı ayrı şehirlerde tek bir duygu için heyecanlanan iki kalp.Ayrı iki yaşamın kesişme noktası senin şehrin. Pay benim payda sen. Çarptım böldüm seni ötekiye eşitledim. Sen sensin, öteki ben.

Günün aydınlık olsun, saatlerin mutlu geçsin. Eğer çıkmadan okursan mektubunu, yüzünde tebessüm kalsın bir gökkuşağı gibi. Seni özlüyorum..

17 Ağustos
Günaydın Bay Öteki,

Teşekkür ederim bugünkü hediye tebessüm için. Güzel bir gün diliyorum sana da.

18 Ağustos
Arzu Hanım,

Umarım gün boyu sürmüştür üzerinizdeki ışık,ben hep senin varlığınla beraberdim hep yanımda taşıdım onu.Bir ara şöyle bir düşünce geçti aklımdan yüzüm kızardı. Ne mi düşündüm?Hani senin gülümseyen dudaklarının tam da yanağınla birleştiği noktaya küçük bir buse kondurabilsem nasıl olurdu diye geçti aklımdan. Diyorum ya yüzüm kızardı. Açtım resmine baktım uzun uzun. Ve sen olduğun için ve sen benim hayatımda olduğun için neşeli bir sevinç kapladı içimi. Kendine iyi bak seni özlediğimi unutma...

19 Ağustos
Umut Bey,

Sabahları postalarımı kontrol etmek heyecanlı bir hal aldı. Ne yazmışsın ne düşünmüşsün diye hevesle açıyorum mektuplarını. Bir kördüğüm ki içim, çözdükçe dolanıyor bu arada. Senin ve senin hayatına müdahil hiç kimsenin vebalini almak üzmek istemiyorum, ama bir yandan da sen gerçekten "O" musun ya da "O" muydun da geç kaldım diye merak etmekten de kendimi alamıyorum. Sana "tekrar merhaba" dediğimde silmiştim sana dair her şeyi ve sonra merakıma yenik düşmüştüm. Med-cezir misali aklım biraz. Sen bunu sabah okuyacaksın sanırım. Şimdiden günaydın o zaman.

20 Ağustos
Ay yüzlüm ,

Günaydın, günün aydınlık geçsin. Ben de sabahları kalkınca bir an önce senden gelen mektubu okumak için sabırsızlanıyorum, yazdıklarından senin ruh halini anlamaya çalışıyorum. Mutlu musun, tedirgin misin kaygılı mısın tahmin yürütüyorum. Aslında bir insanı anlamak zor, hele böyle iki satır yazıdan bunu anlamaya çalışmak daha da zor. Bunu iş edindim kendime bu aralar, seni anlamaya çalışıp, hayatına bir renk katmayı. Niye? Bilmiyorum. Senin resmini görünce, senin yüzünü görünce dondum durdum, ve sıcak bir duygu içimde aktı gitti.Bunlar benim iç dünyamda yaşadığım aşka özlemin sendeki yansıması da olabilir ve bu yansıma bizi büyük bir yanılsamaya da sürükleyebilir. Bilmiyorum.Bildiğim şudur ki seninle aynı duygular içinde o sen misin sorusu yıllarca beynimi kemireceğine, hayatın bizi nereye sürükleyeceğini görmek daha evla sanırım. Ve bu yüzden senden kopmak istemiyorum ve sana yazmak senden geleni okumak çok keyifli geliyor bana.

Ay yüzlüm seni seviyor muyum ne? Bana bir şey yazıyorsun ve içimdekileri hemen dışarı çıkartıveriyorsun. Hani derler ya su akar yolunu bulur.Ben şimdi bıraktım kendimi senin yüzüne, akıyorum ruhuna bakalım nasıl yollar bulacağım... Seni hiç özlemedim, özlemek dostluktandır. Bugün dostluğundan ötede bulmak istiyorum seni.

21 Ağustos
Sevgili Umut,

Dediğin gibi ben de yazdıklarından seni anlamaya, tanımaya, kafandan geçenleri okumaya çalışıyorum. Hatta yüz hatlarını, gözlerini, ellerini de tahmin etmeye çalışıyorum. Bulmaca çözer gibi biraz. Nasıl oldu, nasıl yazmaya başladım sana ben de bilmiyorum. Bu gün o yazdığın ilk mektuplara baktım ama hala neden sana yazdım sorusuna bir cevabım yok, sıradanlıktan uzak olması belki de.

Ben bazen bu gezegene ait olmadığımı hissediyorum. Farklı, rahatsız edici bir şey var bende. Hissettiklerim, beklentilerim, umut ettiklerim bazen çevremdekilerden farklı kalıyor, bazen ayak uyduruyorum, bazen olmuyor, bu da ya biraz mesafe koyuyor insanlarla arama ya da yalnızlık getiriyor. Sıradan birine dönüşmek gibi bir korkum da var bunun yanında. Biliyorsun işte, aşkta bir tan vakti düşünün peşindeyim, iş anlamında zora koşuyorum kendimi, yoruyorum. Senin de bahsettiğin gibi, belki de seninle yazışmak ya da bu durum da sıradan olmadığı için bir yanılsamaya sürüklüyor olabilir beni. Fakat bir yandan da böyle sıradan olmadığın için, o içimdeki öteki olabilirsin diye düşünüyorum. Bilmiyorum, sadece hayatımda "keşke" istemiyorum. Üzmek ya da üzülmek de istemiyorum. Dur bakalım, bu akıntı nereye sürükleyecek, ya kayalara çarpıp parçalanacağım, ya da güzel bir kumsala vuracak dalgalar. Umutlu bir gün diliyorum

22 Ağustos
Günaydın ay yüzlüm,

Mektubun güneş gibi aydınlattı günümü, senin ışık saçan o yüzünü alıp da ellerimin arasına, seni uzun uzun sevmek istedim bu sabah. Ne, nasıl, neden? Bunları şimdiden öğrenebilme şansımız yok. Elbet bu soruların cevaplarını bulacağız vakti gelince.

Sen bu gezegene ait olmadığını düşünüyorsun ya bence tam tersi. Sen tam da bu gezegene aitsin, seni farklı kılan yapından. Mesele bunu anlayabilmekte. Bunu anlamadan seni yorumlamaya çalışan insanlar zaten en başından yanlışa düşüyorlar. Senin sevecenliğin, paylaşımın, kendini ifade edişin doğru yorumlanamıyordur. Bir de öyle bir his var ki sende masumiyet ile şehvet arasında sıkışmış. Bunu ay yüzlüm kimsenin bulup da çıkaracağını zannetmiyorum. Ancak bunu öteki yapabilir. Ve göreceksin o zaman bir renk şelalesi gibi yağacaksın insanların üzerine.

Dün, haftaya seninle buluşma ihtimaline karşı gittim traş oldum. Saçlarımı kısacık kestirdim.
Bir sahil kayalığında, akıntının seni sürüklediği kumsalda senin ışık saçan yüzünü ellerimin arasına alıp dudaklarından akmak istiyorum içine o en ulaşılmaz yerdeki ruhunun derinliklerine.

Çarşamba günü, 26 Ağustos tarihinde, saat 20.00 saatlerinde seninle buluşmak isterim.Yani Arzu hanım, haftaya çarşamba gecesi benimle çıkar mısın? Dostluğunun bir tık ötesindeyim ama seni çok özlüyorum...

23 Ağustos
Sevgili Umut,

Hazırlıklara başlamışsın şimdiden, beni de heyecanlandırdın. Haftaya görüşmek üzere o vakit. Randevu defterime yazdım seni. Bu arada ben de yer seçimi yapayım. Tuhaf, uzun süredir tanıdığım bir dostum gelecekmiş gibi hissediyorum, bir o kadar da endişeliyim bu bilinmezden. İyi geceler.

24 Ağustos
Merhaba ay yüzlüm,

Hafta geldi çattı. Hazırlıklar tamam. Önündeki masada saat 8’ de oturuyor olacağım Çarşamba gecesi. Umarım her şey yolunda gider.Garip bir heyecan sardı her yanımı.

25 Ağustos
Dur bakalım ne olacak. Bekliyorum…

25 Ağustos
Merhaba ay yüzlüm,çok yoğun bir gündü.Bir aksilik çıkmazsa yarın yola çıkıyorum. Saat 20:00 de görüşmek üzere.

26 Ağustos
Seni heyecanla bekliyorum.

26 Ağustos
Merhaba, günün aydınlık olsun. Bekle beni geliyorum.

27 Ağustos
Arzucum,

Günaydın. Seninle sohbet etmek çok keyifliydi. Her ne kadar sen beni dante gibi şehrin ortasında bırakıp gitsen de. Elbette rövanşını yaparız ve ben de seni şehrin ortasında yapayalnız bırakır giderim. (Gider miyim? Yok yok kıyamam.)

Tatile çıkıyorum 10 gün yokum.

Kendine iyi bak lütfen.

Öteki…

7 Eylül
Geldim.

Kürkçü dükkânındayım.

Öteki…

8 Eylül
Tatil bitti demek. Geçmiş olsun. Hoş geldin.
Arzu.

9 Eylül

Hoş bulduk,iyi dileklerin için teşekkürler.Nasılsın?
Seni özledim.
Umut

10 Eylül
Nerede kalmıştık...

Sevgili Arzu, arzum,
Seni gittiğim her terde yanımda taşıdım, daha öncede yazdım ya gülümsemen hep gözümün önündeydi ve şuh kahkahaların kulaklarımda, bakışın kalbimde. Hele o bakarken gözlerindeki pırıltıyı hiç unutmadım. Umarım iyisindir umarım işlerin iyi gidiyordur.

Dil önemli bir husus... İletişim kur benimle.

18 Eylül
Arzu, lütfen bana yaz…
Umut

12 Ekim
Benimle iletişim kurmaman, hayatımda olmadığın anlamına gelmiyor…
Umut

13 Ekim
Son…
Tatlı bir rüyaya saldın beni ve en güzel yerinde uyandırdın. Buna hiç hakkın yoktu. Uyanmaya niyetim yoktu hiç. Yoksun… Ben senden yoksunum. Ama sanma ki sensiz olacağım bundan sonra da… Bir adın kaldı geriye dilediğin gibi emin ol.

Umut

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Söylenemeyenler yahut Söylenmemesi Gerekenler

2009-08-31T15:55:00.003+03:00

Uyandı adam. Aynı gökyüzü kafesinin mavi zindanında, aynı yürek hapsinde uyandı adam. Bir yanı eksik, diğer yanı ise gereğinden fazlaydı her zamanki gibi. Fazla yanı gönlüne yük, eksik yanı ruhunda boşluktu. Bundandı tökezlemeleri, düşmeleri kalkmaları. Uyandı adam. Tedirgin uykusu, güneşin yere taze vurduğu vakit, kapısındaki tıkırtıyla, bir nefes sesi ve belli belirsiz geçip giden kapı altı gölgesiyle bölündü. Yastığının altına gitti eli. Uzaklaşan ayak seslerini duydu. Bekledi biraz nefesini tutup, biraz daha bekledi. Kuş cıvıltılarına bürünmüştü gün, yoktu aksi bir şey. Kalktı, kapıya gitti sesleri dinlemek için. Sabahın normal ritmine aykırı bir tını yoktu. Sadece bir zarf. Kapının altından atılmış, biraz da buruşmuş bir zarf dışında. Açtı binbir soru içinde. Üzerinde el yazması, çok yerinden katlanmış açılmış, o zarfa girene kadar çok haller geçirmiş olduğu belli bir kâğıt çıktı içinden. Şöyle başlıyordu silinmeye meyilli satırlar:

“ Körüm… Yüreğim kör artık…

Öyle parlak bir ışığa baktı ki vakti zamanında, yandı kavruldu. Olması gerektiği yerde hala, ama sevgiye, aşka kör. Önünde rengârenk sunulduğunda bile aşk, görmedi, göremiyor. Duysa, tatsa, dokunsa, kokusunu alsa bile görmüyor artık. Pembe bulutlar ve umutlarla kapısında nöbetliyor aşk, o kilitlerine kilit ekliyor. Benden sevme yeteneğimi aldın…

Senin iki kaşının arasında, gözünün yakınında, bana ait ince bir çizgiydi son gördüğü. Doğrudan baksa da, zihnini, gönlünü gizleyen perdelerin önünde “git” diyen bir çift mavi gözdü. O son defa gerçekten de “git” yazıyordu gözlerinde. Gittim… Ciğerimden nefesimi aldın… Geri kalanımı, ciğeri beş para etmez adamlara bıraktın…

Neydi cesaret? Neleri göze almaktı? Ne kadardı? Gidenlerin ardından bakmak mıydı? Ölüme kafa tutmak mıydı? Yoksa göz göre göre ateşler içinde her gün yaşama uyanmak mıydı? Uyanıyor yürek her gün yaşama. Her gün etinden bir parçanın daha kopacağını bilerek. Her gün kendi elinde tuttuğu zümrüt nakışlı hançer ile bir parçayı daha koparıp atması gerektiğini bilerek. Yüreğimden canımı aldın… Geri kalanımı, elime bir kör bastonu ve hak ettiğimi düşündüğün mutluluk masalı ile, yersiz yurtsuz, hayata bıraktın.

Yedi kat göğe çıkmıştı bu yürek, yedi kat yerin dibine girmişti önceleri. Gittiğimde, sana üzüldü iki yanı keskin bıçağı avuçlayacağını bilerek, sonra kendine acıdı –di’li geçmiş zaman diye düşündüklerinin aslında –miş’li geçmiş zamanda anlatılmış hikâyeler olduğunu sayarak, en sonunda fırtınalar şimşekler tufanlarla hem sana hem kendine öfke kustu, tüketti, tükendi. Kalmadı güvenci, inancı. Benden güven duygumu aldın… Geri kalanımı, benden güvenmemi bekleyenlere öyle savunmasız bıraktın.

İşte geriye kalan kelimeler… Belki de hiç söylenmemeliydiler...İster ciltlet kitap yap, ister ateşe ver göğe savur.Olacak olan olur, bu gün doğan yarın elbet ölür…”

30 Ağustos

Uyandı adam. Aynı gökyüzü kafesinin mavi zindanında, aynı yürek hapsinde uyandı adam. Bir yanı eksik, diğer yanı ise gereğinden fazlaydı. Üzerinde el yazması, çok yerinden katlanmış açılmış, zarfa girene kadar çok haller geçirmiş olduğu belli kâğıt bir kez daha buruştu avucunun içinde, elinden düştü adamın.

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Odunpazarı

2009-05-30T23:00:00.022+03:00

Bu ara alışveriş merkezleri, bilindik kafeler adı üzerinde yeterince bilindik geldiğinden, tabir-i caiz ise Odunpazarı tarafına takılmaya başladım. (Bu takılmak kelimesine de takacağım yazının sonlarına doğru değiştirsem yeridir.)

Fotoğraf çekmek için gayet güzel bir mekan sağlıyor Eskişehir'in eski merkezi Odunpazarı. Tarihi evlerin konakların arasında hala canlı, hala nefes alan bir zamana tanıklık etmek için bu şehirde daha iyi bir yer yok. Ayrıca bu tarihi dokuyu koruyarak restore ediliyor evler.

Bu Odunpazarı evlerinin bazıları da farklı amaçlar için ziyaretçilere açılmış. Örneğin biri Çağdaş Cam Sanatları Müzesi olmuş. Bu müzenin içinde çeşitli sanatçıların cam ile oyunları sonucu ortaya çıkmış harika eserleri görebilirsiniz. Bu narin maddenin ateş ile dansı sonucu oluşan güzellikler gerçekten görülmeye değer.

Yolunuz buraya düşünce (ki düşsün) Atlıhan El Sanatları Çarşısını da gezmeden gitmeyin. Bu hanın içinde lületaşı atölyeleri ve dükkanlarında şekilden şekile girmiş lületaşını görebilir hatta yapımına şahit olabilirsiniz. Yani taş demeye gönlünüzün el vermeyeceği bu pamuk gibi madde usta ellerde ne haller alıyor varın siz görün. Zaten hanın içindeki atölye sahipleri sizi güler yüzle karşılayıp yaptıkları işleri ve emeklerini tatlı tatlı anlatacaklar. Hatta bir amcamız siz dükkanı gezerken size sazıyla canlı müzik bile yapacak :)

Atlıhanda gezerken son durağım da Somer Sanat Evi oldu. İyi de oldu. Necil Somer ve Atila Akçal beyfendilerin işlettiği ve el emeklerini ürettiği bu atölye gözlere bayramdı vesselam. Hoş sohbetlerine dahil olmak ve çalışırken onları izlemek de bir ayrı keyifliydi. Buna müsade eden Necil Bey ve Atila Bey'e teşekkürü bir borç bilirim

Bu yukaridaki çeşm-i bülbül boncuk da bana kolye oldu. Bu güzel hediye için ayrıca teşekkür.

Özetle "bilindik" yerlerin sıradanlığından sıyrılarak geçen güzel bir gündü. Üzerine bir de Odunpazarı girişinde ağaçlar altındaki serin çay bahçesinde bir bardak çay hem yorgunluğu aldı hem de zamanın keyfine keyif kattı.

2009-05-21T00:19:00.000+03:00

See more photos by esentuna on TrekLens

Modern İşkence Aletleri

2009-05-06T23:33:00.009+03:00

Hava bahara dönüp de kalın paltolar kazaklar içinde kaygısız ve yayılmacı zihniyetle keyfine bakan vücut, kabuklarından sıyrılmaya başlayınca, insanı bir endişe sarmıyor değil, sarıyor. Böbrek üstü bezlerinin az ötesinde konuşlanmaya başlamış olan ve adına "sevgi tutamaçı" denen şirin şeyler, şirin olmaktan çıkınca da bir hal çaresi arıyor insan o haliyle. Tabii ki bu sempatik bölgeler laftan anlar diye önce kendileriyle sevgi dolu konuşmalar yaparak caydırmaya çalışmak bu işin ilk aşaması. Baktın olmuyor, laftan anlamayanın hakkı kötektir felsefesiyle zor kullanmak, hiç olmadı işkence gibi tekniklere başvurmak da bu yolda mübah.

Bu insanca konuşmaları denemiş ve sevgi tutamaçlarının derin sevgilerinden ötürü dirençli olduklarını ve bu yöntemin işe yaramadığını görmüş biri olarak, ikinci aşamaya geçmiş bulunuyorum. Aslında şiddete karşıyım yanlış anlaşılmasın.

Bu sinsi tutamaçları eylemlerinden vazgeçirmek için bir süredir kullandığım ilk yöntem biraz pasif bi yöntem. Onların direnişleri pasif olunca ben de haliyle pasif cimnastikli bir karşılık veriyorum. Şekil 1-A da görülen mühendislik harikası elektroşok aletinin paletlerini ultrason jeli yardımıyla tutamaçlara bağlamak suretiyle 20 dakika kadar elektirik vererek vazgeçirmeye çalışıyorum önce. 2 saniye arayla dızzzttt diye titreyen tutamaçlar hafif baygın bir hal alsalar da dirençlerinde bir kırılma olmuyor. (ipucu: tehlike anında kırmızı kabloyu kesesiniz gelir klasik olarak, ama aman diyim sarı kablo bu mekanizmada aslolan.)

Şekil 1-A

Hal böyleyken, sersemlemiş tutamaçları biraz daha uyuşturmak için diğer aşamaya geçilmesi vaciptir. Sağ gösterip sol vurmak için şu kollarını açmış, hasretle, şevkatle onları karşılayacakmış gibi yapan, ama aslında tahmin edilemeyecek kadar güçlü olan Power Plate' e teslim ediyorum bizimkileri. (Bkz. Şekil 1-B)

Şekil 1-B

Bu kadar sempatik görünmesine rağmen, Şekil 1-C de de görüldüğü üzere, alt kısmında bulunan platform sayesinde, kulak içindeki zardan, diş içindeki dolguya kadar vücuttaki her yeri ve hücreyi titreten bu işkence aletinin üzerinde bir miktar debelenmek gerekiyor. Zaten öncesinde elektrik şokuyla afallamış ve acaba gitsek mi moduna girmiş oldukları umulan tutamaçları biraz da burda sallayınca kıvama gelmiş olmaları bekleniyor.

Şekil 1-C

Veeee en derin darbeyi en son vuruyoruzzz (Aliye Rona gülüşü). Teknolojinin de nimetlerinden yararlanmak gerek elbette. Gayet karmaşık bir donanıma sahip ana kumanda paneli sayesinde kuvvetli vakum etkisiyle El-pi-ci olaya son noktayı koyuyor.

Şekil 1-D (neden hep 1 acaba?)

El-pi-ci aletinin hortumu ucunda bulunan rende aleti tabii ki usta bir elde anlam buluyor. İsyancı tutamaçları iman gücüyle rendeleyen bu kişi, gözünün yaşına bakmayan, amansızzz biri olursa da bundan iyisi Şam'da kayısı.

Şekil 1-E

Bu işlemlerden çıkınca, bir süre kendilerine gelemeyen tutamaçlar gerçekten halsiz, yorgun, bitkin ezik (tam anlamıyla) bir hale bürünüyorlar. Taaa ki, gün içinde bişeyolmazcanımm abur cuburlarıyla beslenip ertesi güne güçlerini toplayana kadar. Dolayısıyla, herşeye yeniden başlamak ve bu kısır döngü içinde kıvranıp yoğrulmak gerekiyor.

Özetle, spor yapmayı sevmiyorum. Can hıraş kan ter içinde kalmak yerine tembellik belasına yattığın yerden kalori harcamanın çaresini arayınca insan, bu aletlerle muhattap olmak zorunda kalıyor. Gel gör ki her gülün bir dikeni, her kalorinin bir bedeli var demiş atalarımızzz :))

Sükut-u Hayal

2009-05-01T21:16:00.014+03:00

Büyümüşlüğün ve sırta vurulmuş yüklerin ağırlığından mütevellit boğazda biriken düğümler çoğaldığından, bu sıra yüreğimin götürdüğü yere gitmelerim geldi yine. (Zaten sürekli bi gitme modu içinde olduğumun da farkındayım ya hayırlısı.) Öyle boş beleş gezip nerelere gitsem diye düşünürken, önünden neredeyse hergün geçtiğim yol kenarındaki lunapark gözkırptı bana. "Gel bakiiiim gel" dedi. Gittim.

Gittim de nooldu? Bi tek ben ihmal etmemişim muhterem zaatı. Gayet janjanlı, ışıl ışıl, kımıl kımıl karşıladı beni fakat yalnızlıktan canı sıkılmış, bunalmış gördüm kendisini. Uzaktan sesi kulağa hoş gelen çocuk cıvıltısı yok! Kahkahalar, heyecanlı suratlar, eğlenceden katılmış karınlı yeniyetme çocuklar yok! Pamuk helva bile yok! Aslında bi allahın kulu bile yok. Dolayısıyla rahatlıyım da içim açılsın yüzüm gülsün diye gittiğim lunapark, çelişkiler arasına sıkışmış bi karakterin kaygı denizine yelken açtığı David Linch tadında duygusal bi gerilim filmine döndü.

1) Nisan ayının son günü ama hava buz gibi.

2) 23 Nisan atlatmış ve tadını ziyaretçilerinin damağında bırakmış olması beklenirken terkedilmişlik hissi ile bi yuvarlanan çalılar eksik.

3) Konsept lunapark ama pamuk helva yokkk!! (taktım pamuk helvaya)

4) Mekan eğlendirme amaçlı ama mekanın kendisi kendinden vazgeçmiş.
(Niye maddelediysem şimdi bunları. Bi düzen, nizam intizam lazım bana galiba. Pesss!)

Böyle olunca kuş uçmaz kervan geçmez lunaparkta elinde makinasıyla dolanan bendeniz ortama eğreti kaçtım. Oyun aletlerinin ve çevrenin fotoğrafını çektiğimi gören görevliler de beni zabıta, müfettiş gibi bişey sandılar, şüpheyle beni izlediler. Onlar huzursuz ben huzursuz mekanı terk eyledim. Çocukluğuma dair mutlu anılardan bi tanesine daha elveda ederek hem de.

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Bahar Taktım Saçlarıma

2009-04-25T23:24:00.016+03:00

Ne çabuk geçiyor zaman. Gerçi hiç geçmek bilmediği gibi. Yine bahara döndü mevsim.

Yine silkindi kara bulutlardan gökyüzü. Tazelendi, yenilendi.

Unuttu karlı, gri günleri, yüzünü güneşe döndü.

Süslendi toprak, güzelleşti, yediveren güllere tomurcuk verdi. Top top ortancalara renk geldi.

Mis kokulu leylaklar buram buram hayallere daldı.

Görücüye çıktı alımlı hercailer.

Bembeyaz dallar uzandı gökyüzüne, umutlar dalgalandı.

Sırf bu yüzden, sırf bulaşsın bana, ruhuma, diye bahar taktım saçlarıma...

Uzun ayrılıktan sonra, yine kısa bir süre için gönlümü açtım vefasız lalelere.

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Beypazarı

2009-04-19T19:53:00.061+03:00

"Kaçmak lazım bazen" desturu üzerinde daha önce hemfikir olmuştuk sanırım. Havaların bahara dönmesiyle kaçma sezonu da başladı doğal olarak. Bu sezonun ilk kaçamağı Beypazarı yönüneydi.

Kaptan şöförümüz Şahin'e şans dileyip Allah'a emanet Eskişehir'den çıktık yola sabah vakti. Nallıhan üzerinden bol virajlı dik yamaçlı bir yolculuktan sonra Beypazarı'na vardık.

Beypazarı Osmanlı Devleti'nin toprak rejimi ve askeri sisteminin bel kemiğini oluşturan tımarlı sipahi merkezleri'nden birisi imiş vakti zamanında ve yöredeki sipahi beyine ve ticari, ekonomik hayatın yoğunluğuna istinaden "Beğ Bazarı" diye adlandırılmış. Roma döneminde, İstanbul'u Ankara ve Bağdat'a bağlayan önemli büyük tarihi geçit yolları üzerinde bulunmakta imiş. İlk adı "kaya doruğu ülkesi" anlamına gelen Lagania imiş ve Bizans İmparatorluğu'nun piskoposluk merkezi olmuş.

İlk durağımız tüm Beypazarını kucaklayan Hıdırlık Tepesi'ydi. Burada çaylarımızı yudumlarken seyr-ü sefa eyledik. Ayrıca burada kurulmuş pazarda alışverişlerimize başladık.

Tedbil-i mekan ve yüksek rakımda alışverişten ötürü acıkıyor insan haliyle. Buraların meşhur geleneksel yemeklerini yapan restorantı Değirmencioğlu'nda öğle yemeğimizi yemek için Hıdırlık Tepesini terkettik.

Restorant canlı müzik eşliğinde Beypazarı sofrasının geleneksel yemeklerini sundu bize. Ev yapımı tarhana çorbası, kalem gibi yaprak sarması, güveçte etli pilavı, üzerine ev yapımı baklavası ve ikram ettikleri tavşan kanı çayları keyfimizi yerine getirdi.

Karnımız tok, sırtımız pek olunca gezmesi daha bi güzel oldu haliyle. Tepeden seyrettiğimiz Beypazarı evlerini, sokaklarını keşfe çıktık. Geleneksel evlerin bir kısmı müzeye çevrilmiş ve onları gezme şansı bulduk.

Konaklardan biri "Yaşayan Müze" adıyla ziyaretçilere açılmış. Bu konak aşağıda resmini gördüğünüz tüccar bey ile hanımının yaşadığı ve aynı zamanda haftanın belirli günlerinde yoksullara da hayır yaptıkları bir evmiş. İçindeki odalarda zamanında kullanılan eşyalar gösterime sunulmuş. Yaşayan müze ismi de içindeki odaların her birinde bir aktivite sergileniyor olmasından geliyor. Giriş katında bir usta yardımıyla ebru yapabiliyorsunuz. Bir odada yolculukta birlikte getirdiğiniz kem gözlerden nazardan arınmak için kurşun döktürebiliyorsunuz. Üst katta masalcı teyzeden gayet şiveli bir anlatımla masal dinleyip, çatı arasında kostümünüzü giyip hacivat ve karagöz oynatabiliyorsunuz. Bunlardan hangilerini yaptığımı söylemesem iyi olur :))

Bu konağın "Cümle Kapısı" diye adlandırılan kapısıyla sokağa açılan avlusunda mahkum keklik gözetiminde Türk kahvelerimizi yudumladıktan sonra "Asayişlerin Konağı"nı ziyaret ettik. Benzer şekilde bu konağın içinde de otantik ve geleneksel görüntüler bizi bekliyordu.

Çocuklar her yerde ve her zaman farklı bir renk katıyorlar hayata. Beypazarı çocukları da masum ve şehir çocuklarından katbekat özgür yansıtıyorlardı bu farklılığı.

Eh bu kadar ziyaretten zonra biraz daha alışveriş için gümüşçüleri gezmeye karar verdik. Gümüşçüler çarşısındaki atölyelerde telkarilerin nasıl yapıldığını seyrettik. Renk renk çeşit çeşit takılar, el yapımı telkariler içinden seç beğen al hesabı yapıp biraz da çekirge sürüsü misali yağmalama usulü dükkanları zaptettik diyebilirim.

Böylece ganimetleri toplayıp yuvaya dönme vakti geldi. Polatlı üzerinden Eskişehir'e tatlı bir yorgunlukla yola çıktık. Aslında pek de yorgun değilmişiz sanırım. Otobüste dönüş yolculuğunda neler olduğunun detayına girmeyeyim. Fakat herkesi bitmek bilmeyen enerjilerinden dolayı tebrik ederim :))

Bize böyle keyifli bir gün yaşattıkları için de organizatörümüz Ulus'a ve kaptan şöförümüz Şahin'e teşekkürü bir borç bilirim. Devamı dileğiyle :))

Kim biraz öğrenmiyor ki bazen...

2009-04-13T22:57:00.001+03:00

Funda Arar - Senden Ögrendim YEP YENI ORJINAL KLIP HQ 2009
Yükleyen Nazand

Kadim dostum sağolasın!!!

2009-03-02T20:14:00.002+02:00

Kadim dostum iyi ki varsın...
Gözümden anlıyorsun iyiliğimi kötülüğümü, şeytanlığımı melekliğimi.
Dehlizlerimde döndüğümü görüyorsun, ve sürüklendiğimi çıkmazlarımda
İyi ki varsın
ve çekiyor olsak da farklı köşelerde benzer acılar
yalnızlığıma ortaksın...

Çekim

Hayat denen oyunun oyuncularıyız hepimiz...
Kimimiz ebe kimimiz sobe.
Oynar dururuz ayaklarımız yere bastıkça
Kimi zaman bir başımıza, kimi zaman birbirimizle
Öylece kaybolur gideriz içinde, merkeze gittikçe artan bir kuvvet gibi...
Hayat içinde hayat, oyun içinde oyun oynarken buluruz kendimizi
Birbirimizden bağımsız görünsek de, aramızdaki bağ ne gerilir ne gevşer
Biri birini iter, biri birini çeker, ne tür bir yararı olacağını düşünmeden...
Ve hayat böylece devam eder
Biri birini iter, biri birini çeker...

Kabak Tatlısı ve Türevleri

2009-02-28T19:14:00.011+02:00

Yaz sonu alıp da tenhada dinlendirdiğiniz emektar kabaklarınızı bir bir tükettiniz afiyetle, ya da artık son demlerini yaşıyor garibanlar. Koca kışın yükünü omuzlarında hisseden bu dıştan sert görünümlü ama içi bir o kadar hassas ve kırılgan olan kabaklarınız artık kabak tadı mı vermeye başladı??? Çok ayıp. Hiç yakıştıramadım size. Soruyor musunuz bakalım bu durumda onlar ne düşünüyor? Sürekli aynı rutin ile, aynı zamanlarda, aynı şekilde davranmaktan onlar ne kadar mutlu acaba?? Hassasiyet biraz lütfen.

Bu rutinden onları da kendinizi de kurtarmak için sosyalleşmelerine yardımcı olmanızı tavsiye ederim. Bi görüşsün kaynaşsınlar başka arkadaşlarıyla, bakın görün o zaman o eski ezik hallerinden eser kalacakmı.

Misal odur ki, bizim soframızın mutsuz kabağına bu hafta sonu bir şans tanıdık. Gitti arkadaşlarını gördü geldi, bir değişiklik bir havalar değme gitsin.

Bu fotoğraf karesinde kendisini bisküvi ve pudingle samimi bir şekilde görüyorsunuz. Bisküvi bu buluşmada öyle eğlenmiş ki, gülmekten kırılmış kabakcığım kendini toplasın diye altından girmiş üstünden çıkmış.

Bizim kabak geçirdiği güzel günün ardından eve döndüğünde bu haldeydi. Klasik çizgisinden sıyrılmış fakat bu sefer de biraz fazla özgürlükten ötürü kendini kaybetmiş gibi geldi bana. Bu karede de kendisini ceviz, bisküvi kırıntıları ve hindistan cevizi ile keyiften tortop olmuş görüyorsunuz.

Özetle herkesin biraz rutinin dışına çıkmaya ihtiyacı var bazen, kabak olsanız da olmasanız da.

Hayat size kabak tadı vermeye başladığında eminim siz de ufak tefek de olsa farklılıklar yaratabilirsiniz küçük dokunuşlarla...

Ben mi? Şeyy.. Eyvahh Saat 12 ye geldi galiba!!! Kabağa dönüşüyorummm.....

Mektup

2009-02-21T20:02:00.006+02:00

Araştırmacı, fotografçi Cemal GÜLAS'ın Artvin Maçahel'de, bir akşamüzeri rastladğı yaşlı bir kadının şehirdeki çocuklarına göndermek üzere yazdırdığı bir mektup, gezginin hayata bakışında yepyeni bir sayfa açmış.

Mektubun bir kopyasını tarlasını kazması karşılığı istemiş. Bir hafta boyunca kadının tarlasını kazmış. İş bittiğinde ellerinin acısı bir ay sürmüş.
Ancak, bu ona yıllar sonra bile hayatında yaptığı tek hayırlı işin o tarlayı kazmak olduğu gibi gelirmiş. Mektup daha sonra kadının çocuklarından başka bir milyondan fazla insana ulaştı, ulaşmaya devam ediyor. Taşıdığı anlam ve evrensel nasihati sayesinde bir banka Almanya'daki işçilerimize gönderilmek üzere mektubu takvim yaptırdı.
Mektup şöyle idi:

Canımın direği,
Bakma bu günkü dağların ak karına, gün gelip güneş daha sıcak doğacak ve eriyecek buzlar. Delecek toprağı otlar, sürgün verecek yine kuru görünen ağaç dalları. Uyanan toprağın yüzünü tırmalayacak umut kazmaları. Yurt dediğin nedir oğul ? Doğduğun yer mi? doyduğun yer mi? Bir yere yurt diyebilmen için önce doğmalı sonra doymalısın elbette.

İstekleri bitmeyene iki cihanda da huzur yoktur. Böyle bilirim. Asıl olan çok çalışıp, az istemektir bu topraklarda. Her sene bir çift mısırdır hasatta umudum, odur bağlayan beni hayata ve buraya. Önce ekerim tohumları kara toprağa, sonra beklerim ki dönüşsünler ak koçanlara.

Böyle geçti yüzyılım bu topraklarda. Ne kötüden iz gördüm, ne de namertten söz duydum; şükrettim ama beklemedim ki Tanrı göndersin. Bildim ki eğer vermezsem bu sarı tohumu kara toprağa ne umudum kalacak, ne de toprakla bir bağ aramda. "Dağın arkası dağ olur" derler. Doğrudur. Lakin bakarsan,beklemeyi bilirsen dağın arkası bağ da olur. Onun için ne sabrımı ne umudumu yitirdim yalan dünyada.

Ana rahmi gibidir dünya insana, ana rahminde göbek bağıdır hayat bağımız, dünyada ise umutlarımız. Umudunu yitiren, hayat bağını da yitirir oğul.

Ben bunu bilir, bunu söylerim.

Kapkara bir geceydi 2

2009-01-22T17:39:00.001+02:00

Çok örselendim çok. Çok kırıldım. Yorgundum çok. Yüreğimin ortasına koca bir diken saplandı. Çekip çıkarsam kan revan kalacaktım biliyorum. Durduğu zaman ise ince ince sızlıyordu her saniye. Toz duman göz gözü görmüyordu yüreğimde. Daha iyi. Gördüğüm yüzler, gördüğüm gözler ruhuma batıyordu çünkü. Öyle savunmasızdım, öyle savunmasız! Saklamıyordu maskelerim de beni artık. Kabuğunu kaybetmiş bir kaplumbağa gibi kavruluyordum karanlığın ateşinde. Kapkaraydı gece kapkara. Umutsuz kaldığımda bana yol göstersin diye biriktirdiğim şehir ışıklarını tükettim. Gönlüme huzur versin diye sakladığım köpüklü dalgaların sesi bile çınlamıyordu kulaklarımda. Kapkaraydı gece kapkara. Ve keskin bir sessizlik. Ürpertici, sinir bozucu bir sessizlik. Az sonra büyük bir patlama olacakmış gibi, bir fırtına kopacakmış gibi bir sessizlik. İnceden inceden sızladı yüreğim. Ve kan tadı hissettim damağımda. Kapkaraydı gece kapkara...

Kapkara bir geceydi...

2009-01-04T01:28:00.002+02:00

Kapkara bir geceydi kapkara. Kızıl bir duman titretiyordu burnumu. Bilincime teslim olmaya direnen ruhum çırpınıyordu geçmişin ve bugünün gel-gitleri arasında. Gözlerimi kapadığımda yüreğimin uğultusuydu bir tek duyduğum. Anlamsız kelimeler, ifadesiz suratlar arasında yapayalnız yüreğimin. Bir şeylerin bitişi yeni bir şeylerin başlangıcını müjdeliyordu o an. Başım dönüyordu. Kıpkızıl bir duman çevreliyordu vücudumu. Oturdum siyah ıslak çimenlerin üzerine. Uzandım hattâ. Ağırlaşan başımı sağ kolumun üzerine yasladım. Sol elim ile kapkara gölde daireler çizdim, oldukça net görünen yıldızların yansıması dalgalandı, titredi ve duruldu. Görünmüyordu ay. Sımsıcaktı su geceye rağmen sımsıcak ve umulmadık bir huzur. Orada o vakit sonsuzluğu yakalamış gibi sevinçle ve bir o kadar da hüzünle, biraz kendime acıyarak, biraz da bana özel bir zamanı yaşadığım hissi ile durdum, bekledim. Yok, beklemedim de aslında. Yoktu beklediğim bir şey, ya da bir kimse. Beklemeyi bırakalı olmuştu epey. Kaybolsam o an, yok olsam, varlığımdan şüphe duyarken, yokluğumdan emin olsam diye geçirdim içimden. Göl bulandı. Yansıyan yıldızlar utandı. Ilık bir heyecan boğazımdan mideme aktı. İçim ısındı. Olmayı istediğim, olamadığım kadın gülümsedi bana gölün yüzünden, mağrur, kırılgan, kederli ama umutlu kadın. Elimi tuttu suyun içinde. Dedi üzülme. Her şey olacağına varır. Çırpınma. Ve bırak kendini, direnme. Yok yeryüzünde benden başka yansıman. Olmayacak da.

İncesaz

2009-01-02T13:19:00.001+02:00

Ayrılamıyorum bu şarkıdan, dönüp dolaşıp yine tınısında buluyorum kendimi...

Büyüyemedim

2008-12-09T23:41:00.007+02:00

Büyümedim, büyüyemedim...
Umutlarımı yitiremedim,
İnanmak istedim, inandım da
Sevdim, sevmeyi istedim çünkü
Olamadı nabza şerbet hislerim,

Büyümedim, büyüyemedim,
Ağladığımda gönlümden döküldü gözyaşlarım,
Mutluluktan da sızladı yüreğim,
Saklanıp bulunmamaktı arzum,
Ama saklandığımın bilinmesini istedim

Büyümedim, büyüyemedim,
Hep kendimden büyüktü hayallerim
Vardı elbette kendime koyduğum engellerim
Seçtiğim vakit seçtiğim biçimde yıkarım sandım
Hayallerimden çok küçüktü ellerim

Büyümedim, büyüyemedim,
Söylemeden ben duyulsun istedim kelimelerim,
Kapalıyken görülsün gözlerim
Ulaşsın bilinmez bir yerde bilinmez birine sesim
Görüyorum ki beni benden iyi bilen tek kişi
Hala sarı saçlı bebeğim...

Büyümedim, büyüyemedim...

Sarmaşık Menekşe

2008-12-03T23:20:00.012+02:00

Menekşe ırkı içinde böyle bir kavram yok. Menekşeler sarmaşık olmaz. Fakat deneysel bir çalışma sonucu ofisimde bulunan menekşenin sarmaşık kıvamına gelebileceğine dair dikkate değer bulgular elde ettim. Deneyin özeti:

Katılımcılar:

Mor menekşe, kat görevlimiz Nigar Abla, araştırmacı ve gözlemci olarak ben.

Metod:

1-Çalışmamız yaklaşık olarak 6 ay sürmüştür.

2-Bu süre başlangıcında bodur ve çiçeksiz olan menekşe, odanın en kuytu ve en az güneş alan köşesine fakat pencereye yakın olduğundan güneş alma umudu taşıyan komidinin üstüne konmuştur. Çalışma süresince menekşe rastgele zamanlarda Erikli su ile Nigar Abla tarafından sulanmıştır. Ofiste bulunduğu zamanlarda araştırmacımız da allah ne verdiyse eline geçen su şişesiyle baş katılımcıya yaklaşmıştır ve hatta bazı zamanlarda aşırı doza maruz bırakıp toprağının suya doyma kapasitesini zorlamıştır.

3- Bayramlar ve tatiller gibi ofisin kullanım dışı olduğu zamanlarda menekşe kurumaya terkedilmiş, bu durumla kendi başına başetmesi beklenmiştir.

4- Komidinin üzerinde bulunan katılımcı, telaşla yanına bırakılan çanta, kitaplar, zarflar gibi objelerle huzursuzlandırılmış ve hatta bazı zamanlarda rastgele seçme ve tesadüfi yöntemlerle yaprakları kırılmak suretiyle dayanıklılığı test edilmiştir.

5- 6. ayın başında araştırmacının gözüne kestirmiş olduğu 6 yaprak, sapları 5 cm kalacak şekilde kasıtlı olarak kırılıp yine aynı saksıya sokuşturulmuştur.

6- Araştırmacı tarafından belirlenen zamanlarda menekşeye "Kuzummm, Yavrummm, Ne güzelsin sennnn" gibi ifadelerle iltifat edilmiş ve "Maşşşşallah" diyerek ahşap çalışma masasına 3 kere vurulmuştur. Bu işlem belirli aralıklarla tekrarlanmıştır.

Bulgular:

Uygulanan deneyin sonunda menekşede bir takım değişiklikler gözlenmiştir:

1- Pencerenin yakınında fakat güneş almayan komidinin üzerinde bulunduğundan ötürü, menekşe yapraklarının sapları saksı içinde orantılı boyutlarda kalmayıp, güneşe ulaşma umuduyla pencere yönüne doğru uzamış ve hatta belirli sapların uzunluğu 10cm'e kadar çıkmıştır.

2- Aşırı dozda suya maruz kaldığı zamanlarda menekşe fazla gelen miktardaki suyu saksının altında bulunan deliklerden saksı altlığına ve oradan da komidinin üzerine bırakmış, yaşadığı krize küçük çaplı kriz yaratarak karşılık vermiştir.

3- Kurumaya terkedildiği zamanlarla gayet güzel başa çıkmış, cılızlaştığı ve pörsüdüğü zamanlar olsa da şartlar normale döndüğünde kendini çabuk toparlamıştır.

4- Tesadüfi kırılan yaprakları sebebiyle moral bozukluğu ya da depresyon gözlenmemiştir.

5- Kasıtlı olarak kırılıp aynı saksıya dikilen yaprakların da kök saldığı ve yaşam belirtisi gösterdikleri kaydedilmiştir.

6- İltifat ifadeleri ve masaya vurma ritüelleri menekşe üzerinde bir ferahlık yaratmış, sereserpe bir mod oluşturmuştur.

7- Çalışmamızın en önemli sonucu şudur ki, menekşemiz kırılan yapraklarının yerine göbeğinden pıtır pıtır taze yapraklar çıkarmış ve bunlara eşlik etmesi için sarı tohumlu mor yapraklı çiçekler açmıştır.

Öneriler:

1- Deneysel çalışmada bir sonraki aşamaya geçilmek istendiği takdirde, menekşe ışığa daha yakın ama bi o kadar da az ışık alan bir yerde aynı şekilde "göster ama dokundurtma yöntemiyle" bekletilip lokasyonun etkisi gözlemlenebilir.

2- Kullanılan su Erikli yerine kalabak ya da çeşme suyu olarak değiştirilerek ve de miktarı konusunda daha tutarlı davranılarak bunun sarmaşıklaştırma etkisi araştırılabilir.

3- Kasıtlı olarak yapraklar kırılmadan bekletilip maksimum uzama boyutları ölçülebir.

4- İltifatlar sadece araştırmacı tarafından değil, Nigar Abla ve araştırmacının ofis arkadaşları tarafından da yapılarak, poh pohlanma ve şımartılmanın psikolojik yönünün sarmaşıklaşma ile orantısı test edilebilir.

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Yollarda Bulurum Seni...

2008-10-20T00:13:00.010+03:00

Aslolan yoldur....

Varılacak yer değil...

Salyangoz mevsimi!!!

2008-10-07T21:15:00.008+03:00

Sayın seyirciler, Balkanlar'dan gelen soğuk hava dalgasıyla yurt çapında görülen yağmurlar Salyangoz Mevsimi'ni başlattı. Nemli ya da suyun bol olduğu yerlerde görülen ve yüzüne karşı "sümüklü böcek" denilerek şahsına hakaret edilen, hatta ve hatta psikolojisi bozulan ve sosyal karizması hayvanlar aleminde yere serilen bu hayvancağız, şehrimizde de aralıklarla görülen yağmurlar sebebiyle yolunu şaşırıp kaldırımlara, duvarlara tırmanmaya başladı. Vücutlarında çok miktarda su bulunduran salyangozcuklar soğuk kış aylarında donduğundan ya da yaz aylarında kuruyup kaldıklarından mütevellit keyfini çıkaracakları şurada bir kaç günleri var. Rencide etmiyelim. Hele hele ezip geçmeyelim lütfen(mecazi değil fiziksel anlamda)!! Zaten müslüman mahallesinde azınlık olmanın ezikliği var üzerlerinde. Bir de gözleri yok üstüne üstlük, duyargalarla idare ediyor zavallıcıklar. Hayat herkese eşit davranmıyor ne yazık. Evet sayın seyirciler, hava durumuyla başlayıp gerçek kesit ile devam eden programımızda bu hafta da bize ayrılan sürenin sonuna geldik. Haftaya yine aynı gün ve saatte görüşmek üzere esen kalın!! :))

Not: İnternet üzerinden salyangozları araştırdığımda ilk karşıma çıkan salyangozların çiftleşmesi oldu!! Kardeşim, ne meraklı milletiz!!! Özel hayat denen bir şey var. Salyangozunkine karışmayın bari!!!! :))

Bilim, Kültür ve Sanat Parkı

2008-10-02T23:27:00.017+03:00

Vakti zamanında, siz hatırlar mısınız bilmem, Süleyman Demirel seçim vaatleri sıralarken "Eskişehir'e deniz getireceğim!!" demişti. O zaman buna inanıp oy atan olmuştur elbet. Gel zaman git zaman, deniz kokusunu bile duymadık bizim bozkırın ortasında ama yolunu şaşırmış bir korsan gemisi karaya oturdu bu yakınlarda Kütahya yolu üzerinde.

Önce bir göl kondurulmuş buraya. İçine de ördekler. Güneşli günün keyfini salına salına çıkarıyorlar bir güzel. Aşağıda ise kırmızı, ebruli süs balıkları eşlik ediyor onlara.

Göl olur da bi umut maya çalan hoca olmadan olur mu? Olmaz.

Yapay da olsa ihtiyaç duyduğumuz, gözlerimizin özlediği bu manzarayı tamamlayan göl kenarındaki yürüyüş yolunu şenlendiren sanat eseri kıvamında kamelyalar eski zaman kokusu getirmiş usul usul.

Rivayete göre Ağrı Dağında olan Nuhun Gemisi de yapılan çalışmalar sırasında Eskişehir'de çıkmış. Çooook önceden burada deniz olduğu yorumu çıkabilir bu durumdan. Ya da Nuh gerçekten dümeni fazla kırmış. E tabi gemi içindeki hayvanlar da bizim bozkıra, Eskişehir-Kütahya otobanının kenarına saçılmış.

Özetle, Büyük Şehir Belediyesi'nin yaptığı Bilim, Kültür ve Sanat Parkı, hocamız Yılmaz Büyükerşen'in dokunuşuyla Eskişehir'e yeni bir yüz, çocuklara yeni bir mekan, bizlere de huzurlu bir kaçamak yeri olmuş. Şöyle göl kenarında bir gezinti, bol yeşillikli ve kavak ağaçları eşliğinde taze bir soluk arzuladığınızda gidilebilecek güzel bir mekan. Tavsiye olunur :)

Çevremizi Tanıyalım

2008-09-27T23:14:00.011+03:00

Uzaklarda aramamak lazım bazen aradığın şeyi. Burnunun dibinde olduğu için iki gözün görmediği de oluyor çünkü.

Bu sebeple, haftasonumuzda yakın çevremizde neler var diye bir keşfe çıkalım dedik. Rüzgar Pessinus' a götürdü bizi. Ankara-Eskişehir karayolu üzerinde Sivrihisar'a yakın Ballıhisar köyünde bulunuyor Pessinus. Yaklaşık 1 saatlik bir araba yolculuğuyla vardık köye. Okuduğum kaynaklara göre Agdistis Dindymene denen Frig baş tanrıçasının kutsal kenti olarak ün salmış burası. Tanrıların anası Kibele olarak anılan tanrıçanın ünlü kutsal yerleşmesiyle birlikte "Rahipler Devleti" şeklindeki antik bir Frig yerleşmesi imiş.

Ana Tanrıça’nın şekilsiz taştan yapılmış kült heykelinin (Baitylas) gökten indiğine inanılıyormuş. Bergama krallığı ile iyi ilişkiler içinde olan zengin bir dini merkez konumundaymış. Burnumuzun dibinde böyle kıymetli bir tarih mirası olduğunu öğrenmek de görmek için hevesimizi artırdı elbette. Gel gör ki karşılaştığımız manzara biraz sükut-u hayal oldu. Böyle değerli bir tarihi mekanı bu kadar ilgisiz ve terkedilmiş görmek içimizi sızlattı. Köy kahvesinin arkasında bulunan müzede kazılarda çıkmış üç beş eser bulunuyor.

Tapınak ve theatronun bulunduğu yer tellerle çevrilmiş ve öylece bırakılmış. Bu antik kentin üzerine kurulmuş bir köy olduğundan sanırım kazı çalışmaları sürdürülmemiş ya da yeterli kaynak ve destek verilmemiş. Yol kenarlarında toprak altından görünen ve çıkarılmayı bekleyen kent kalıntıları öylece köylük hayatın parçası olmuş. Buradan üzüntüyle ve hayal kırıklığıyla hareket ettik.

Ballıhisar'dan Ahiler yönüne doğru devam edince önce Ertuğrul köyüne, sonra da Sakarya Nehri kıyısındaki Balıkdamı'na ulaştık. Burası Sakarya nehrinin oluşturduğu taşkın alanlarının günümüze kurutulmadan ulaşmış en önemli örneği imiş. Sulak alan büyük oranda sazlık, mevsimsel gölcükler, sulak çayırlar ve su basar söğüt topluluklarından oluşuyormuş. Bahar aylarında binlerce göçmen kuşun da konakladığı bölgenin ekosistemi kuşların üremesi için çok uygunmuş, 2007 yılında yapılan bir sayımda sazlıkta 10000’den fazla sukuşunun yaşadığı saptanmış.

Geçtiğimiz yollardaki kurak ve sapsarı görüntü ile tam bir tezat oluşturuyordu Balıkdamı ve berraklığı gerçekten görülmeye değerdi. 10-15 yıl öncesine kadar 200'den fazla kuş türü ve 10'dan fazla balık türü yaşıyormuş. Şimdi ise büyük tehlike altındaymış

Balıkdamı'nda biraz soluklandıktan ve fotoğraf çektikten sonra Afyon'un Emirdağ ilçesine bağlı Hisar Köyündeki Amorium'a gitmeye karar verdik. Yolumuzu kesen koyun sürüsü ile hoşbeş ettikten sonra yolumuza devam ettik :)

Amorium kentinin M.Ö. 1'inci yüzyıldan itibaren kendi sikkelerini döktürmüş olması, o dönemde olgun ve büyük bir kent haline gelmiş bulunduğunun kanıtı imiş. Bizans döneminde İstanbul yolu üzerindeki en önemli İç Anadolu kalesi kimliğinden ve Marmara bölgesinden önceki son büyük savunma mevzii oluşundan ötürü tahribat Amorium'un kaderi olmuş. Arap saldırılarına uğramış yakılmış yıkılmış.

Burası da Pessinus ile aynı hayal kırıklığını yarattı bizde gerçi çünkü toprakların altında günyüzüne çıkarılmayı bekleyen büyük bir şehir, anfitiyatro ve birçok kalıntı görülmeden, önemsenmeden öylece terkedilmiş durumda.

Özetle, bir yandan büyük bir potansiyele sahip topraklar üzerinde bulunduğumuzu görüp sevindik, bir yandan da bunların ilgisizliğe terkedildiğini gördüğümüz için üzüldük. Yine de varlıklarını bilmenin mutluluğu ve aslolanın yol olduğu varılacak yer olmadığı gerçeği ile yola çıkmışlığımızdan ötürü güzel bir gün geçirdik. Çevremizi de böylece daha bi tanımış olduk.

Yaz Bitti

2008-08-26T23:48:00.025+03:00

Yaz bitti! İklimsel ya da sıcaklık anlamında pek bitmiş gibi görünmüyor elbette ama fikren bitti ne yazık ki.

Miskin ve kaygısız günleri güneşte eritip dalgalara saldım. Dalgalar çırpındı ben hafızama aldım. Unutmamak üzere, telaşlı kış günlerinde içimi rahatlatsın diye, huzursuz günlerde ruhumu dindirsin diye...

Bir de gün batımları biriktirdim. Turuncular morlarla kışın siyahını grisini umuda çevirsin diye. Bitişlerin bile güzel ve büyülü olduğunu unutturmasın diye. Varlığımın bu döngüde pek de

önem taşımadığını bana hatırlatıp şükretmemi sağlasın diye.

Ay ışığında denize vuran şehir ışıklarını hapsettim bir de hafızama. Karanlığa düştüğümde bir yerde parlayan belli belirsiz de olsa ufak bir ışık olduğunu hatırlayayım diye...

Hayal gibi, düş gibi geçti zaman. Kim bilir hangi hayallere, hangi başlangıçlara, değişimlere gebe...

Eury

Bir işi başarmış olmanın saadeti

2008-05-23T22:46:00.010+03:00

Hayat ne garip. Bazen insan kendini öyle küçük hissediyor ki, kocaman dalgaların arasında çırpınan bir minik kayık misali akıntıya kapılıyor. Hiç karşı koyamamış gibi, ne kadar küreklere davranmış da olsa işe yaramamış gibi. Öyle değilmiş :) İnsanın söylediği cümleler boşlukta kaybolup gitmiyormuş. Kendini ve doğru bildiklerini anlatmaya çabaladığında karşına çıkan duvarlar o kadar da yüksek değilmiş. Farkettirmeden gölgesi düşüyormuş karşı yakaya içindekilerin. Umutluyum :)) Mutluyum :)))) Hüzünlüyüm biraz da tatlı tatlı.

Meslek icabı insanla, öğrencilerle, muhattap olunca herhangi bir akademik konu anlamında değil ama hayata dair anlatmak istediklerimi iletemediğim, anlamak istemediklerini düşündüğüm ya da umarsız kalmalarına kızdığım zamanlar oldu, oluyor. İğneyle kuyu kazıyormuşum gibi umutsuzluğa düştüğüm zamanlar da. Ama öyle bir an geliyor ki emeklerimin karşılığını, onlara aslında hissetmeden nasıl köprülerle ulaştığımı tek bir cümleyle önüme seriveriyorlar bu gün olduğu gibi. Bir şeyler öğretmek için didindiğim öğrenciler bana yaşam hakkında ince detaylar öğretiveriyorlar ve onların akıllarına, kalplerine attığım küçük taşların halka halka yankılandığını görüveriyorum. İşte bu yüzden umutluyum ve mutluyum :)))

Ben yazma becerileri öğretirken, yüreğini yazmış bir deftere Gamzecim. Bana başucu kitabı yapmış, zaman içinde unuttuğum, es geçtiğim fakat bana güç verecek cümlelerle süslemiş.

Kendi adıma doğru mesleği yapıyorum ve bunu her gördüğümde daha çok mutlu oluyorum :)))

" Hayatta varolduğun için düşlenen şeyler vardır ve düşlediğin için var olacak şeyler..." (defterden alıntı, teşekkürler Gamzecim.)

Japon Bahçesi

2008-05-09T23:57:00.012+03:00

Kampüsümüz içinde nadide bir yer olan Japon Bahçesi, öğrenciler arasında sürekli bir merak konusu. Tabii ki bunun ilk sebebi öğrencilerin girmesine izin verilmemesi. Yasak ya, cazip o yüzden :)) Yasak olduğu için bu yer konusunda uydurulmuş bir takım söylentiler de mevcut merakı tetikleyen. Sera ve bahçe düzenleme konusunda oldukça etkili ve peyzaja önem veren bir kurum olduğu düşünülünce bu bahçenin güzelliğini de tahmin edersiniz. İşte merakınızı giderecek resimler. Ne yapıyorsam sizin için yapıyorum. Kıymetimi bilin :)) İlim irfan aşkına :))

Yaşama Dair (On Living)

2008-04-25T22:13:00.007+03:00

yaşamak şakaya gelmez,

büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın

bir sincap gibi mesela,

yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,

yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

yaşamayı ciddiye alacaksın,

yani o derecede, öylesine ki,mesela,

kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,

yahut kocaman gözlüklerin,

beyaz gömleğinle bir laboratuvarda

insanlar için ölebileceksin,

hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,

hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,

hem de en güzel en gerçek şeyin

yaşamak olduğunu bildiğin halde.

yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,

yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,

hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,

ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,

yaşamak yanı ağır bastığından.

1947

diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,

yani, beyaz masadan,

bir daha kalkmamak ihtimali de var.

duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini

biz yine de güleceğiz anlatılan bektaşi fıkrasına,

hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,

yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz

en son ajans haberlerini.

diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,

diyelim ki, cephedeyiz.

daha orda ilk hücumda, daha o gün

yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.

tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,

fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz

belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

diyelim ki hapisteyiz,yaşımız da elliye yakın,

daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.

yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,

insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla

yani, duvarın ardındaki dışarıyla.

yani, nasıl ve nerede olursak olalım

hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

1948

bu dünya soğuyacak,

yıldızların arasında bir yıldız,

hem de en ufacıklarından,

mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,

yani bu koskocaman dünyamız.

bu dünya soğuyacak günün birinde,hatta bir buz yığını

yahut ölü bir bulut gibi de değil,

boş bir ceviz gibi yuvarlanacak

zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

şimdiden çekilecek acısı bunun,

duyulacak mahzunluğu şimdiden.

böylesine sevilecek bu dünya

"yaşadım" diyebilmen için...

Nazım Hikmet Ran

(Please add your comments about how this poem made you feel and express your opinions)

Laleler ve diğerleri

2008-04-14T23:00:00.015+03:00

Geldi sonunda. Ocak ayından hasretini çekmeye başladığım bahar geldi. :)) Havanın kokusu değişti işte. Yağmurun tadı da. Hasret gidermek için evcil çiçeklere başvurmuştum vaktiyle ama artık gerek yok. Çünkü lale zamanı geldi. Gözdem olan bu güzellerle uzun süre ayrılıktan sonra kavuşmak keyfimi yerine getirdi.

Yürüyüş yaparken yolum Çalışanlar Caddesi üzerindeki çiçek serasına düştü. Çeşit çeşit çiçekler mevsimi gereği boy vermiş, şenlenmiş. Ama lalerin yeri hep bir başka.

Sera boyunca kurulmuş lalezarda alımlı alımlı salınan bu çiçeklere bir tek ben hayran değilim elbette. Tarihi ve mitolojik açıdan da oldukça değerli olan bu çiçekler bir devire de adını verdi bildiğiniz üzere. Anavatanı Orta Asya olduğu bilinen laleler, Türkistan’ın bozkırlarında yabani bir çiçek olarak uç verip, Bulgar Türkleriyle İdil boyuna, Timuroğulları ile Hint’e, Selçuklularla İran’a ve Anadolu’ya gelmiş. 12. yüzyıldan itibaren Selçuklu sanatında görülmeye başlanmış. Lale ve lâle kültürünün Anadolu’ya Türklerle birlikte geldiği kesinmiş. Osmanlılar yaşadıkları çevreyi güzelleştirme çabası ile yaptıkları gezinti alanlarını süslemekte kullanmışlar laleleri. Bu kadar benimsenmesinin bir başka sebebi de Arap harfleri ile ( ﻻ ﻟﻪ )şeklinde yazıldığında, Allah ( ﷲ ) kelimesinde ki bütün harfleri kapsamasıymış . Harflerinin karşılığı sayılar hesabına dayanan “ebced” usulüne göre de “Allah” kelimesi ile “ lâle” kelimesinin aynı rakama denk gelmesi, ediplerde “yaratıcı”nın yarattıklarında tecelli etmesi düşüncesinden hareketle derin bir heyecan uyandırmış. Lâle , Arap harfleri ile yazılır ve tersinden okunursa ( ل ﻫﻼ ) = Hilal =Ay oluyormuş. Osmanlı Devleti’nin amblemi olan Hilal ve Ay da buradan geliyormuş.

16'ncı yüzyılda Kanuni Sultan Süleyman Hollanda kralına hediye olarak göndermiş laleleri ve Avrupa'nın bu çiçeklerle tanışıklığı böyle başlamış. Doğu kültürü, mitolojisi ve edebiyatında sıkça yer alan lalelerin çıkışına dair en bilinen söylence Pers mitolojisinde mevcutmuş. Bu söylenceye göre yaprağın üstündeki bir çiğ tanesine yıldırım düşmüş, böylece çiğ tanesi ve yaprak alev almış. Daha sonra donmuşlar ve lale meydana gelmiş. Bu hikayeden yola çıkarak, lale çiçeğinin ortasındaki koyuluğun bu yanma işleminin sonucu olduğuna inanılmış.

Yürüyüşüm sırasında sadece lalelerle hasret gidermedim elbette. İbrahim Amca'nın serasındaki diğer tüm çiçeklerle de bir bir selamlaştık.

Resimleri çekmeme müsade eden İbrahim Amca' ya gözlerime ve ruhuma bayram yaşattığı için teşekkürlerimi borç bilir, Manolya Sera'sına sizlerin de uğramasını şiddetle tavsiye ederim.

Kaynakça:

http://www.yildizindunyasi.net/hertelden/lalenin_tarihi.htm

http://tr.wikipedia.org/wiki/Lale

Zaaf 2

2008-04-03T23:24:00.005+03:00

İnsanın kendini zayıf hissettiği anlar vardır. Her ne kadar taş gibi bir iradeye de sahip olsan, öyle bir an gelir ki, hamur olur yere serilirsin. İşte öyle bir anın cazibesiyle MADO'da bulunca insan kendini, haz ile pişmanlık arasında geçen kısa sürenin tadı damağında kalıyor.

Şimdi şu kesme dondurmanın çekiciliğine teslim olmayıp da ne yapılır? Resmi çekilir :)) Oradaki çatal izi de sanatsal açıdan bir anlam taşısın diye konulmuştur zaten. Ama maksat hem sanat hem de günün karmaşasından tatlı yeyip tatlı konuşarak kurtulmaktır. Özetle, MADO'ya gidilir, envai çeşit tatlılara bakılır, insanın kendiyle savaşını hep karşı taraf kazanır, bunun da üzerine bi güzel çay içilir :))

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Şaka Gibi

2008-04-01T22:01:00.004+03:00

Bu gün öğrencilerimizin İngilizce konuşma becerilerini ölçmek adına mülakatlarımızı yaptık. Öğrencilerde dişçi koltuğu endişesi yaratırken, bizde de bir 70lik rakı etkisi yarattı haliyle bu sınav. Güleyim mi, ağlayayım mı bilemedim duyduğum birbirinden merdane cümleler karşısında. Okuyun siz karar verin:

* A: How old are you? B: I am fine. (eyvallah manasına sanırım)

* My chapter is beautiful arts. ( eh sanat güzel bişeydir, doğru diyor çocuk)

* My brother is black strech hair. (çektikçe uzuyor gibi)

* (grip olmuş arkadaşına tavsiye veriyor)

You should flu.

Your mother is green tea. (senin annen de bir melekti yavrum)

(bunu söylendiği gibi yazıyorum) İf yu hev feyvır, put blek peypır in the haniy and drink it. (kağıdı sade yesem daha etkili olmaz mı acaba??? )

* My brother marked with a girl. ( yazık gitti kızcağız)

* A: What is the clock? B: It's 9 pm. (zaman dediğin nedir ki)

* Come here at 9 o'clock in the afternoon. ( kaça tekabul ediyor yani şimdi?)

Önceki senelerden de biraz ortaya karışık yapayım:

* When you make macaronni, horse the macaronni in the water.

* Hungry the radio.

* A: What do you fruit? B: I fruit bananas, portakalas...

Bir öğrencime e-mail atmıştım sonuna da bu maili aldığında bana cevap yaz demiştim, şöyle bir e-mail geldi:

"Dear teacher, I bought your e-mail. Thank you."

Buna cevap olarak şunu yazdım:

" How much did it cost?"

Bir daha cevap gelmedi :((

Kah güldük, kah ağladık, bu sınavda da bize ayrılan sürenin sonuna geldik. Sizden bir ricam var. Benim unuttuğum, sizin duyduğunuz buna benzer cümleler varsa, yorum olarak göndermenizi ve ibreti alem diye burada sergilemenizi istirham ederim. Aklima geldikçe ya da karşılaştıkça ben de ekleyeceğim.

Dağlarına bahar gelmiş memleketimin

2008-03-25T22:05:00.006+02:00

Geldi sonunda!!! Özlediğim bahar kokusu hafif hafif ulaştı burnuma. Zerdali ağaçları çiçeklendi. Sabah taze güneş sarısına uyandı gün. Akşamdan kalma yağmurlara kucak açtı toprak yudum yudum. Bahar geldi :)))

Ahmed Arif anlatmış en güzel bahar özlemini memleket hasretine harmanlayıp fikrimce...

İçeride

Haberin var mı taş duvar?

Demir kapı, kör pencere,

Yastığım, ranzam, zincirim,

Uğruna ölümlere gidip geldiğim,

Zulamdaki mahzun resim,

Haberin var mı?

Görüşmecim yeşil soğan göndermiş,

Karanfil kokuyor cigaram

Dağlarına bahar gelmiş memleketimin...

Tango

2008-03-23T15:25:00.008+02:00

(Önce müziği başlatmanız ve yazıyı öyle okumanız tavsiye olunur)

Dün Atatürk Kapalı Spor Salonun da düzenlenen bölge tango yarışmasını izlemeye gittim. Genci yaşlısı bir çok insanın bu işe gönül vermiş ve hatta yarışmaya katılacak kapasiteye erişmiş olduğunu görmek etkileyiciydi. Bu duygu yüklü ve ateşli dansı icra eden bayanlar baylar müziğin ritmine kapılıp öyle süzülüyorlardı ki özendim açıkçası.

Dansa başlarken bile elleri ve yüz ifadeleriyle, bu işten zevk aldıkları hareketlerinden okunabiliyordu dansçıların. Eşlerin birbirlerinden aldıkları enerji görülebilir şekilde yükseliyordu dans pisti üzerinde.

Evet, yapmak istediğim şeylerden birisinin de tango yapmayı öğrenmek olduğuna karar verdim. Fakat tipik Türk erkeği sıfatından sıyrılabilecek, kasap havasından vazgeçebilecek ve bunu delikanlılığı zedeleyici kusurlu bir hareket olarak görmeyecek partner lazım!

Pamuk Hanımın Yavruları

2008-03-23T15:04:00.006+02:00

Pamuk Hanım'ı hatırlarsınız, tanışmıştınız daha önce. Dün yine görüştük kendisiyle bir süre aradan sonra. Sohbet ettik, çay kahve içtik, biraz da dedikodu. Ammavelakin bir değişiklik çökmüş üzerine, vakur bir havaya bürünmüş, biraz yorgunluktan yüzü küçülmüş, gerçi tam hanım olmuş. "Hayırdır?" dedim, " nedir bu değişimin sırrı Pamuk Hanım?" Cevap vermedi ama beni başka bir odaya götürdü. İşte o zaman anladım değişimin alameti faikasını.

Pamuk Hanım anne olmuş :) Hem de üçüz. Üç oğlu olmuş. Bundanmış edasındaki farklılık. Kolay değil elbet. Annelik insanı değiştiriyor. Şimdi kendinden öte düşünmesi gereken üç evladı var, bu sebeple biraz yorgun, ama bir o kadar da gururlu.

Oğullarının isimleri: (soldan alta doğru) Şehmuz, Şadan, Şerafettin(en alttaki)

Yağmurun sesine baaaak...

2008-03-22T00:41:00.004+02:00

Onca iş güç ve koşturmacanın arasında ofiste bir anlık es verip kafamı kaldırdığımda yağmurla göz göze geldik bu gün. Sitem etti bana biraz.

Neden acaba "yağmur" bir çok filmde arka plan olmuştur? Neden bir çok şarkının ana temasıdır? Ya da neden bir çok şiir yazılmıştır üzerine?

Yağmurun sesi aşka davet ettiğinden, cama vuran her damla adamı harab ettiğinden mi acaba? Hem içinde hüzün hem de arınmışlık ve huzur barındırdığından mı? Yağmurda ölüm, ayrılık, kavuşma, sevinç daha bir anlamlı olduğundan mı? Nedir bu anlamlı kılmasının sebebi özetle? Su sonuçta hayat olduğundan mı?

Her ne olursa olsun, mis gibi toprak kokutsun göğün göğsüne ekilen yağmurlar. Çünkü her yağmur içimde bir kara bulutu eritir geçmişe dair. Yeni tomurcuklara gebedir çünkü.

Leziz

2008-03-22T00:33:00.002+02:00

Şöyle leziz bir kahve içeyim deyince "Orange Kiss" üzerine tat tanımam. Hele bi de içinde double shot Baileys varsa deyme keyfime. Şiddetle tavsiye olunur!!!

Kaçmak Lazım Bazen

2008-03-16T23:25:00.023+02:00

Kaçmak lazım bazen. Sabahları yorgun uyanmaya başladığında, gittiğin yerler, gördüğün insanlar aynı olmaya başladığında, söylediğin cümleler tekrar olmaya başladığında, hayat hızlı bir arabanın camından yolu izliyormuş gibi gözlerinin önünden akıp gidiyorsa kaçmak lazım...

Kaçtım ben de bu hafta sonu. Turizm ve Gezi Klübü'nün düzenlediği Abant gezisine katıldık, iş güç monotonluğundan sıyrılmak için oldukça güzel bir fırsat oldu bizim için.

Sabah erken saatlerde yola çıktık grubumuzla. Yolculuk sonu Bolu'ya varınca ilk önce otelimize yerleşip eşyalarımızı bıraktık. Üç yıldızlı butik otel kıvamındaki otelimiz gerçekten temiz ve nezih bir mekandı.

Biraz dinlendikten sonra Abant gölüne doğru hareket ettik. Şöyle su kenarında vakit geçiririz diye düşünmüştük fakat gölün donmuş olacağını hesaba katmamışız. Bembeyaz bir düzlük şeklinde ve buz gibi rüzgarıyla karşıladı bizi Abant Gölü. Yine de manzarası gözlere bayramdı. İçimizin titremesini biraz olsun dindirir düşüncesiyle kar üzerinde şaraplarımızı yudumladık.

Göl kenarında vakit geçirirken koyuna benzer bir canlı formunun hareket halinde olduğunu gördük. Ancak yakınlaşınca anladık ki jandarma köpeğiymiş. Soğuk mevsim şartlarına muhteşem uyum sağlamış uysal sevimli bi köpekmiş meğerse. Otobanda gezerken bir araba çarpmış zamanında ve bacağına platin takılmış bu yüzden. Ayrıca göl kenarında ziyaretçilere atlı tur hizmeti veren Veli amca da günümüze renk kattı.

Burada satılan Bolu'ya özgü lezzetli peynirlerden aldık. Fakat öyle üşümüşüz ki otele dönüş için otobüse binince birer duble Sedergine ile önlemimizi aldık :))

Akşam yemeğinde otelin lokantasında canlı müzik eşliğinde yorgunluğumuzu attık. Aslında tam da kına gecesi yada düğün kıvamındaydı akşam eğlencemiz :)) Tatlı bir yorgunluk ve huzurla uykuya daldık böylece.

Ertesi gün kahvaltıdan sonra Bolu'nun içinde başka bir doğa harikası olan Gölcük'de aldık soluğu. Burası havanın da daha güzel ve güneşli olmasından mıdır bilmem Abant Gölü'nden çok daha güzel geldi bize. Orman Müdürlüğüne ait Cavit Dinçel konukevini ziyaret ettik ve göl kenarında yürüyüş yaptıktan sonra çay keyfiyle manzaranın tadını çıkardık.

Bir saat kadar şehir merkezinde vakit geçirip alışveriş yaptıktan sonra Bolu Dağı'na doğru hareket ettik. Düzce-İstanbul istikametinde "İsmail'in Yeri" lezzetli etleriyle hem gözümüze hem midemize ziyafet sunduktan sonra Eskişehir'e dönüş yoluna çıktık.

Özetle, Eskişehir'den uzaklaşmak hepimize iyi geldi. Yeni haftaya mutlu ve taze başlamak için sebebimiz oldu.

Kaçmak lazım bazen. Hayatı hızla giden bir arabanın penceresinden izlemek değil, ciğerlerine kadar doldurup varlığını hissetmek lazım.

Bu geziyi düzenleyen Anadolu Üniversitesi Turizm ve Gezi Klübü'ne, özellikle Baran ve arkadaşlarına teşekkürler :))))

Anti ecink

2008-02-24T12:57:00.005+02:00

Yaza kadar forma girmek için bu aralar yediğime içtiğime dikkat ediyorum. Hayatın tatlarına karşı koymak zor oluyor tabi biraz ama çevremden de manevi destek alınca işim daha kolaylaşıyor. Bu arada annem gazetelerden kestiği, televizyondan duyduğu diyet vs gibi listelerle de hergün bilgilendiriyor beni sağolsun :)) Dün yine elinde bir listeyle bana brifing verecekti ki gülmekten kadını dinleyemedim bile. Böyle dalga geçiyormuş gibi bir tavır görünce de haliyle asabiyet çöktü üzerine. Ama ne yapayım. :))))

Senelerdir öğrencilere İngilizce yazma, konuşma, dilbilgisi öğret, gel gör ki en yakınındaki söküğü dikmeyi unut. Şöyle akrabaları toplayıp haftada iki saat çalıştırsam mı acaba diye de düşünmedim değil açıkçası bu tablo karşısında. Ama canım annecim senin bu anti ecink tarifinin altında aslında benim artık yaşça kemale erdiğim, evlenip barklanmam gerektiğini düşündüğün, bunları da bana "bak yaşlanmayı önlüyormuş" diye dillendirdiğindeki gizli imaları anlamadağımı sanmaaaaaaa!!!!

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Zaafa düştüm

2008-02-21T22:35:00.008+02:00

Biliyorum bu yaptığım çok ayıp :(( Hiç etik değil hem de. Ama ne yapayım benim de zaaflarım var. Şöyle hoşuma giden bi görüntü yakalayınca fotoğrafını çekmeden duramıyorum. Üstelik saç problemli arkadaşlarla da alıp veremediğim yok hiç. (Nasıl Afrika kökenli arkadaşlara "zenci" deyip kabalık etmezsem, saç problemli arkadaşlara da kel deyip aynı kabalığı yapmam yani.) Hatta severim bile onları. Cevher olan yerde ot bitmez çünkü. Benim bahsedeceğim konu tamamen başka...

Şekil A

Boşuna dememiş atalar "bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim" diye. Biz kendimize benzer insanları mı seçiyoruz dost, arkadaş, eş olarak yoksa zamanla birbirimize mi dönüşüyoruz? Şekil A yı baktıkça, zamanla üzümün üzüme baka baka karardığına daha çok emin oldum. Eh bakılacak üzümü iyi seçmek lazım bu durumda. Bu konuyu yaptığım ayıbı sindirdiğim bi gün uzun uzun irdeleyeceğim.

Boğazkere, öküzgözü, cabarnet, savignon... etc. Hangisine bakmak daha iyi acaba???

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Huzur

2008-01-31T00:10:00.000+02:00

Şu insanın yüzünü yakan soğuk havalarda burnumu dışarı çıkarasım yok gereklilikler olmasa. Şöyle kedi gibi bir sobanın yanına kıvrılsam, üzerinde fokur fokur kaynayan çayın sesiyle miskinlik yapsam diye hayal kuruyorum. Ama ne mümkün. Ne miskinliğe vakit var, ne soba kaldı ne de kedi mevcut diye düşünürken tonton halamı ziyarete gittim geçen akşam. İyi ki de gitmişim çünkü hayalimdeki tablo tüm gerçekliğiyle karşıma çıktı :))

(Kaynayan çay, kedi, soba)

Nasıl güzel bir tablodur bu böyle :)) Baş karakterimiz Pamuk Hanım, sokaktaki tir tir titreyen arkadaşlarının yanından sıyrılmış, kaderinin kendisine altın tepsiyle sunduğu huzurun keyfini sürüyor ve sadece diğer kedileri değil beni bile kıskandırıyor şu haliyle :))) Fakat emin olun farkında talihinin. Bu yüzden oyunbaz, sevecen ve akıllı.

Ve bu yüzden patlayan flaşlara poz vermekten de geri kalmıyor Pambık :))

Kıskandımmmm yaşamakta olduğu huzuru, hem de çokkkkkk!!!

Zamane çocukları !!!

2008-01-21T21:44:00.001+02:00

Biz ne saftirik çocuklarmışız :) Zamane bebeklerine, çocuklarına bakınca acaba bizim IQ'muz mu düşüktü o vakit diye düşünmeye başladım. Siz yerden bitme bir ufaklığın çat diye söylediği bir cümleyle hiç mi dumur olmadınız? Ya da daha yeni konuşmaya başlamış bir bıcırdığın kurduğu gramer açısından mükemmel bir cümleyle hiç mi şoka girmediniz? Eh işte bundan bahsediyorum. Şimdikiler bir takım öğrenilmesi gereken şeyleri anne karnında öğrenip çıkıyorlar zannımca azizim :)) ( daha gencim ben bu sözlerime bakıp yargılamayın sakınnnn!!!:))

Yani biz çocukluğumuzda etrafta bulunan her nesneyle uzun uzun oynayabilme kabiliyetine sahiptik. İpe dizilmiş makaraları sallayıp şıkır şıkır ses çıkararak dolaşırdık misal (ilk hatırladığım oyun objesi). Sonra tencere tava bateri takımı gibi güzel müzik aletlerimiz vardı tahammül sınırlarını zorlayan :)) Hele evde dikilmiş ve içi doldurulmuş bez bebek her yere bizimle giderdi, hatta uyurken bile yanımızdan ayrılmazdı.

Sokağa çıkma gibi bir lükse sahiptik en önemlisi. Esas oyuncaklarımız da oradaydı. En zengin mutfak bizimdi örneğin. Çamur pastasından tut gerçek yapraktan çakıl taşlı yaprak sarmalarına kadar her yemeği marifetle yapar ikram ederdik. Kırılmış kırmızı tuğla parçalarının iki yanına parçalamadan çiviyle delik açıp ip geçirerek kolyeler yapardık uzun uzun uğraşarak, bir de üstüne sürrealist figürler çizerdik (bunu bir tek ben yapmadım emin olun üç beş arkadaşım da var şahit gösterebileceğim). Hatmi çiçeklerinin yapraklarıyla horoz olurduk. Ağaç dallarıyla en çetin düelloları yaparken eskrim yeteneğimizi sergilerdik. Naylon poşetten uçurtmalarımız bile vardı.
Ama şimdiki ufaklıklar, onlar için önceden düşünülüp tasarlanmış oyuncaklarla kendileri yaratmadan ve hayal güçlerini kullanmadan oynadıklarından dolayı çok çabuk bıkıyorlar. Çünkü biliyorlar pasta çamurdan olmaz, yaprak sarmasının içine çakıl taşı konulmaz, burnuna iki hatmi çiçeği yaprağı yapıştırınca horoza dönüşülmez, düello yapmak için ağaç dalı değil artık ışın kılıcı gereklidir, aşağısı kurtarmaz. Bu gibi kodlamalar anne karnında yapılmaktadır ve komplike tasarım harikası oyuncaklar dışında basit objeler ilgi çekmezzzz!!

İşin aslını söylemek gerekirse geçen gün bi arkadaşımın ağlayan çocuğunu eğlendirmek için aşağıdaki dahiyane(!) kuklayı yaptım, bızdık oralı bile olmadı!! Çok bozuldum!! Bundandır onca sitem :))))

Komik olmuş ama dimi yaaa!! :(( :))

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Bahar Tadı

2008-01-21T00:11:00.000+02:00

Baharı özledim. Ciğerimi dolduran serin havayı, pıtır pıtır uyanan kiraz ağaçlarını, taze yeşilleri, yeni başlangıçları, filizlenen umutları, heyecanları özledim. Zemherinin kışında ruhumu dolduran bu güzellikler tüm bu özlemin sebebi. Bu resimlere bakınca zannetmeyin ki arşivden çıkarıp ısıttım. Hepsi bu gün çekildi aksine ve işte bu sebeple yüzümü güldürdüler gri, suratsız gökyüzüne inat.

Doğal ortamlarından uzakta oldukça evcil ve uysal görünümlü bu çiçekler bir o kadar da nazlı elbette. Kendilerini beğendirmek için daha bir parlak, daha bir canlılar ama bir yandan da bulundukları yerden uzaklaşırlarsa eskisi gibi keyifleri yerinde olmayacakmış gibi tedirginler. Yine de kendilerine sunulan emeğin karşılığını cömertçe sunuyorlar açelyalar, orkideler, cyclamenler.

Baharı özledim. Sabah uyandığımda içimi dolduran ferahlığı, hafifçe yüzümü ısıtan güneşi, açık havada içilen demli çayı, daha içten gülüşleri, daha yürekten sohbetleri...

Baharı özledim. Sebepsiz yüreğime oturan huzuru, her an sevindirici birşeyler olacakmış duygusunu, küçük şeylerin mutlu büyük etkilerini, hafifleme hissini...

Baharı özledim. Akşamın serinliğinde birazcık üşüyerek yürümeyi, yeni açmış taze gelin laleleri, mis kokulu ürkek sümbülleri, bir çocuk gibi şaşırmayı ve onun gibi nedensiz kahkahalarla gülmeyi özledim...

Lara Eskişehir

2008-01-13T13:53:00.000+02:00

Günün keşfi...

Hemen hemen hergün geçtiğim Kızılcıklı Mahmut Pehlivan Caddesi'nde nedense daha önce dikkatimi çekmemiş bir mekan gözüme çarptı. Dışarıdan bakıldığında iç açıcı ferah bir yer gibi göründüğünden içinde de biraz vakit geçirmek istedim. İyi ki de istemişim :))

İçeri girer girmez bir masalın içine adım atmışsınız hissini yaratan bu cafe-restaurant pembeler ve beyazların uyumuyla sizi karşılıyor. Mobilyalardan kullanılan küçük aksesuarlara ve ışıklandırmaya kadar her ayrıntının bu kadar uyumlu olmasının sebebi elbette ki dizaynı yapan iç mimarın hayal gücüymüş.

Temmuz 2007 de açılmış Lara Eskişehir. Şehrin işlek bir caddesinin kenarında olmasına rağmen bir o kadar karmaşadan yalıtılmış bir huzur sunuyor müşterilerine. Zaten içeri girdiğinizde siz de o masalsı havayı bozmamak için dikkatli olma gereği hissediyorsunuz.

Davidoff kahve çeşitleri, sıcak soğuk içecekler, salatalar, sandwichler ve ana yemekler olarak zengin bir menüye sahip olan bu mekan sadace atmosferiyle ruhunuzu doyurmanın yanı sıra sunduğu alternatiflerle damak tadınıza da hitap ediyor. Kışın en ayazında gezerken keşfedilmiş bir mekan olmasına rağmen eminim bahar ve yaz aylarında da camekanlı bahçe kısmıyla hoş sohbetlere tanık olacak Lara Eskişehir. :)))

(Kızılcıklı Mahmut Pehlivan Caddesi, Tadım pastanesi arkası)

İnişler, Çıkışlar ve Şekerler

2008-01-10T22:56:00.001+02:00

Sürükleniyor muyuz acaba? Bir akıntıya kapılıp kendimizi bırakıyor muyuz? Hayatın önümüze serdikleriyle yetinip, onların sınırları içinde oyalanıyor muyuz? Bu soruları bir kaç ay önce cevapladığımda keskin cümlelerle "sürüklenmeyi sevmiyorum" yazmıştım. Hala da öyle biraz fakat yaşamın getirdiği inişlere ve çıkışlara öyle kapılmışım ki zamanın nasıl akıp gittiğinin farkına bile varmamışım. Sürüklenmişim özetle ve devam ediyorum sanırım.

Bu gün de sürüklendiğim bir gündü ve fakat yüzümü gülümsetti :) İşlerimi erken bitirip, koca gözlü, ayakları bulutlarda arkadaşımla :) attık kendimizi şehrin kollarına ama hesaba katmadığımız şehrin ayazı bu gezimizin çapını daralttı haliyle. Biraz da fotoğraf çekme amacıyla, çok sık geçtiğimiz sokaklara ve mekanlara bir başka gözle, parmaklarımızla yaptığımız çerçevenin içinden baktık bu gün. Daha bir renkli, daha bir tatlıydı bu yüzden sanırım yüzümüzü yakan soğuğa ve gri gökyüzüne rağmen. Ya da tatlı şeylerle başlamış olmamızdan belki.

Şekerler sadece çocukları mı cezbeder canım? Çocukluğunda dedesi bakkal olan, horoz şeker, çamlıca gazoz, leblebi tozu gibi güzel ürünlerle ihya olmuş şanslı insanlardan biri olarak, hala bu rengarenk şekerler albenisiyle gözlerimi kamaştırır. Kanatlı alışveriş merkezinin içindeki bu tatlı köşe sadece damak için değil gözler için de panayır kuruyor. Alışveriş merkezinin istiflenmiş ve yalıtılmış fanus havasını dağıttığı da kesin. Gerçi bunda biraz da o gökkuşağı şekerler gibi tatlı gülümseyen sahiplerinin de payı var elbette. (Resimlerini çekmeme müsaade eden Nilgün Dinç ve Güler Başçı hanımlara çok teşekkürler:)

Mutlu anlara hastır şekerler. Bayramları, sevinçleri çağrıştır. Çocukken babanız eve geldiğinde cebinden çıkan sürprizdir, siz bir çocuğa verdiğinizde onun yüzünde gördüğünüz gülümsemedir. Ziyaretinize gelen misafire ikram ettiğiniz ilk şeydir çünkü tatlı yenilirse tatlı konuşulur. Yani üzerine yüklediğimiz anlamlar sebebiyle şekerler düşüncesiyle bile insanı mutlu etmeye yeter. (Bu arada farketmişsinizdir sadece düşüncesinden bahsediyorum, çünkü düşüncesi kalori getirmiyor:))

Bu resimdeki yanyana iki kırmızı kalp şekerle duygusal bağ kuran arkadaşımın da gözlerinin çocukça ışıldamasını sağladı Kanatlı'nın tatlı köşesi :)

Tatlı konuşmaya devam :) Alışveriş merkezinin çıkış kapısından adımımızı atar atmaz başka bir mutluluk çağrışımı daha önümüzde belirdi. Gerçi bu mutluluğun yanında masumiyeti de çağrıştırıyor sanırım ve ağzı yüzü burnuna kadar pembe olmuş çocukları :))

Az önceki zengin renklerin ardından eski dost pamuk helva ile karşılaşınca vefasızlık etmişiz gibi bir hisse kapıldım biraz. Diğerleri vitrin güzeli şeklinde sıcacık camdan köşklerinde salınırken, çocukluk hayallerimizin parçası pamuk helva şehrin soğuğuna karşı naylon poşetlerin içinde mücadele ediyordu çünkü. Diğerlerinin rengine cazibesine o kadar kapılınca, kendisini hatırlatmak ister gibi biraz da sitemkar karşımızda dikiliverdi işte birden bire.

Hayatın sunduğu inişler ve çıkışlar arasında sürüklenirken yitirdiğimiz ve yokluğunu bile farketmediğimiz, önemsiz saydığımız bir ayrıntı belki bu pofuduk pembeler. Ama aslında kendimize dair mutlu anılarla kurduğumuz bağı sağlayan bir kanca bir yandan. Zararlı, kimyasal vs diye düşünerek çocuklarınıza yedirmemezlik etmeyin, bu eski dostun da kalbini kırmayın :)))

Bu gün çok tatlı sürüklendik dimi dostum? :))

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Zor

2007-12-24T21:28:00.000+02:00

Nedir bu yaman çelişki?

Bir yanımız gülerken, buruldu içimizde bir köşe hep,

Bir yanımız giderken, kaldı bir yanımız geride,

Bir yanımız severken, korktuk incinmekten öte yandan,

Özledik içten içe, diyemedik gururdan

Koyver gitsin dedi bir yanımız, durdurdu iç sesimiz diğer taraftan,

Yandık kavrulduk, sudan serindik bakıldığında dışarıdan,

Kan kustuk, kızılcık şarabında bulduk bahane,

Çocuktu yüreğimiz, sığdıramadık büyüklüğümüzün bedenine,

Özgür kılmak istedik ruhumuzu, bağlandık çelik halatlar ile,

Unutalım istedik, sızladık vicdan azabı ile,

Unutmayalım istedik, kaldık kor ateşler içinde,

Herşey olalım dedik, zaman zaman çok geldi hiçbirşey bile.

Malagueña

2007-10-14T00:20:00.000+03:00

"Sen kimsin?" diye sorsalar sanırım ben bu şarkıyım derdim. Cesaria Evora'nın sesinden olması şartıyla elbette. Trio Los Calaveras'ın orijinal versiyonu da sanırım şarkı hakkında az da olsa fikir verir. Sözleri neyi anlatıyor hiç bir fikrim yoktu dinlediğimde. Kadife bir sesin ruhuma hüzünle, acıyla, ayrılıkla dokunmasıydı hissettiğim. Zihnimde gördüğüm resim, yıldızlı karanlık bir gece vakti, bir göl kenarında oturmuş esmer uzun saçlı bir kadının su üzerinde kendi yansımasına ve yıldızlara bakmasıydı. Narin eliyle suya dokunarak hayale dalan bir kadın. Video yu izleyin bakalım sonra yazayım aslında şarkı neyi anlatıyormuş.

Farketmişsinizdir bu güzel kızın gözleri görüntünün odak noktası hep. İşte şarkının hikayesi de bunun üzerine kurulu. O iki kaş altında dünyanın en güzel gözlerine aşık olmuş adam. İstemiş ki kendi gözlerine bakarken hiç kırpılmasın o gözler ve bir an bile yoksun kalmasın onlardan. Bunun için para pul değil ama tek zenginliği olan kalbini vermeye hazır bir adamın içini delip geçen gözlere dair yazmış olduğu bir aşk şarkısıymış meğer. Nedense benim yüreğimi sızlattı. Aşkı, mutluluğu değil, ayrılığı ve hüznü daha çok yakıştırdım melodiye. Kültürel bir farklılıktır belki, belki de aşk zaten içinde hep biraz hüzün barındırdığındandır bilinmez.

2007-10-14T00:11:00.000+03:00

I am a rock

I am an island

And a rock feels no pain

And an island never cries.

(simon&grafunkel)

Severim 2....

2007-09-23T16:50:00.000+03:00

Pişmemiş kek hamuruna parmak daldırmayı,
Araba kullanmayı,
Puslu havaları,
Gitarımın tellerine kaygısızca vurmayı,
Sigaramın dumanında düşleri sarıp sarmalamayı,
Hayal kurmayı,
Dokunmayı, sarılmayı
Terliklerimi sürüyerek fışır fışır yürümeyi,
Gülmeyi, güldürmeyi,
Kalabalık misafir ağırlamayı,
Bir iş başarmış olmanın ılık saadetini,
Anlamsız içe dönüşlerimi,
Lüzumsuz dışavuruşlarımı,
Sıcak pidenin içinde eriyen tereyağı,
Japon bahçesinin bademini,
Terracota allığımı,
Gittiğim yerlerden hatıra kalsın diye topladığım taşları,
Ortancaları, laleleri severimmmm.

Severim...

2007-09-23T00:38:00.000+03:00

Uyandığımda ilk mavi gökyüzünü görmeyi,
Beynim ve bedenim yorgun, gecenin bi saati yatağa uzandığımda vücudumu saran hafif sızlama duygusunu,
Konuşurken gözünün içi gülen insanları,
Şekersiz çayı, sade türk kahvesini,
Hafif çakırkeyifken şarkı söylemeyi,
Bi çocuğu sevindirdiğinde babamın yüzündeki çocuksu muzur ifadeyi,
Annemin şen kahkasını,
Şöyle hararetli durum muhakemesi yapmayı,
Bi dostun derdini dinlediğimde yada yardım ettiğimde içimi saran aidiyet duygusunu,
Öğretmeyi, öğrenmeyi,
Kışın pencereden yağan karı izlemeyi,
Sabah geç uyandığımda üzerimden gitmek bilmeyen sersemliği,
Sütlü tatlıları,
Bi şarkı dinlerken o şarkıyla bağdaştırdığım mutlu, hüzünlü anıları,
İşaret parmağıma taktığım gümüş yüzüğü,
Siyahı, beyazı, kırmızıyı,
Yazmayı, çizmeyi, üretmeyi,
İçimden geçenin yüzümden okunmasını,
Bazen bastığım tahtaların yaş olmasını,
Geceyi severimmmm

To be continued...

Pinhani

2007-09-22T17:57:00.000+03:00

Pinhani grubunun ismini duyuyordum kaç zamandır ama öyle yolda radyoda denk geldiğimde dinlemiştim. DeFAKTo sayesinde dinlediğim "Beni Al" şarkısının o şirinliği, saflığı ve masumiyeti içimi ısıttı gerçekten :) Bu da benim ona canlı canlı hediyem olsun :)

Yadigar Dantellerin Başına Gelenler

2007-09-18T20:54:00.001+03:00

Bu sıra televizyonu hasbelkader açtığım zamanlarda hep aynı reklama denk geliyorum.

"Anne yadigarı dantelleriniz çay lekesi mi oldu? Hiç üzülmeyin!! Buz dolu bi kavanoza atın danteli, üstüne de Mossla dökün, çalkalayın bakın eskisinden de güzel oldu!!" diyen bir adam tüm ev işlerinden anlayan bir edayla annesinin danteline çay dökmüş sakar bayanlara akıl veriyor.

Şimdi bu reklamda yerine oturmayan bazı öğeler var. Birincisi reklamda boy gösteren becerikli abi. Karısının annesinin danteline çay döktüğünü gören kaç adam acaba "hayatım sen dur hallederiz üzme tatlı canını, şimdi koy kavanoza buzları..." diye bi tepki veriyor acaba? Ahh nerde öyle koca demeyin bayanlar, siz de tercih etmezsiniz evde dantel yıkayan adamı herhalde. Bi diğer nokta, sen annenden kalmış yadigar dantel o kadar kıymetliyse ne cüretle kullanıyosun kardeşim? Tamam anneni hatırlatsın sana diye kullanıyosun, gözünün önünde dursun diyosun. E ama bu durumda da çay kahve içip gevşeklik yapılan bir ortamda bulundurmak saygısızlık olmuyo mu biraz? Hadi buna da tamam, eline koluna niye hakim olmuyosun?

Dantel konusu hassas bir konu. Anneannelere ya da önceki kuşak kadınlara göre dantel kadınlık ve beceriklilik sembolü. O da ayrı bir yetenek tabii ki ama "Kanser motifi" denen bir örnek gördükten sonra dantellere olan az buçuk ilgimi hepten yitirdim. Hayatında dantel örmemiş biri olarak da yorum yapmak öyle hariçten gazel okumaya benziyor. Gel gör ki, reklamlardaki abi de en az benim kadar hariçten gazel okuyor, böyle biline.

Dantel konusunda son nokta!!!! El emeği göz nuru diye buna diyorlar herhalde :))))

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Çıbık adamlar

2007-09-09T23:48:00.000+03:00

Çıbık adam olmak da zor. Cin Ali rol gereği ilk okul kitaplarından arta kalan zamanlarında ailesi ve arkadaşlarıyla yurt dışı ziyaretleri yapmayı seven bi şahsiyet. İşte böyle bi yurt dışı gezisi sırasında paparazziler tarafından günlük hayatında görüntülenen Cin Ali, herkes gibi çıbıktan bi adammış sonuçta!!! İşte Cin Ali'nin hayatından kesitler:

HIÇKIRIK

2007-09-09T19:44:00.000+03:00

Şimdi hıçkırık denen şey hava yolu ile ilgili değil de insanın boğazına takılan bi canlı olsaydı nasıl olurdu? İzleyin bakalım :)))

http://ontario.ringling.edu/animations/Hiccup101.mov

:-)-:

2007-08-23T14:11:00.000+03:00

Ramize Erer, Tehlikeli İlişkiler, Radikal 23.o8.2007

-Evliliğin nasıl gidiyor Seher, mutlu musun?
- Valla mutlu muyum, ne kadar mutluyum hep bizim bey bilir, ben pek öyle şeylere karışmam evde.

TAN VAKTİ DÜŞLERİ

2007-07-23T17:12:00.001+03:00

I .

Gecenin güne döndüğü saatlerdi. Ne güneş vardı ortada ne de ay. Yeryüzünün kendini en yalnız hissettiği sancılı dakikalar direniyordu acıyla yok olmaya karşı. Büyük şehirler yorgunluğa teslim olmuşlardı ya da maskelerini gizleme telaşındaydılar karanlığa kadar. Caddelerde düşecek bir su birikintisi bile bulamayan hayaller savruluyordu. Tatlı rüyalar ve kabuslar son perdelerini oynuyorlardı. Ölüm huzuru ve yeniden dirilecek olmanın endişesi hakimdi dört bir yana.

Bu vakti en rahat ve korkusuz geçiren yerler büyük şehirler değildi kuşkusuz. Onların uzağında hem de çok uzağında yaşanıyordu bu cesaret, derin ormanlarda, başına buyruk ağaçların en üst dallarında. Burada huzur, yaşıyor olmanın huzuruydu ve endişe edilecek hiçbir şey yoktu. Doğa yeni bir gün için süsleniyordu, ırmaklar güneşin ilk ışıklarıyla parıldamanın heyecanı içindeydiler. Kuşlar, böcekler ve ağaçlardan daha canlı oldukları varsayılan diğerleri henüz uyanmamışlardı.

Dipsiz ormanın en uzak köşesinde, ormanın kendisinin bile haberdar olmadığı bir yerde bir kıpırtı oldu bu vaktin sakinliğini bozan. Yıllarca bilge ağaçların dibine dökülüp çürümüş yaprakların altında oluşan belli belirsiz bir kıpırtıydı. Aslında hiç fark edilemeyecek kadar küçük olmasına rağmen, ormanın ritmine çok aykırı olduğu söylenebilirdi. Usulca hızlandı ve daha büyük bir devinim oldu yavaşça. Toprak irkildi. Ağacın dibinde ufak bir çukur oluştu çürümüş yaprakları içine alarak. Taze ve nemli toprak iç yüzünü gösterdi. Gitgide büyüyen çukurun içinde ne olduğu buradaki ağaçlarca bilinmeyen ya da bugüne dek göz ardı edilmiş bir varlık vardı. Çamur ve dallarla örtülüydü, seçilmiyordu pek.

Güneş doğmak üzereydi. Doğa hazırlıklarını tamamlamış, yere ulaşacak ilk ışıkla birlikte törene başlamayı bekliyordu. Çukur büyüdü, topraklar etrafa dağılıyordu. Artık bu varlığın bir köstebek olmadığı kesinliğe kavuşmuştu. Hafif bir meltem yaladı geçti ulu ağaçların yaşlı gövdelerini ve işte sonunda büyük şehirleri ormandan ayıran tepelerin hemen üstünde göründü sırma güneş, ilk oklarını fırlattı yüksek dallara. Tören başladı. Ormanın korosu hafif, huzurlu bir melodi mırıldanmaktaydı. Yapraklar bu melodiye ayak uydurdu meltemle el ele. Çok da ihtişamlı olmayan sade bir karşılama töreniydi bu her gün yapılan ve her şey öyle alışkındı ki buna, asla ahengi bozan bir durum olmuyordu.

Işık toprağa vurdu, toprak nefes aldı, yarıldı ve yıllardır içinde barındırdığı öfkeyi, sevgiyi, nefreti, aşkı, huzuru, hüznü, sevinci, yaşamı, ölümü kustu gün yüzüne. Çukurun içinden bir insan çıktı, vücudu çamur ve çürümüş yapraklarla kaplıydı. Güneşte parladı kara gözleri acemice. Tüm havayı göğsüne hapsetmek istercesine aldı ilk nefesini. Rüzgar selamladı insanı, yapraklar alkış tuttu. Mağrur bir tavırla ayakta dikiliyordu. Ayakları yere öyle sağlam basıyordu ki sanki bir güç onu oraya çivilemiş gibiydi. Tabiat ana doğurduğu bu insanı gururla izlemekteydi. Kuşlar yeni doğanın müjdesini vermek için uçuyorlardı daireler çizerek üstünde. Her şey kutlamaya katılmışken hava bulutlandı birden. Güneş temiz kalpli beyaz bulutların içine daldı. Sessizlik yutuverdi ormanı hiç beklemeden. Bu bir işaretti. Başını yukarı kaldırdı insan, bulutlara baktı, güneşi sordu, gözlerini kapadı ve sanki güneş ona “Yürü, git!” emrini vermiş gibi kabullendi bunu ve ilk adımını attı. Gözlerinin aksine oldukça kabiliyetli olan bacaklarını keşfetti. Hızlı ve küçük adımlarla yürümeye başladı. Nereye gideceğini, nereye varacağını biliyordu ayakları, bilmeliydi. Yürüdükçe vücudunu anlıyordu insan. Ellerini gördü, kurumuş ve kabuklaşmış çamur içinde ve onları görmesini mümkün kılan gözlerine dokundu. Toprağın nemli kokusunu içine çekiyordu ve burnunu hissetti ve kıpırdatabildiği dolgun dudaklarında gezindi çekingen parmakları. Görmüş geçirmiş ağaçlar dikkatle onu seyrediyorlar ve kendinin farkına varan bu insanı desteklercesine sevinçle dans ediyorlardı. Güneş bulutların arasından çıkmış ona yol gösteriyordu. Ayağının bastığı yerlerde iz bıraktığını ayrımsadı, geriye dönüp baktığında bunların kendisini takip ettiğini düşündü, adı üstünde izdi bunlar, bu yüzden izliyorlardı ama o bunu bilmiyordu henüz.

Yavaş yavaş terk ediyordu orman insanı. Adımlarının hızına yetişemiyordu çimenler ve ağaçlar görevlerini çalılara devredip el sallıyorlardı giden çocuklarının ardından. İnsan yürüdü çalıların, takipte olan izlerinin ve koruyucu kuşların eşliğinde. Sanki yıllardır hiç ayrılmadığı bir yeri sonsuza dek terk ediyormuş gibi bir duygu sardı içini, yabancı bir duyguydu bu, gözlerinin yandığını hissetti.

Taze sabahın çiğ damlaları duruyordu henüz etraftaki bodur bitkilerin üzerinde, güneşin sihirli değneği sayesinde kıymetli pırlantalar gibi gururla ışıldıyorlardı. İnsan hapsediyordu tüm gördüklerini zihnine, bulutları, yeşilin tonlarını, yok olup ortaya çıkan güneşin sarısını, kuşların kanadını, toprak kokusunu ve acemi gözlerinin yakaladığı tüm görüntüleri şaşkınlıkla. Orman gitgide gerilerde kalıyordu, önünde ise engin, ağaçsız bir ova uzanıyordu ve çok uzakta ovanın gökyüzüne dokunduğunu görebiliyordu belli belirsiz.

Güneş haşmetinin sınırlarını anlatmak ister gibi yükselmiş, tepeden bakıyordu. Kendisine meydan okuma cesaretini gösteren rüzgar ise zayıfça çimenleri savuruyordu. Dipsiz ormanın çocuğu isteğinin dışında yürüyordu sanki. Gözcü kuşlar hala peşindeydi. Bir ara geriye dönüp baktığında artık ağaçları hiç göremediğini fark etti. Yemyeşil, uçsuz bucaksız düzlükte kendinden, yabani çiçeklerden ve takipteki kuşlardan başka hiçbir şey yoktu. Böyle yürüyüp giderken sadece güneşin hareketini ayrımsayabiliyordu. Arada bir ufak ve masum bulutların arkasına giriveriyordu güneş ve gitgide alçalıyordu ova ve gökyüzünün birleştiği yere doğru. Buraya yaklaştığını düşündükçe, bir o kadar uzak görünüyordu.

Koruyucu kuşlar da azalmıştı, bir yerlere varmak üzere olduğunu haberdar etmek istercesine daireler çizmeye başladılar ve insan ileriye doğru baktığında bir tepenin yükseldiğini gördü. Kasvetli, içine kapanık ve biraz da huysuz bir tepeydi bu ve onun gelişinden pek memnun olmuşa benzemiyordu. Bunu hissetmişti ama içinde devam etmesi gerektiğini söylüyordu bir ses. Emin adımlarla, tepeden ayırmadan gözlerini yürüdü. Yakından daha da acımasız ve geçitvermez görünüyordu kasvetli tepe. Tırmanmaya başladı, vücudu ne yapması gerektiğini önceden biliyordu zaten, ona engel olmadı. Gün geceye dönüyordu. Geriye kalan birkaç koruyucu kuş, tepenin üzerinde esir çalıların arasına sığınmış, dinlenmeyi planlıyordu. Bu arada bir mağaraya vardı insan, içerisi pek seçilmiyordu ama oldukça büyük ve derin bir mağaraya benziyordu, belki de tepenin kalbine kadar uzanıyordu. Burada kalmaya karar verdi. Gökyüzünü görebileceği bir yere uzandı. Turuncudan mora dönen bulutları seyretti şaşkınlıkla bir süre, sonra bulutların hepten ortadan yok oluşunu ve mavi-siyah arasında titreşen beyaz pırıltılara daldı. Gözleri kapanmıştı.

II .

Yüksek tepelerin arasında gizlenmiş şehir, hissiz, uyuşturulmuş gibi, rüyasız geçirdi geceyi ve güneşin doğduğunu bile umursamadı kimse, hatta doğmamış olmasını tercih edenler küçümsenemeyecek kadar çoktu. Sabah sadece yeni bir telaşın ve zorunlulukların habercisi, yerine getirilmesi gereken sorumlulukların ileticisiydi. Yapay çimlerin üzerine bile konma cesareti gösteren çiğ damlalarını görebilen birinin olduğunu sanmıyorum. Görmüş olanlar ise bundan daha önemli saydıkları bir yerlere yetişme kaygısındaydılar. Aslında yetişmeleri gereken tek şeyin kendileri olduğunu bilmelerini istemem, benim içimi rahatlatan bir düşünceydi ama bugüne dek bunu anlatacak uygun zamanlar ya da kelimeler bulamamıştım.

Uykusuz geçirdiğim yıldızsız bir geceyi daha harcananlar haneme kaydetmem gerekiyordu. Her gece tuttuğum bu nöbetlerde bir gün olsun kayan bir yıldız, olağanüstü bir pırıltı ya da alışılmadık bir işaret görmek istemiyle umutlarımın gerçekleşebileceğini simgeleyen küçük ayrıntıları bekleyip duruyordum. Ne var ki, sadece harcananlarımın kaydedildiği hanem giderek kabarıyor ve buna engel olamıyordum.

Tan vakti düşlerimin karmaşasında kaybolup, bunlardaki gizli anlamları çözmekle ve ya bu tür düşleri görmeme sebep olan bilinçaltımı anlamaya çalışmakla geçirdiğim günlerin de harcanmış olabileceğini düşündüğüm bir dönemdi. Seçtiğim insanlar, seçtiğim hedefler şehrin koşuşturması içinde eriyip gidiyordu ve hep tan vakti düşlerimle kalıyordum. Uzun geceleri bol nikotin ve kafeinle , bekleyerek geçirdikten sonra, belki de sadece şuur kaybıydı bu düşlere sebep olan. Fakat her ne ise, beni şehirden sıyırıp, günü onun değil, kendi yarattığım tekdüzelik içinde geçirmeme yetecek güce sahipti.

Sokaktaki rengarenk neon lambalarının ışıltısına yenik düşmüştü yıldızlar çok önceleri ve dargındılar bu şehre. Eski romantik filmlerde olduğu gibi balkonuma çıkınca yada yatağımın kenarındaki pencereden bakınca parıldayan yıldızlarla dolu ve hilal ay asılı bir geceyi görmeyeli ne kadar oldu hatırlamıyorum bile. Sanırım çocukluğumda, dedemin şehrin dışındaki evinin terasındaydı en son. Dedemin yıldızların arasından beni izlediğini söylemişlerdi sonra, ne yazık ki bize darılan o yıldızlarla birlikte dedemin hayali de gitmişti.

Eskiden dostum olan geceyle savaşmak zorunda kalmanın acısını hissediyordum ve hep yenilen bendim. Bu çelişki içinde belki de düşlerimin beni kurtardığı fikrine sarılıyordum sımsıkı. Aslında öyleydi de. En güçsüz ve savunmasız kaldığım zamanlarda yardımıma gelen bir tek onlardı çünkü. Hiç direnmeden kendimi onlara bırakışım da bu yüzdendi.

Sabahın gri rengi içinde sanki komadan yeni çıkmışım gibi düşlerimin kalıntıları uçuşuyordu içimde. Belli belirsiz görüntüler ve yarım cümleler benimle birlikte güne başlamıştı ve tamamlanmayı bekliyorlardı yine. Bu gün diğerlerinden biraz daha farklı hissediyordum. Birden bir şeyler olacakmış gibi yada ani bir değişimin içinde kendimi bulacakmışım gibi anlam veremediğim bir heyecan ve telaş kalbimi daha hızlı çalışmaya zorluyordu. Bunun sebebi bu sabaha karşı gördüğüm düş de olabilirdi, her sabah bu tür duygular içinde uyanıp hiçbir şey olmamasının hayal kırıklığını çok sık yaşamıştım ve bunu da onlar gibi pek fazla önemsemedim, bir fincan çaydan sonra nasıl olsa geçecekti.

Buharı tüten demlikten bergamut kokulu bir fincan çay aldım ve tam o ara çayımın üstünden belli belirsiz bir gölge geldi geçti, sanki bir şeyin yansıması vuruyordu, başımı kaldırıp baktığımda bu çeşit bir yansıma yaratacak hiçbir şeyin yanında olmadığımı farkettim. Hala düşlerimin etkisinde olmalıydım. Bu gece düşümde uçsuz bucaksız yemyeşil ovalar görmüştüm ve bulutları kovalayan bir çift kuş ovaların sınırını çizmek ister gibi telaşla uçuyordu gökyüzünde. Taze çimen kokusundan burnumun sızladığını hatırlıyordum ve sanki çıplak ayakla bu çimenler üzerinde dolaşmışım gibi bir rahatlama hissi ile uyanmıştım uzun süredir ilk defa. Belki de bu gün farklı bir şeyler olacağını düşünmem bu yüzdendi. Camın kenarındaki yumuşacık koltuğuma gömüldüm ve umut ettim.

İnsanlar çoğalmıştı sokakta, gün rehavetten kurtulmuş, güneş usul usul ışıldamaya başlamıştı. Bu gün yapmam gerekenler çok farklıydı benim yapmak istediklerimden. Görmem gereken insanlar, yetiştirmem gereken görevler bir yanda bana “Haydi toparlan artık!” derken diğer yanda taze çimen kokusu vardı. Fakat bir düşe baskın geldi gereklilikler ve hazırlanıp evden çıkmaya karar verdim.

III.

Yüzüne damlayan bir su damlasıyla uyandı. Hiçbir şey göremedi gözlerini açtığında, güneş öyle güçlüydü ki elleriyle yüzünü kapatmak zorunda kalmıştı. Bir süre sonra alıştı gözleri ışığa ve doğrulup oturdu. Sanki bütün gece hiç uyumamış devam etmişti yola, gözlerini kapatmasıyla, ki hatırlamıyordu ne zaman kapanmışlardı, her şeyin biteceğini sanmıştı. Oysa ki bitmemişti. Bilmediği yerlere ulaştığını görmüştü, kendine benzeyen bilmediği insanlarla konuştuğunu. Fakat aynı yerdeydi, hiç kıpırdamamıştı en son bulunduğu yerden. Hala aynı mağaranın içindeydi. Huysuz tepenin yüreğinin üstünde konakladığını anımsadı ve en son gördüğü çok uzaklardaki beyaz pırıltıları. Ayağa kalktı ve mağaranın ağzından aşağıya baktı, dün gece saatlerce tırmandığını sanırken yerden çok fazla yüksekte olmadığını fark etti, bu da daha gidilecek çok yol olduğunu gösteriyordu. Daha dinç hissediyordu kendini, yüzünü ovuşturdu elleriyle ve tırmanmaya devam etmeye karar verdi. Dünkü kadar dik görünmüyordu sanki tepe, yada bu davetsiz misafire alışmış, onu bağrına basmıştı. Kolayca çıkabilmesi için ayaklarının altına kayalar çıkarıyor, ellerini zedelemeyecek sağlam taşlar öne sürüyordu. Aralarında gizli bir anlaşma var gibiydi.

Neredeyse bütün gününü tırmanarak geçirdi. Kimi zaman önüne çıkan mağaralarda dinlendi, oralardaki su birikintilerinden susuzluğunu giderdi, kimi zaman hiç durmadan saatlerce tırmandı. Güneş artık eskisi gibi yakmıyordu sırtını, hafif tatlı bir meltem çıkmıştı ve ona destek oluyordu daha hızlı çıkması için. Çok az kalmıştı az sonra ne göreceğini tahmin bile edemediği bir yerde olacaktı. Garip bir heyecan kapladı içini, ya hiçbir şey yoksa ilerisinde, ya bittiyse, ya bu kadarsa?

Son kayaya tutundu ve kendini çekti yukarı. Varmıştı, tepenin üzerindeydi. Sırt üstü uzandı, soluklandı bir süre. Alışık olduğu bir görüntü vardı üzerinde, kızıla çalmış sıra sıra bulutlar yüzüyordu usul usul. Daha fazla dayanamadı ve merakla döndü arkasına, ayağa kalktı yürüdü biraz, tüm o geçtiği ovaları gördü bir tarafta, öbür tarafta, çok uzaklarda belli belirsiz şekiller vardı, ne gördüğü tepelere benziyordu bunlar ne de diğer yükseltilere. Bir is bulutu sarıyordu çevresini. Oraya gitmesi gerektiğini düşündü. Ulaşması gereken yer orasıydı.

IV.

Yürümeyi tercih ettim eve dönerken. Büyük binaların ve onların yanında bir süs bitkisi kadar cılız ve aciz kalan evcil ağaçların varlığından bile habersizdi yanımdan geçenler. Başlarını yukarı kaldırıp gök yüzüne bile bakmamışlardı uzun süredir. Oysa is bulutunun arkasında batmakta olan güneş kırmızılar ve morlarla vedalaşıyordu. Boş yere düşlerime kapılıp umut etmiştim farklı bir şeyler olacağını ve yine bir parça hüzün vardı içimde. İşin ilginç yanı, bu sayede günü neşeli ve belki de kendimden uzak geçiriyordum maskemin ardında. Ama bu saatlerde, baş başa kaldığımda kendimle, maskem de koruyamıyordu beni. Kapıyı açıp girerken içeri, onu eşikte bıraktım yarın tekrar buluşmak üzere.

Her zamanki gibi çok sessizdi ev tahammül edemediğim bir şekilde. Müzik lazımdı bir parça müzik. Hatta belki biraz türkü. Hüzünlü bir Erzurum türküsü sardı odayı ve yumuşak bir duyguyla bir şeylere ait olduğum hissine kapıldım. Bir günü daha başarıyla(!) bitirmiştim. Artık kendime dönebilirdim.

Dün gece gördüğüm rüyam geldi aklıma. Engin, yemyeşil ovalar hayal etmiştim, nedenini huzura olan ihtiyacıma bağladım. Bir çift kuş görmüştüm, hep arzu ettiğim özgürlüktü bunlar da galiba. Fakat ya benden oldukça uzaktaki o belli belirsiz siluet kimdi yada neydi? Buna bir açıklama getirememiştim çünkü o kadar silikti ki , şimdiye kadar rüyalarımda gördüğüm o canlı ve gerçeğe benzer biçimlerle kıyaslayamıyordum. Bu rüyalara çok fazla önem veriyordum çok, öyle ki bazen neyin gerçek neyin hayal olduğunu ayırt edemiyordum, hatta bana tanıdık gelen bazı insanları hatırlamak için rüyamda mı gördüm yoksa gerçekten tanıştım mı diye düşünüyordum. Aslında bundan garip bir haz da duymuyor değildim. Çünkü istediğim zaman algı kapılarımı içeriden kapatıp kendi yarattıklarımın sınırları içerisinde mutlu olabiliyordum. Bunun bir çeşit savunma mekanizması olduğunun da bilincinde olmama rağmen vazgeçemiyordum.

Yalnızlığımın sınırlarını kendim çizmiştim sanırım. Arkadaşlarıma her zaman ihtiyaç ve bağlılık duyarken, bir yandan da bunu onlara nasıl ifade edeceğimi bir türlü çözemediğimden, hep bir parça uzaktım. Ya da yalnızlığı kabullenmek daha kolaydı.

Gördüğüm düşleri not ettiğim kırmızı ciltli defteri çıkardım çalışma masamın çekmecesinden. Şöyle bir sayfaları karıştırdım. Günlüğüm gibi olmuştu bu defter. Tek fark, insanlar günlüklerine yaşadıklarını yazarken ben yaşamayıp da düşlediklerimi yazıyordum. Dün geceden aklımda kalanları da not ettim attığım tarihin altına ve sonra yiyecek bir şeyler hazırladım kendime. Bir tepsiye koyup hazırladıklarımı salona geri döndüm. Biraz Ella Fitzgerald’ın yumuşak sesi sarsın istedim odayı. Anadolu ezgilerinden sonra biraz irkilseler de eşyalar, hemen uyum sağladılar müziğe. Bu gece uyumak için sabırsızlanıyordum. Dün geceki silueti daha net gösterecek miydi acaba bilinçaltım?

V.

Çok uzakta gördüğü o yer hem içinde korku uyandırıyordu hem de merak. Yeşil ovaların dinginliğinden sonra bu tehlike duygusu tüm vücuduna yabancıydı. Gitmek istemeyip de sanki akıntıya kapılmış gibi sürükleniyordu biraz. Kasvetli Tepe de gitmesini onaylamıyordu ki iyice dikleşmişti yamaç. Dallar çalılar ellerinin arasından kaçıyordu tutunmaya çalışırken ama engel olamıyorlardı ona. Tırmanmasının aksine daha hızlı ulaştı yere ve karanlık ağaçların arasında buldu kendini. Ayaklarının değdiği yerler nemli ve soğuktu. Başının üstünde yükselen ağaçların arasından güneş bile sızmaya yürek gösterememişti galiba. Burada daha fazla durmamasını söyledi içinden bir ses. “Çabuk ol!” Acele ve ürkek adımlarla etrafı da kolaçan ederek ilerlemeye başladı. Mavi bir gerilim hissediyordu çevresinde. Yüzünü yalayan ıslak yaprakları elleriyle iterek yürüdü uzun süre ta ki toprağın kuruluğunu hissedene dek. Birden bir çığlık gibi kesilivermişti karanlık orman. Güneşin haşmetine kavuşmanın sevinciyle yere bıraktı kendini. Toprak tuttu avuçları ve içindeki korku hafif ve mutluluk verici bir rehavete dönüştü. Kapalı olsalar da gözlerinin ardından turuncu bir huzurun varlığını görebiliyordu. İşte o anda kendini dinlemeye başladı. İstem dışı, yanında uzanan ot parçasından kopardı ve ağzına attı bir tutam. Karnındaki çırpıntıların her tutamda azaldığını fark etti, kekremsi bir tat hissetti dilinin üstünde. Artık devam etmeye hazırdı yeniden. Uzun süredir kuşları görmediğini hatırladı. Hareket eden bir canlı bile yoktu etrafta. Seyrek kümeler halindeki yaban otlarının arasından görünen kahverengiliğin içinde kendinden başka hiçbir şey hareket etmiyordu. İlerlere çevirdi gözlerini, o gitmeye çalıştığı yere. Bulanık bir hayal gibi dalgalanıyordu uzakta o yer. Çok da uzak değildi aslında.

VI.

Müziğin verdiği yumuşak bir rahatlama ve biraz da narkoz gibi bir etkiyle salonda kanepede uykuya daldım. Fotoğraf makinasının flaşı gibi gün içinde yaşadığım anlar beynimi kamaştırdı önce, sonra derin bir sessizlik ve düşme hissiyle irkildim. Ayaklarım sıcacık toprağa dokundu, tenimi ısıtan güneş endişelerimi, korkularımı ve kalp çarpıntımı dindirmek istercesine daha bir sıkı sarıldı bana. “Güvendesin, korkma” diye telkinde bulundum kendime bir süre. Gözlerimi yukarı kaldırmak için cesaretimi topladım, başımı gökyüzüne çevirdiğimde nasıl bir şeyle karşılaşacağımı düşünüyordum. Biraz ürkekçe baktığımda gökyüzüne, teşekkür etmek geçti içimden kime edeceğimi bilmeden. Çünkü uzun zamandır görmediğim masmavi bir gökyüzü gülümsüyordu başımın üstünde. Ben de ona gülümsedim. İşte bu anı dondurabilseydim ve keşke hep o an içinde yaşayabilseydim.

Çevreye baktım sonra. Yaban otlarının oluşturduğu küme küme yeşillikler vardı her tarafta. Bu yeşilliklerin bittiği yerde sıkı sıkı saf tutmuş karaağaçlar gökyüzüne ve bana meydan okurcasına ve içimi delip geçercesine bakıyorlardı. Daha dikkatle incelediğimde aslında bana değil arkamda bir şeylere baktıklarını fark ettim. Geri döndüm merakla, kimse yoktu. Fakat çok uzaklarda belli belirsiz bulanık bir görüntü bir kaybolup bir görünüyordu. Karaağaçlar bana değil bu görüntüye dikmişlerdi gözlerini. Nerede olduğumu, nasıl bir ikilemde tıkanıp kaldığımı merak bile edemeyecek kadar içimi ısıtıyordu güneş. O sıra elimi tuttu bir el. Kesik bir çığlık attım korkuyla, sesim duyulmadı. Gördüğüm tek şey rüyalarımdaki o belirsiz siluetin karşımda durduğuydu. O da korkmuştu benden biraz sanırım. Bir adım geri çekildi. Ama yüzünde öyle dingin bir ifade vardı ki sanki her gün karşılaştığı biriymişim gibi bakıyordu bana.

VII.

Yakınlaştıkça gitmek istediği yere, içini garip bir huzursuzluk kapladı. Hani simdi biri geri dön dese, gerçekten dönebilirdi. Ama dağılıverdi kafasındakiler birden. Yola çıkarken arkasında bıraktığı o güzelim ormanı ve koruyucu kuşları hatırladı. Onları geride bırakmıştı ve orman da gitmesi gerektiğini bilerek onu yaratmıştı zaten. Çok az kalmıştı varacağı yere ve vazgeçme duygusunun ne olduğunu henüz bilmiyordu, ne güzel. Gerçi tek başına bir tek canlı bile görmeden uzun süre yol almış olmanın acısını da hissetmiyor değildi. Aslında hep de böyle tek başına, yaklaştıkça kendinden uzaklaşacak bir şeylere varmak için yola çıktığına dair bir umutsuzluk ruhunun bir köşesine yerleşmişti o an. Devam etti yürümeye. Ne olacaksa, yada ne olması gerekiyorsa olacaktı. O huzursuzluğun üzerine yürümeye karar verdi ve emin adımlarla sanki bastığı yerlerden ses getirircesine sağlam attı adımlarını. Her adımda perde perde o sis çökmeye başladı vardığını söylercesine. Göz gözü görmez oldu yavaş yavaş. Artık duyabildiği tek şey kendi nefesi ve hissedebildiği tek şey sisin ciğerlerini yakıcı kokusuydu. Aldığı her nefeste biraz içi acıyordu ve kalbi sıkışıyordu, fakat bir o kadar da ferahtı yüreği. İşe yaramayan gözlerini kapattı ve devam etti yoluna.
Birden, o zihnindeki ve aslında çevresindeki karanlığın içinde, sıcacık, tanımlayamadığı, daha önce bilmediği ve karşılaşmadığı bir varlığın karşısında bir yerlerde onu beklediğinin farkına vardı. Durdu. Elini uzattı ne olduğunu bilmediği o varlığa. Sonra biraz ürkekçe ve ne olacağını kestirememenin verdiği kaygıyla geri çekildi bir adım. İlk defa. İlk defa geriye doğru bir adım atmıştı ve bunun farkına vardı. Tekrar ilerlemeye başladı elini uzatarak ve o sislerin arasında kendi eline benzer, daha ince, narin ve yumuşacık bir el dokundu avucuna. Korktu biraz. Gerisini göremiyordu çünkü. Sadece önünde elini tutan bir el, sanki tam da ihtiyacı olduğu bir zamanda, umutsuzluğa kapıldığı ve yola çıkış sebebini sorgulamaya başladığı bir anda o belirsiz ve gittikçe yoğunlaşan sislerin içine ve asıl gitmek istediği yere doğru sürüklüyordu kendisini. Karşı koymadı, elini bırakmadı, takip etti sadece.

VIII.

Saat alarmının beynimin içinde yaptığı matkap etkisiyle uyandım sıçrayarak. Saat 07:30. Salonda kanepede olduğumu anlamam biraz vaktimi aldı. Saat sesinden nefret ediyordum çünkü çağrıştırdığı şeyler hiç de hoş değildi. Huzur içinde tek tek bütün hücrelerimin uyanmasına ve onlara günaydın dememe fırsat vermiyordu. Felaket tellalı başımda davul çalmaya başlamış gibi irkilerek uyanmak bu yüzden hoşuma gitmiyordu. Çünkü o şokun etkisiyle hala rehavet içinde olan hücrelerimi uyandırmam gün boyu vaktimi alıyordu sonra.

Her yanım tutulmuştu gece boyu orada öyle kıvrılarak uyumaktan. Cenin gibi, dizlerimi kendime çekip ve avuçlarımı dizlerimin arasına koyup uyuduğumdan dolayı kollarım da uyuşmuştu. Kalktım, esneyerek gerindim biraz. Lavaboya doğru giderken duvara tutunmam gerekti çünkü vücudum harekete geçmemişti henüz. O sırada başım döndü felaket bir şekilde, sanki organlarım benim kontrolümden çıkmış, benden ayrı bir yerlere gitmek isterlermiş gibiydi. Dayanamadım ve yere düşerken yavaş çekim bir film sahnesi gibi gözlerimin önünden geçen koridor duvarındaki tabloyu izledim ben alçalıp o yükselirken. Gustav Klimt’in “The Kiss” isimli tablosunun reprodüksyonuydu bu. Sarılar ve altın varaklar uçuştu başımda. Uzun süredir ilk defa bayılıyordum ve bu kadar bilinçli bir şekilde bayıldığıma hayret edebilecek şekilde açıktı şuurum. Yüzüm yerdeki soğuk taşa değdi, hissedebiliyordum ve bundan sonra film şeridi koptu.
Saat çaldı sonra. Aynı delici duygu tekrar sardı vücudumu. Gözlerimi açtım. Yatağımdaydım !! Saat 07:30 !! Dehşete kapıldım bir an. Bilincim benimle oyun oynuyordu artık. Neyin gerçek neyin hayal olduğunun ayrımı konusunda zorluklar yaşamıştım hep ama bu kadar bariz ve çıldırtıcı bir deneyimim olmamıştı hiç. Bir yandan, gördüğüm ve elimi tutan o dingin bakışlı adamın verdiği huzuru hissederken, diğer taraftan iki kere uyanmamın getirdiği o garip his ile kesik kesik hızlı nefesler alıp veriyordum. Kendime gelmem ve sakinleşmem biraz zaman aldı. Cesaretimi toplayıp yataktan çıkmaya yeltenirken “ya bu bir “de javu” ise?” diye bir kaygı içimi kemirdi. Ama kalkmalı ve ne olacaksa yüzleşmeliydim. Öyle de yaptım. Odadan koridora çıktım, Klimt tablosu orada her zamanki yerindeydi, onu geçip banyoya ulaştığımda zafer kazanmış bir insan edasıyla aynada yüzüme baktım. Gülümsedim kendime. : ) Tanıdığım ‘ben’ vardı karşımda gözleri biraz şişmiş de olsa. Aklımı kaçırmamıştım ya da her ne kadar o ince çizgide anlık bir gelgite kapıldıysam da kendimi toparlayabilmiştim. Sanırım o zafer duygusu da buradan geliyordu.

İki lokma bir şeyler atıştırıp sade bir fincan Türk kahvesi içmeden kendime gelemeyeceğimin farkındaydım. Ekmeğin köşesine sıkıştırdığım peyniri alel tecel yedikten sonra pişirdim kahvemi ve keyif köşeme, cam kenarındaki berjar koltuğuma oturdum. İçtiğim her yudumda sanki narkoz etkisinden kurtulup bilincimin yerine geldiğini hissettim. Cadde tek tük geçen araba gürültüsüyle silkiniyordu geceden. İşine gitmek üzere yola düşmüş insanların ayak sesleri bozuyordu o sakinliği. Güneş doğmuştu fakat henüz ışıkları değmemişti buraya. İşte bu en sevdiğim saatti.

Farklı bir huzur vardı içimde de javu ya rağmen. Kendi kendime gülümsediğimi farkettim camdan yansıyan görüntümde. Bu gün güzel bir şeylerin habercisi olacaktı sanırım. Fakat hep aynı kaygı oturdu içime acaba bu güzel bir şeylerin habercisi mi yoksa aslında bu an mı o güzel şeyin kendisi diye. Her neyse susturdum iç seslerimi ve sadece o anlık huzurun tadını çıkarmaya karar verdim ve eğer gelecekse bunun ardından daha farklı bir mutluluk, onu da ait olduğu zamanda tatmalıydım.

IX.

Avucundaki sıcaklığı hissediyordu ve o zamana kadar bilmediği bir rahatlama veriyordu kendisine tuttuğu bu el. Önünde yürüyenin uçuşan kızıl dalgalı saçlarını ve ince tülden siyah elbisesini ayırt edebiliyordu sadece. Ne bastığı yeri görebiliyordu ne de nereye gittiğini. Hatta takip ettiği bu kişinin yüzünü bile görmemişti henüz. Ama içinde hiç de endişe yoktu aksine artık yalnız olmamasının verdiği sevinci hissediyordu. Alışık olduğu güneşi bir süredir görememişti sisler yüzünden. Böylece yürüdü uzun zaman ve perde perde çöken sis yine perde perde inceldi, azaldı, güneşe izin verdi. Yorgun düşen gözlerinin artık daha net görebildiğini hissetti rüzgarda savrulan kızıl saçları ve siyah elbiseyi. Her şeyin berraklaştığı bu anda durdu elini tutan kişi. Arkasını dönmeden bekledi bir süre sanki ona kendini hazırlaması için müsaade ediyormuş gibi. Vücudunun ısındığını ve kabından dışarı çıkmak istercesine ritmik hızlı çırpınışlar gönderdiğini fark etti. Hala avucundaydı o yumuşak el, daha bir sıkı tuttu. Yavaş yavaş arkasına dönmeye başladı elin sahibi, kızıl saçları yüzünü yaladı geçti ve işte artık karşısındaydı. Gözlerinin tam içine bakıyordu çok tanıdık biriymiş gibi. Sorgulamadan, merak etmeden, endişe hissetmeden, güvenle bakıyordu kahverengi gözleriyle. İçindeki çırpınışlar hızlandı ama bir yandan da inanılmaz bir ferahlık hissediyordu. O sıra, tuttuğu elin gevşediğini ve avucundan kayıp gittiğini ayrımsadı. Yere yığılıverdi kızıl saçlı kadın, gözleri kapalıydı.

Ne yapacağını bilemedi. Özlediği güneşe kavuşmasına yardımcı olan yoldaşı, yol arkadaşı önünde yerde yatıyordu. Eğildi, dizlerinin üstünde oturdu ve yüzüne, sıcak tenine dokundu kadının. Nefes alıyordu. Bekledi öylece elini avucuna alıp yine. Bekledi. Tepedeki güneş alçalmaya başlamıştı ki gözleri aralandı kadının. Kahverengi gözlerinin parıltısı canlandı yine ve yine diğerinin gözlerinin ta içine baktı, gülümsedi.
- Gitmedin demek.
İlk defa sesini duyuyordu bir insanın üstelik anlayabiliyordu da. Kadifemsi tınılar hissetti kulağında ahenkli. Sanki vücudunun bu güne kadar kullanmadığı bir uzvu çalışmaya başlamıştı.
- Bekledim.
Ağzından dökülüveren bu kelimeye şaşırmıştı gözleri de. Kendi sesini duymuştu en ilginci. Kalın, çatallı, biraz acemi bir sesti kadınınkine göre.
- Teşekkür ederim.
- Ne için teşekkür ediyorsun? diye sordu kadına.
- Öyle işte. Teşekkür ederim.

X.

Hazırlanıp evden çıkmadan, sokağın o bilindik resmini pencerenin ardından biraz daha seyredeyim dedim. Aynıydı işte her şey aynı. Aynı sokak lambaları, çöp tenekeleri, gri hüzün. Aynı? Hayır aynı değildi. Sokakta canlanmış devinimin gerisinde biri duruyordu. Varolan telaşın aksine hiç hareket etmiyordu. Sırtı dönüktü, kim olduğunu göremedim. Dinç, iri yapılı bir adamdı, pejmurde görünüyordu sadece biraz. Alıştığım sabah manzarasını bozmuştu. Buna sevinmedim de değil hani. Onu izlemeye dalmışım, geç kaldığımı fark etmedim bile. Apar topar giyinip dışarı attım kendimi, geçen taksiye el ettim, durdu, bindim, derin bir nefes aldım. Arabanın camından o adamı izledim yine, hızla uzaklaşırken. Gittim.

Ofiste masama oturduğumda aklım ondaydı. Yazmam gereken metni bilgisayar ekranında harflere dökerken aklım ondaydı, imla hatalarım yüzünden kaç kere sildim, değiştirdim, baştan başladım hatırlamıyorum. Birilerine bir şeyler anlatırken dalıp gittim kaç kere “efendim?” kelimesini çok kullandım, aklım ondaydı. Yerimden kalkıp bir şeyler yapacakken “ne yapacaktım ben?” deyip geri döndüm çok defa, aklım ondaydı. Saatler geçseydi de dönseydim geri, orada olsaydı, kimdi, neydi öğrenseydim. Geçti. Beni bekleyen birileri varmış gibi etrafa gülücükler saçarak ve çevremdekileri biraz da şaşırtarak ayrıldım iş yerinden. Orada olsaydı keşke. Bütün gün bekleyecek değildi gerçi. Herhangi biriydi belki de. Ben hayale kapılıyordum yine. Yok yok! Herhangi biri değildi. Haydi çabuk!

Sabah evden çıktığım kadar hızlı döndüm geri ilk defa sanırım. Bitkin de değildim üstelik. Hava kararmaya başlamıştı. Koşar adım geldim sokağıma, onu bıraktığım yere baktım. Daha ilerisine, daha gerisine, yoktu! Yoktu işte! Yine düşle gerçeği karıştırdın aptal!!

Vücudumu sürükleyerek, bütün gün ertelediğim yorgunluğun ağırlığını hissederek, yine o yersiz sevinç duygusu ile kendimi kandırdığımı kendime itiraf ederek, kırgın, eve girdim.

XI.

Kadın düşüp kaldığı yerden doğrulurken hala güçsüz hissediyordu. Adamın omzuna yasladı başını. Öylece durdu bir süre. Saçlarını düzeltti ve kendini sürükleyerek ayağa kalktı. Sordu kadın:
- Kim olduğunu biliyorsun değil mi?
Soran gözlerle onun her hareketini, yüzündeki her ifadeyi dikkatle izliyordu adam.
- Kimim?
- Öğreneceksin, keşfedeceksin yakında.
Öyle dingin ve huzurluydu ki kadının bakışları ve öyle kendinden emin, onu neyin beklediğini bilen öyle bir ses tonuyla konuşuyordu ki, adam merak etmek bile istemedi, ötesini berisini bıraktı bir kenara. Orada, o an, öylece.
- Haydi gel. Çok az yolumuz kaldı. Hazır mısın?
- Neye?
- Bundan sonrasına.
- Yanımda olacak mısın?
Gülümsedi kadın şefkatle. Elini tuttu adamın yola koyuldular yine. Yürüdüler uzun süre, nereye varacaklarını ikisi de biliyordu. Tepeden baktığında gördüğü ve gitmek istediği yere yaklaştığını hissediyordu adam, kadın da o yere, şehire yaklaştıkça daha sıkı tutuyordu adamın elini endişelerini silmek ister gibi. Vardılar. Gün son uykusundaydı, alaca bir karanlık aydınlığa dönmüştü yüzünü. Nefes alıp veriyordu şehir ama hareketsizdi. Adam etrafı yorgun gözleriyle izleyerek kadının yanında adımlarını ona uydurmaya çalışıyordu. Yosun ve tuz kokusuyla ciğerleri doldu, daha önce bilmediği bir histi, hoşuna gitti. Denizi gösterdi kadın.
- Yıllar önce yine böyle bir tan vakti oradan geldim ben.
- Nasıl?
- Senin gibi. Doğdum ve yol aldım. Deniz doğurdu beni ve gitmem burayı bulmam için yol gösterdi dalgalarla.
- Beni bekliyor muydun?
- Senin beni beklediğin kadar.
Deniz henüz güneşi görmemiş, bu yüzden gri ve huysuzdu. Bir binanın önünde durdular. Eski, pek de şahsiyeti olmayan bir binaydı ama en üst katında pencereler ardına kadar açıktı gelenleri karşılar gibi. Yukarı çıktılar ellerini bırakmadan. Adam, bildiği ama uzun süredir ayrı kaldığı bir yere geri dönmüş gibi bir huzurla derin bir nefes aldı ve gülümsedi kadına. “Gel hadi” dedi kadın yatağı göstererek “yolculuğa bir süre ara verelim ve dinlenelim biraz. Asıl yolculuk bundan sonra başlayacak.” Uzandılar sarılarak birbirine.

XII.

Neden bir türlü içinde bulunduğum zamana ait hissetmiyordum da hep farklı bir gerçeklik bekliyordum? Neden kabullenemiyordum? Olanı değil olmasını istediğimi yaşamaya çalışıp neden hep hayal kırıklığıyla kendime işkence ediyordum? Üzgündüm. Her zamankinden daha çok hem de. Sıradanlığın içinde, algılarım kapalı, görmeden duymadan hissetmeden ama huzurlu yaşayabilmeyi isterdim. Günlük kaygılarla dertlenmeyi, sıradan haberlerle sevinmeyi ve şaşırmayı isterdim. Üzgündüm ve kendimi bilerek ve isteyerek üzdüğümün de farkındaydım üstelik.

Bütün bu üzüntü bulutunu arıtacak tek şey sıcak bir duştu. Damla damla ruhumu temizleyecek ve bana güç verecek tek şeydi su. Akan suyun altında dakikalarca hareketsiz durup kirpiklerimden süzülmesini duyumsayıp, kulaklarımın uğultusunu yatıştırmasını bekledim. Kendimi olduğum gibi hissedebildiğimde bornozuma sarılıp çıktım ve yatağıma bıraktım vücudumu, şimdi uyumazsam hiç uyuyamazdım çünkü. Kendime kızgındım, kendime kırgın. Öyle uykunun kollarına bıraktım zihnimi, bu gece iç seslerime katlanacak mecalim yoktu, uyudum.

Gece zifiri karanlıktan sıyrılmaya çalışırken, gülümsediğimi hissederek ve bir elin alnımı, saçlarımı okşadığını, sıcak bir nefesin yüzüme vurduğunu duyumsayarak kasıtlı olarak gözlerimi açmadan bekledim. Bu içimi ısıtan düşü kaybetmek istemiyordum. “Uyandın mı?” diye sordu şefkatli bir ses yanağıma dokunurken eli. “Gülümsüyorsun.” Şaşıramayacak kadar uykulu ve bir o kadar da huzurluydum. Araladım gözlerimi. Gözlerimin içine bakan bir çift kahverengi göz, onlara çok yakın çizilmiş sert kaşlar, erkeksi bir burun ve sevecen dudaklar vardı karşımda. O, evimin penceresinden gördüğüm, bütün gün onu tekrar görmek için sabırsızlandığım, döndüğümde bulamadığım, kendime kızmama sebep olan “O”. Yanımdaydı, gözlerime bakıyordu, tenime dokunuyordu. Bu kadar gerçekti!
- Nasıl geldin buraya?
- Sen çağırdın.
- Ben seni görmeyi hayal ettim bütün gün ama yoktun.
- Buradaydım. Gelmeni bekledim.
- Geldiğimde yoktun.
- Geldin evet ama şimdi tam kendin gibisin, bunu bekledim.

Gözlerimi kapattım yine. Dudaklarımda sıcaklığını hissettim dudaklarının. Kendine doğru çekti beni, kollarına bıraktım bedenimi ve şefkatli öpüşlerine. Uzun süredir hissetmediğim tanıdık bir tendi dokunan, bildik bir koku içime çektiğim. Ellerimin dokunduğu geniş göğsü biliyordum önceden ve tanıyordum o omuzları. Yabancı değildi onun da elleri, yadırgamamıştı hiç dokunurken bedenimin kavislerine. Daha sıkı sardı kolları, ve daha sıcaktı nefesi. İkimizin de bedeninden yükselen ısı dalga dalga görülüyordu sanki. Bacaklarımın arasında hissettiğim vücudun ağırlığı sanki hep bildiğim ve hiç ayrı kalmadığım adamındı. Ve sonra ter ve sonra deli fırtına ve sonra medcezirler. Gün uyanırken uykuya daldık şehvetin tatlı yorgunluğuna yenik düşüp.

XIII.

Güneş iyice yükselmişti gözlerimi açtığımda ve bir parça mavi gökyüzü görünüyordu pencereden. Uyanınca ilk görmek istediğim şey buydu işte. Öyle dingindi ruhum ve damarlarımda akan kanın sesini bile duyabiliyordum sanki. Bedenime tan vakti düşmüş sıcaklık hakimdi hala ve hala nefes alıp veriyordu sanki. Bu gün hep böyle kalayım istedim. Hiç kıpırdamadan ve kaybetmeden o tatlı rehaveti ve bozmadan büyüyü. Ama düş değildi ki bu. Bu kadar gerçek bir rüya görmemiştim hiç. Düşle gerçeği karıştırdığım zamanlar çoktu evet ama bu kadar da değil. İçimi bir korku sardı. Olabilir miydi acaba? Bu da bir yanılsama olabilir miydi? Arkama dönüp orada olup olmadığını, yanımda yatıp yatmadığını görmem gerekiyordu. Orda olmalıydı çünkü hala sıcaklığını hissedebiliyordum. Gözlerimi kapattım ve döndüm. Yavaşça araladığım gözlerimi yeniden. Kocaman bir boşluktu gördüğüm. İmkansız! Hala sıcaktı yeri ve yastıkta başının izi vardı. Doğrulup oturdum, kendime acıdım. Yataktan çıkıp ayaklarımı yere bastığımda gülümsedim yeniden. Yatağın ucunda ayaklarımın değdiği yerde sanki kovalarla taşınıp getirilmiş toprak vardı. Nemli ve biraz soğuktu. Gülümsedim yeniden.
“Buradaydın!”

XIV.

Şehrin başka bir köşesinde, yükselen güneş bir evin içerisine süzüldü bir pencereden ve yalnız uyuyan bir adamın yüzünü ısıttı. Uyanma vakti gelmişti. Açık pencereden şehrin uğultusu geliyordu ve kalbi atıyordu caddelerin. Adam gözlerini açtı, pencereye doğru baktığında binaların arasından bir parça mavi gökyüzü gülümsüyordu ona. Yorgundu ama içine akan huzurlu bir sıcaklık tüm hücrelerini canlandırmıştı. Her sabah, geceden kalma düşlerinin rehavetiyle mutlu uyanıp, bu düşlerden sıyrılmak için çaba göstererek huzursuz bir adama dönüşüyordu gün içinde. Düşlerinde gördüğü, elini tutup yol gösteren, kadifemsi tınılarla konuşan, ipeksi tenine dokunduğu bu kadını beyninde yaratmış olduğunu ve böyle bir gerçekliği sadece uykuya daldığında yaşayabildiğini bilerek ve üzülerek ve hatta umutsuzluğa kapılarak her gün yatağından çıkıyor, gün içinde gereklilikleri tamamlayıp kendini evine attığında yine aynı düşleri kaldığı yerden görmeye devam etmek için sabırsızlanıyordu. Bunları birine anlatsa, bu güçlü kuvvetli, sözü dinlenen adamın deli olduğunu yada tedaviye ihtiyacı olduğunu düşünebilirdi. Ama bu düşler onu hayata ve gerçeğe bağlayan unsurlardı aksine. Dün gece sabaha karşı rüyasında, yanında uyunan kızıl saçlı kadını uyurken izlediğini, gülümseyerek uyandığında kadının sıcacık dudaklarını öptüğünü, bedeninin sıcaklığını kendi bedeninde hissettiğini görmüştü. En gerçek düşlerinden biriydi bu ve hala o sıcaklık içini titretiyordu. Doğruldu yatağında. Artık düşlerden sıyrılıp gerçeğe ve zorunluluklara dönme vaktiydi. Kalkmak için ayaklarını yere bastığında buz gibi suyun içinde buldu kendini. Odasında yer neredeyse bileklerine kadar su ile doluydu. Gülümsedi adam ve çocuk gibi gülmeye başladı sonra…
“Düş değildi!!! Buradaydın!!!”

EURYDICE

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

Kültür Mantarı

2007-06-25T01:13:00.001+03:00

Kültür mantarları doğal habitatından koparılmış bir sera ortamında hijyenik bir şekilde yetiştirilen, gerektiği kadar suyu güneşi verilen, zehiri alınmış, istese de zehirleyemeyen, diğer mantarlardan daha çok tüketilen fakat yine de zehirleme riskine rağmen orman mantarları kadar kıymetli olamayan, kendi halinde bir mantar türüdür. İşte bu tanımları göz önüne alınca, kadınların belli bir kısmına ne kadar benziyor diye hayret etmemek de elde olmuyor. Şimdi efendim açıklayalım bu benzerliği. Özellikle eğitimli, çalışan, ekmeğini kazanan, kariyer sahibi, sözü dinlenen kadınlara benziyor kültür mantarları. Bu anlamda doğal ortamlarından haliyle koparılmış oluyorlar. Yani evdeki rollerini, erkeklerine hizmet etme, çocuk yapma ve yetiştirme gibi asli misyonlarını ikincil amaç haline getirdikleri için özlerini inkar ettiklerinden, doğaya aykırı bir durumda buluyorlar kendilerini. Kendilerine yetebiliyorlar, gerektiği kadar para kazanabiliyorlar zengin bir koca hayaline düşmeden, fazlasına sahip olmak için de kendileri çaba harcıyorlar. Zehiri alınmış olan bu kadın tipi, sevdiklerine yük olmak yerine, onların hayatlarını kolaylaştırmak için ellerinden gelen çabayı gösteriyorlar ve hatta maddi manevi fazlaca özveride bulunuyorlar. Ayrıca yapılan hainlikleri başa kakmayı gururlarına yediremedikleri için sessizce kabullenip olay mahallini gururla terk ediyorlar yine de beddua etmeden ve hayatın getirdiği bir yaşanmışlık olduğunu düşünerek. Gerçi içlerinden şöyle bir okkalı küfür geçse de kendilerine yakıştıramadıkları için içlerine atıyorlar. Böyle kadınların sayısı azımsanamayacak kadar çoğalıyor. Fakat gel gör ki orman mantarı kadınların lezzeti bu kültür mantarı kadınlarda bulunmuyor. Zannederim muhtaç olma duygusu ile erkeklerin egosunu tatmin edebildiklerinden, canları acıtıldığında gururu hiçe sayıp tüm zehirlerini kusabildiklerinden ve böyle bir korkuyu erkeklerin beynine yerleştirebildiklerinden ve böyle korkuyla karışık bir haz verebildiklerinden. Ben mi hangi gruptayım? “Onu ben bilmem beyim bilir” :))))) öğrenicem azimliyimmmm :)))))

Share on Facebookgreat free widgetsWidgetboxMore info

VAZGEÇME !!!

2007-05-27T22:05:00.000+03:00

Buna ben de birşeyler ekleyeyim:

Asla vazgeçme!!!

Uzattığın elin karşılıksız kalsa bile,
Uzatılan eli tutacak gücün olmasa bile,
Kendinde güç yokken yanındakilere destek olmak zorunda kalsan bile
Konuştuğunda göz yaşların istemsiz aksa bile,
Mutluymuş gibi rol yapsan bile,
Yarının kara bulutlar getirdiğini hissetsen bile,
Bir adım yol alıp on adım geri sürüklensen bile,
Elin kolun bağlı kalsa bile,
İstesen de kaderi oyuna getiremesen bile
Vazgeçme!!

Nuhun Gemisi

2007-05-26T00:32:00.000+03:00

Green Peace Ağrı Dağı eteğinde Nuhun gemisini tekrar inşaa ediyormuş. Global ısınma ve bilimum tehlikeyle uğraşan dünyada felaket günü geldiğinde umut olur mu bilinmez ama en azından dikkat çekici bir aktivite. Örgütün internet sitesinden kendiniz ya da değer verdiğiniz kişiler için resimlerinizi göndererek bu gemide yer ayırtabiliyorsunuz :))) Yani şimdi düşündüm taşındım, kendimi geçtim, kimleri kurtarsam diye kafa yordum, ama çok zormuş. Geminin boyutu kurtarmak istediklerim göz önüne alınınca çok küçük. Bir de yedi cihandan insan da aynı benim gibi yaparsa iş daha da çetrefilli bir hal alıyor. Bir seçime gitmek gerekiyor haliyle. Gemiye binmeye hak kazanmak için bir takım sınavlar yapılması gerekiyor bu durumda. Örneğin, ilk önce bu insanlara yaşamları boyunca yaptıkları iyilikler üzerinden bir ortalama not verilse ilk şart olarak (1oo üzerinden 70 şart olsun misal). Sonra, iki aşamalı bir sınav yapılsa, ilk aşamada gelecek nesilleri üretmeye muktedir bireyler olup olmadıklarını ölçmek için psikolojik, medikal, sosyolojik, kültürel ve hoşgörüsel sorular sorulsa (tabi yine baraj 70). Son olarak sınavı geçen adaylara mülakat yapılsa, bakalım testte kopyamı çekmiş yoksa gerçekten ırk, din, dil ayrımı gözetmeyen, sağduyulu, barışçıl biri mi belirlense. Bundan da geçen adaylara bileti verilse güzel olmaz mıydı? Olurdu herhalde. Offf ben seçim yapamadımmm, allahın yüksek seçim kuruluna havale ettim böyle bilinsin. :))) http://www.greenpeace.org/turkey/energy-revolution/

Buzkıran Gemileri

2007-05-24T19:38:00.000+03:00

Prof. Dr. İsmail Üstel'in güzel bir yazısı:

"Onlarla resimli ansiklopedi sayfalarında tanışmış; belgesel filmlerde izledikçe, hayranlık duymaya başlamıştım buzkıran gemilerine?
Yapıldıkları malzemeler ve üretim teknolojileri konusunda bilgi sahibi değilim. Bununla beraber, ne işe yaradıklarını biliyorum: Buz tabakalarını kırarak yol açıyor; böylece, buzlar arasında sıkışıp kalmş olan gemileri tekrar özgürlüklerine kavuşturuyorlar. İtiraf edeyim ki, şu buzkıran gemilerini kıskanıyorum. Hemcinslerini dış çevre koşullarına tutsaklıktan kurtaran bu öncüler, kavramsal anlamda da yüceliyor giderek gözümde.
Geriye dönüp yaşantımın kilometre taşlarında gezindiğimde, geçit vermeyen psiko-sosyal buz kütlelerinden oluşan labirentlerde bana rehberlik etmiş olan dostlarmı anımsıyorum. Donmuş ve dondurucu insan ilişkileri zemininde bana yol açmış olanlar geçiyor gözümün önünden birer birer. Kültürel buzlanmadan dolayı manevra yeteneğimi yitirdiğim anlarda, yaşam buzulları karşısında kendimi çaresiz duyumsadığım dönemlerde imdadıma koşanları hatırlıyorum. Şimdi çok daha iyi anlıyorum ki, o bilge insanlar benim için birer buzkıran gemisiydiler aslında?
Ben buzlar arasında çırpınıp dururken, yolumu aydınlatmışlardı hiçbir karşılık beklemeksizin. Buzdan duvarlar yükselirken etrafımda, özverili desteklerini esirgememişlerdi o duvarlar arasında güvenli bir yol açabilmek için. Yaşam coşkumun donup kaldığı yaşam kesitlerimde içtenlikle koşmuşlardı yardımıma.
Eminim ki, sizin de elinizden tutan buzkıran gemileriniz olmuştur yaşamın dondurucu soğuklarında donakaldığınızda. Dahası, kendi başınızın çaresine bakabilecek duruma geldiğinizde, kenara çekilmeyi de bilmişlerdir alçakgönüllülükle?
Bu konuda bir iç hesaplaşma yapmaya (dilerseniz, "öz duruşma" diyelim) ne dersiniz?
Acaba bizler başkaları için buzkıran gemisi oluyor muyuz? İnsanların yoluna çıkan buzdağlarına çarpmamaları konusunda onlara destek oluyor muyuz? Buz kütleleri tarafından köşeye sıkıştırılmış insanların bu açmazdan kurtulabilmeleri için beynimizi ve yüreğimizi seferber ediyor muyuz? Buz tutmuş insan ilişkileri kıskacında bunalanlara yönelik somut adımlar atıyor muyuz? Buz kesmiş yürekleri ısıtmak üzere harekete geçiyor muyuz? Bu konudaki niyet ve beceri sermayemiz yeterli mi?..
Gerek özel yaşantımızı, gerekse iş yaşamımızı ilmek ilmek dokuyan insanlara ve insan ilişkilerine can gözünüzle bakınız bir kez. Buzullar cenderesinde sıkışp kalmış birileri olmasın aralarında sakın!..
Üzerinde "bıkkınlık, ylgınlık, usanmışlık, umutsuzluk, psikolojik erozyon, çaresizlik, kaygı, misyonsuzluk, yarınsızlık, dirençsizlik, tükenmişlik, çöküntü" yazan buz kütleleri, dört bir taraftan sıkıştırıyor olmasın onları!..
Esas olan, insanlar daha uçsuz bucaksız buz çöllerinde kaybolmadan onlara destek olabilmek. Yaşam becerilerini önceden güçlendirmek. İç dünyalarını elden geldiğince zenginleştirmek. Ayrıca, başkaları için gerektiğinde buzkıran gemisi olalım olmasına da, onların yollarından ne zaman çekilmemiz gerektiğini de unutmayalım. Bir insanın yol almasını kolaylaştırmak, onun rotasını belirlemeye kalkışma hakkını vermez bize doğal olarak...
Buzkıran gemisinin kimin icadı olduğunu bilmiyorum. Ancak, şunu çok iyi biliyorum ki, "psiko-sosyal buzkıran gemisi" olabilmek için mucit olmak gerekmiyor. Bu geminin temel malzemesi, duyarlılık - farkındalık. Üretim teknolojisinin esası, empati - özveri - hoşgörü.
Bu kavramlar, üzerinde çalışılması gereken cevherler olarak var elbette beynimizde ve yüreğimizde. Bir kuyumcu özeniyle kendimizi işleyelim yeter ki?"
Prof. Dr. İsmail Üstel

Düşündürücü. Kimler için buzkıran gemisiyiz ya da bizim buzkıran gemilerimiz kimler? Buzları mı kırıyorlar yoksa buzlar mı yaratıyorlar? (Bu yazıyı gönderen arkadaşım Yener' e teşekkürler. özduruşma yapmamı sağladığı için)

Still got the blues

2007-05-22T21:56:00.000+03:00

Kendimi dinlediğim zamanların birindeyim. Hep puslu günlere denk geldi kendimi dinleyişlerim, yağmurlu gri günlere. Farkettim ki klişe cümlelere dönmüş hayat, "hayırlısı olsun" dilimden düşmez olmuş. Vazgeçmişlikten midir nedir? Ya da şaşırma duygumu yitirmekteyim yavaş yavaş. İyi şeylere şaşırmıyor da insan, kötü olanlara hayret etmekten vazgeçemiyor. Umut ediyoruz yılmadan, belki bu yüzden.
Kendimi dinlediğim zamanların birindeyim. Bir es vermişim keşmekeşe. Dokuz sekizlik zaman değilmiş gerçi geçmiş ama hayatın ritmine kapılıp sürükleniyormuşum. Tanıştığım biri gururla demişti ki "ben sürüklenmeyi seviyorum ve istediğim de bu." Hayır ben sürüklenmeyi sevmiyorum. Mutluluğu yaşadığını bileceksin en tepesine kadar ve hissedeceksin damarlarında. Hüznün dipsiz kuyusuna düştüğünde de bilincin yerinde olacak, tadını çıkaracaksın yaşıyor olmanın ve hala acı hissedebilmenin. Sürüklenerek, ne gelirse yarabbi şükür olmayacak. Bir pencereden sokağı seyreden camdaki çocuk gibi seyretmeyeceksin kendini ve diğerlerini. Kendimi dinliyorum bu ara. Fazla da dinlememek lazım galiba.

MISIR

2007-05-20T18:57:00.000+03:00

2005 Aralık ayının başında gittik Mısır'a. Bir tur aracılığıyla da değil üstelik. İnternetten gideceğimiz göreceğimiz yerleri araştırıp, bi kaç da otel ismi aldık ama rezervasyon yaptırmadık, bismillah ile düştük yola. Kahire'de gecenin 3'ünde uçaktan inip taksiyle ismini aldığımız otele gittik ama tabii ki yer yokmuş, bizi başka bir otele yönlendirdiler. Gerçi bu otel çok daha iyi oldu bizim için (Hotel Pharaoh, tek kişilik oda gecelik 35$).Biraz uyuyup dinlendikten sonra otelin bulunduğu sokakta bir tur şirketiyle anlaşıp piramitlere günlük gezi ayarladık, üstelik akşam Nil nehri üzerinde yatla yemekli eğlence de dahil :) Piramitler büyüleyiciydi. Yani görmeyi hayal ettiğim yerlerden bir tanesi olmasından ve sonunda görmüş olmamdan dolayı sanırım garip bir duygusallık ve şaşkınlıkla dolaştım. Çölün ortasında çevresinde hiç bir yerleşim alanı olmayan bir yerde bu devasa yapıların bulunması gerçekten oldukça mistikti. Küçük bi detay: Piramitlerin yapımında kullanılan blok taşların herbiri 900 kg ağırlığında granit ve o çölün ortasında granit bulunan hiç bir yer yok. Nil nehri üzerinden buraya getirilmişler, akıl alır gibi değil. Kış olmasına rağmen sıcaklık 25-30 dereceydi. Yürüyerek gezilecek bir mesafe olmadığı için at üzerinde seyreyledik. (Ömrü-hayatımda ilk kez ata binmek de buraya kısmetmiş, bu konuda detaya girmeye gönlüm elvermiyor :))))

Bunları biliyormuydunuz???? Sphinx'in yapılış nedeni kral mezarlarının girişini devasa bir yapıyla etkileyici hale getirmekmiş (peyzaj amaçlı yani :)) ayrıca bu aslan vücutlu insan başlı heykelin burnunu vakti zamanında Napoleon kırdırmış kıskançlıktan. Kendinden başka bir lidere böyle bir yapı armağan edilmesini gururuna yedirememiş.

Akşam otele dönüp toz topraktan ve at kokusundan arındıktan sonra giyinip süslenip Nil nehri kıyısına geldik. Orada oldukça büyük gezi yatlarından birine binip yemekli çalgılı dansözlü güzel bir gezinti yaptık. Bedevi dansçıların gösterileri ilginçti. Tabii, nereye giderseniz gidin Japon turistlere rastlarsınız, bizim rastladıklarımız da dansöz olayını çok beğendiler, bazı sempatik olanları dayanamayıp dansözle birlikte gerdan bile kırdı. :) İnsanın içini coşturan arap müzikleri kimi olsa cezbederdi. İtiraf ediyorum bende sahneye çıkıp biraz oynamış olabilirim :) Eh sonra da o hızla yatın dümenine bile geçtim sağ taraftaki resimde görüldüğü üzere.

Ertesi gün Kahire'de vakit geçirdik. Kahire iki bölümden oluşuyor: Coptic Cairo (Hristiyan kesimi) ve Islamic Cairo (tahmin edildiği gibi). Coptic Kahire'deki tarihi yerleri, Saint George Kilisesi ve ilk el yazması kitabı gördük. Ama gezerken alışverişe öyle dalmışız ki günü bu şekilde bitirdik. Coptic Cairo'nun daracık sokaklarında yaşlı bir rahibenin resmini çektim. Elime sağlık güzel çıkmış :))

O gece Kahire'den trene binip Nil nehri boyunca 12 saat güneye doğru gittik, Luxor şehrine. 1. sınıf turist treni dedikleri bir trendi üzerinde makinalı tüfekli korumaları vardı fakat zannetmeyin ki lüks birşey. Yolculuk boyunca arkamızdaki beyfendinin ayaklarından ve bilimum başka yerlerinden çıkan ve dalga dalga burnumuza ulaşan kokular dolayısıyla biraz azap vericiydi ama uykuya yenik düşünce insanın algılarının kapanması güzel oluyormuş. Sabah biraz perişan trenden inip hemen gezmeye başladık. İlk olarak, Hatshepsut tapınağına gittik. İlk kadın firavun Hatshepsut'un ölümünden sonra yapılmış. Dağın içine oyulmuş gibi görünen bu tapınak gerçekten ilginçti. Bu kadın, bir takım entrikalarla kendi firavun olabilmek için kocasını öldürüp, erkek kardeşiyle evlenmiş.
Daha sonraki durağımız mumyaların çıkarıldığı Krallar Vadisi ve Kraliçeler Vadisiydi. Yer altında bulunan mezar odaları arasında Ramses'in (bu ramsesler bir kaç tane) ve Tutankamon'un mezarları da vardı. Mezar odalarının duvarları hiyeroglif yazılarla kaplı ve odanın ortasında mumyanın bulunduğu taş tabut bulunuyor. Eski Mısırlılar reenkarnasyon konusuna olan inançları sebebiyle duvarlara ölen kişinin geçmişini ve daha sonra ne yapması gerektiğini anlatan yazılar yazmışlar, tekrar uyandığında bunları okusun diye. Yani oda kıvamında bi çeşit elkitabı rahmetli için. Belirtmeden geçemeyeceğim. Tutankamon, adını en çok duyduğumuz firavun olmasına rağmen aslında hiç bir yiğitliği yokmuş. Küçük yaşta tahta geçip 17 yaşında attan düşerek öldüğüne dair varsayımlar var. Bu kadar meşhur olmasının sebebi, mumyasının ve mezar odasının orjinal haliyle ,gömüldüğü gibi bütün mücevherleri kıymetli eşyaları ile bulunan ilk ve hatta tek mumya olmasından kaynaklanıyor. Ondan önce ve sonra bulunan bi çok mezar odası mezar hırsızları tarafından yağmalanmış, bi kısmı yurt dışına kaçırılmış, bir kısmı kara borsada satılmış. Beni asıl etkileyen Kraliçeler vadisinde Büyük Ramses'in karısı Nefertari'nin (Nefertiti değil) mezar odasında bulunan cenin mumyasıydı. Bu bebek mumyası hakkında iki teori var. Birincisi, öldüğünde Nefertari hamileydi ve mumyalanırken bebeği de çıkarılıp mumyalandı, diğer teori ise Nefertari düşük yaptı ve bu bebek de mumyalanarak onun yanında yerini aldı. İşte size 2500 yıllık bebek.

Öğle vaktine kadar krallar ve kraliçeler vadisini gezdik bitirdik ama gerçekten yorucuydu. Ayarladığımız turun ikinci ayağına geçmeden bir iki saatlik mola verip bir otelin lobisinde dinlendik. Daha sonra Karnak tapınağına gitmek için yola çıktık. Hani şu meşhur "Mumya" filmlerinin çekildiği ya da dekor olarak kullanıldığı yer var ya işte orası Karnak. Mısır denilince insan sadece piramitleri hayal ediyor ama bu tapınak piramitlerden çok daha güzel. Dünya üzerinde yapılmış en büyük tapınak kompleksi olduğu söyleniyor. Yapımı 1300 sene kadar sürmüş ve her firavun kendi zamanında buna ilaveler yapmış. En çok da Ramses II zamanında yapılmış bu eklemeler. Tapınağın girişindeki yolun kenarlarında koç başlı aslan vücutlu heykeller sizi karşılıyor önce. Bunlar Ramses II yi temsil ediyormuş. Gücü ve cesareti temsil etmesi amacıyla böyle resmedilmiş. Bu figürlerin başının altında da bir kadın sembolü görünüyor, o da Ramses'in karısıymış.

Tapınağın içinde yaklaşık 300 sütundan oluşan bölüm en etkileyici kısım. Her bir sütunun üstü hiyerogliflerle bezenmiş. Vakti zamanında bu sütunların üstünü örten bir çatı da varmış ama zamanla yok olmuş. Tapınağın merkez kısmında bazı duvarların yapımı yarım bırakılmış. Düşündüğümüz gibi iskeleler kurarak yapmamışlar bu duvarları. Önce çamurdan tuğlalarla rampa gibi bir yükselti oluşturmuşlar ve bunların arkasına taş blokları koyarak duvarları yapmışlar. İşleri bitince de bu çamur rampaları yıkmışlar. Fakat bazı duvarların yapımının neden yarım bırakıldığı bilinmiyor.Doğu duvarlarından birindeki hiyerogliflerde Hitit kralı ve Ramses II nin barış antlaşması yaptığı anlatılmış. Bu yazının tarihte bilinen ilk diplomatik yazılı kayıt olduğu söyleniyor. Ayrıca tapınağın içinde kaynağı ya da orda nasıl oluştuğu bilinmeyen Kutsal Göl var. Tapınağa en yüksek rahip ve firavun girebiliyormuş ve girmeden önce bu gölde yıkanıp temizleniyorlarmış, bir nevi apdest yani, ee temizlik imandan gelir tabi. :))) Tapınağın içinde ayrıca obeliskler var. Kaya içinden tek parça halinde yatay olarak oyulan yaklaşık 30 metre boyundaki bu anıtlar sonradan halatlarla dikilmiş. Mısır valisi iken bu dikilitaşları gören Kavalalı Mehmet Paşa jest olarak bir tanesini de bizim memlekete getirtmiş bilirsiniz. Bir tanesini de Fransa'ya hediye etmiş. Bu tapınak akşam saatlerine doğru ışıklandırma başlayınca daha da büyülü bir hal aldı. O ışık oyunlarıyla sanki hala nefes alan ve ansızın canlanıverecekmiş gibi duran heykellerin arasında tarihin ayak izlerini takip etmek inanılmazdı.

Luxor'da akşamı ettikten sonra yine trenle 12 saat gece yolculuğuyla Kahire'ye geri döndük ve otele attık kendimizi. Bir yandan beynimin maruz kaldığı tarihi şaşkınlık, diğer yandan yorgunluk ile en tatlı uykumu uyudum sanırım.

Bundan sonra Kahire'deki günlerimiz daha akademik geçti (laf aramızda asıl ziyaret amacımızda buydu ya neyse :)) Akşamları El-Halili pazarına alışverişe ve yemek yemeye gittik. Bu pazar nerdeyse tüm gün açık ve istediğiniz her şeyi bulabiliyorsunuz. Turistik olmasından dolayı hediyelik açısından inanılmaz çeşit var. Fakat dikkat edin, pazarlık yapmadan hiç birşey almayın. 100 mısır poundu dedikleri bir malzemeyi 10 pounda aldığımız oldu pazarlıkla. :)) Ayrıca pazarın içinde bir et restoranı (Fisha) keşfettik, ben burda bile öyle lezzetli et yemedim. Izgaraları ve yanında servis ettikleri mezeleri harikaydı. Son günlerimizden birinde Kahire müzesini gezdik. Piramitlerden, krallar/kraliçeler vadisinden, mezar odalarından, tapınaklardan çıkan her şey bu müzede sergileniyor. Kraliyet ailesinin mumyaları da özel bir odada görülebiliyor. Ama beni dehşete düşüren takıların sergilendiği bölümdü. O kadar çok miktarda altın, gümüş, değerli taş birarada görmemiştim. Çok özel korunan bir bölüm olduğunu da belirtmeme gerek yok sanırım. (Müze içinde fotoğraf ve kamera yasak olduğu için bunları paylaşamıyorum, ben de açık ağızla gördüğümle kaldım zaten :)))

Mısır macerası böylece bitti ve her ne kadar güzel bir seyahat olsada insanın memleketi gibisi yok. Havaalanına giden caddede Türk bayrağı görünce içimiz cızzz etti, özlemişiz vesselam. :)))

AYRILIK

2007-05-17T01:32:00.000+03:00

Şehir Tiyatrosunda "Ayrılık" diye bir oyun sahneleniyor, bu gün seyrettim. Boşanmış bir çiftin ilişkilerini sorgulaması konu alınmış mizahi yönden. Çok güzel tesbitler yapılmış ilişkilere dair. Örneğin repliklerden biri:
"İnsanlar 30 yaşına kadar dünyayı değiştireceğini sanıyor, olmadığını görünce 40ına kadar kendini değiştirmeye çalışıyor, ee bu da olmayınca 40dan sonra koyuveriyor gitsin"

Bir diğeri (karakter, babasının annesiyle ilişkisine dair söylediği sözü hatırlıyor):
" Onun eline birşey batsa benim canım yanardı önceleri, ama yıllar içinde o tuttuğum el kendi elimi tutmuşum hissini verdi bana"

Güzel bir oyun, tavsiye olunur.

Not: Bu arada boşanmış erkeği canlandıran karakter o gün gerçekten evlenmiş. Oyun sonunda eşini de sahneye çağırıp romantik bir an oluşturdular. Sahneledikleri oyuna tezat bir bitiriş oldu. Yani eee sen bu kadar eleştir ilişkileri, ondan sonra evlendim diye gözünün kenarında bi mutluluk damlasıyla gerçek hayata dönnnnn. Kafam karaştı benim. Yoksa hayat da bi tiyatro mu ya da tiyatro aslında hayat mı nedir allahım yaaa ? :)))))))))))

Başkalarının Hayatı

2007-05-17T00:50:00.000+03:00

9. Eskişehir Film Festivali kapsamında seyrettiğim film " Başkalarının Hayatı" (Das Leben Der Anderen) gerçekten etkileyiciydi. 1984 de Doğu Almanya'da sanatın bile sosyalist birlik partisinin uygun gördüğü şekilde yapıldığı bir dönemde, düzene uyma ya da uymama konusunda yaşanan çelişki ve uygun görüldüğü şekilde varolma ya da olmama konusu sorgulanmış. Bu atmosferde varlığını sürdüren ve düzene uygun davranan bir yazarı ve tiyatro oyuncusu sevgilisini gözetlemekle görevli istihbaratçının, hayatlarına girdiği bu sanatçıları gözetlerken, hem kendi hayatında oluşan hem de onların kaderi üzerinde sebep olduğu değişiklikleri anlatmış film. Hem sürükleyici bir macera, hem de dokunaklı bir aşk hikayesi. Altın Küre ve Avrupa Film ödüllerini almış. Şiddetle tavsiye ediyorum. Bana Türkiye'nin 12 Eylül dönemini çağrıştırdı.

Bu da benim görsel DNA'm

2007-05-15T15:28:00.001+03:00

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™

Ne bekliyorum?

2007-05-14T11:14:00.000+03:00

Hmmmm birden birşeyler oluversin diye bekliyorum. Hiç ummadığım birşeyler. Mucize gibi. Zamanın ne içinde olsun, ne de dışında. Olur ya bazen, bişey oluverecekmiş gibi kalbin çarpar, hissetmiştim, içime doğmuştu dersin. Öyle işte. Bir sabah, daha önce uyanmadığım bir sabaha açayım gözlerimi diyorum. Yüklediğim anlamları sıfırlasın, herşeyi yeniden keşfetmeye zorlasın, şaşırabilen bir çocuk kıvamında gözlerimi kamaştırsın....

"Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında

Yekpare geniş bir anın

Parçalanmaz akışında..."

A. Hamdi Tanpınar

Eurydice ve Orpheus

2007-05-12T22:51:00.000+03:00

İlham perilerinden biri olan Calliope'nin oğluymuş Orpheus. Daha yürümeyi öğrenmeden lir çalmaya başlamış ve zamanla öyle güzel titretmiş ki tellerini, müziğini duyan en azgın nehirler bile durulup ona kulak verir olmuşlar. Büyümüş, serpilmiş, yakışıklı bir delikanlı olmuş, bir gün ormanda gezip büyüleyici müziğini kuşlar ve ağaçlarla paylaşırken asıl büyülenen kendisi olmuş. Orman perisi güzeller güzeli Eurydice'ı görür görmez gönlü aşka düşmüş ve elbette Eurydice da bu müziğiyle içini titreten yakışıklıya kaptırmış kalbini. Çok zaman geçmeden evlenmişler ama sanmayın ki mutlu son. Uzun sürmemiş mutlulukları. Bir gün Eurydice nehrin kenarında gezerken bir yılanın üzerine basmış kazara ve ayağından ısırmış bu hain yılan güzel periyi, ölümüne neden olmuş. Sevdiğini kaybeden Orpheus öyle üzülmüş ki, onsuz bir hayatı yaşayamayacağından yer altı dünyasına gidip onu geri getirmeye karar vermiş. Yoluna çıkan canavarları ve yeraltı dünyasının muhafızlarını lirinin nameleriyle büyülemiş ve sonunda ölüler diyarının kralı ve kraliçesi Hades ile Persephone'nin huzuruna varmış. Yalvarmış sevdiğine kavuşmak için ama fayda etmemiş. Ancak son bir umutla aşkını, acısını liriyle anlattığında yumuşamış Hades'in kalbi ve izin vermiş Eurydice'ın tekrar yaşayanlar diyarına dönmesine. Fakat bi şartı varmış Hades'in. Geri dönerlerken Eurydice Orpheus'un arkasından yürüyecek ve Orpheus asla dönüp arkasına bakmayacakmış. Eğer dönüp bakarsa bu defa sonsuza dek Eurydice'ı göremeyecekmiş. Sevdiğine kavuşacak olmanın sevinciyle kabul etmiş bu şartı Orpheus. Yola çıkmış iki aşık. Kendisini takip eden sevdiğinin ayak seslerini dinleyerek yürümüş Orpheus. Fakat ölüler diyarının çıkış kapısına yaklaştıkça zayiflamış onu takip eden ayaksesi ve giderek hiç duymaz olmuş Eurydice'ı. Düzenbaz Hades'in kendisine bir oyun yapmış olabileceğinden şüphelenen Orpheus arkasına dönüvermiş korkuyla. Olanlar olmuş elbet. Eurydice feryatlar içinde ölüler diyarına geri sürüklenmiş ve kapılar sonsuza dek kapanmış. Buna sebep olduğu için vicdan azabıyla yanan Orpheus gerçek aşkına hep sadık kalmaya andiçmiş. Dünyanın dört bir yanını dolaşmış, liriyle acısını, sevdasını anlatmış dört bir yana. Onun da sonu bu aşk yüzünden olmuş. Kendisine aşık olan Thrace'li (Trakya) kadınların teklifini geri çevirince Orpheus bu kadınlar tarafından öldürülmüş.

(İlk blogum! Hadi bakalım "Bon Voyage!" Eurydice & Orpheus'un hikayesiyle başlamak istedim çok sevdiğim için. Arabesk biraz galiba dimi? :)) )